Nokkur orð um upplýsingastjórnun

Það er merkilegt að fylgjast með því hvernig PR (ég er að komast inná þýðinguna upplýsingastjórnun frekar en almannatengsl) breytir fréttaflutningi og fjölmiðlun. Í þessu sambandi er vert að rifja upp vandræðalegt mál sem kom upp hjá breska verkamannaflokknum í kjölfar WTC atburðanna. Einn af fjölmörgum PR-istum flokksins sendi minnisblað til kollega sinna og yfirmanna að nú væri rétti tíminn til að opinbera viðkvæm mál. Minnisblaðið lak náttúrulega til fjölmiðla og úr varð mikið hneyksli. Þessi aðferð er alþekkt í faginu þar sem stórir fréttaviðburðir eru notaðir sem nokkurs konar skálkaskjól neikvæðra frétta.

Þetta veit til dæmis Sharon og notar, þó með nokkuð breyttum áherslum. Það er nefnilega engin tilviljun að ráðist er inn í herbúðir Arafats á Skírdag. Ísraelsher getur því athafnað sig í rólegheitunum á Föstudaginn langa og Páskadag áður en nokkuð fer í gang. Engin mótmæli hafa heyrst, engir samtök eða hópar hafa gefið sér tíma til að álykta um atburðina og sömu fréttirnar hanga uppi á vefsíðunum svo sklukkustundum skiptir, þar sem starfsmannahald er eðli málsins samkvæmt á lágmarki.

Eins má nefna yfirlýsingu stjórnarformanns Reyðaráls um að hann hafi logið í fjölmiðlum í tvígang. Atli Rúnar og félagar í Athygli hafa gert sér grein fyrir að þessi tímasetning var stórgóð og ráðlagt skjólstæðing sínum að nota tækifærið þar sem umræðan kæmi fyrr eða síðar upp á yfirborðið. Ef að Alþingi hefði ekki verið í páskafríi hefði allt logað í fréttum af málinu í marga daga með tilheyrandi greinaskrifum og utandagskrárumræðum. En Geir A. Gunnlaugsson sleppur ansi vel.

Það má því búast við því að í framtíðinni verði Páskar og Jól undirlögð af stríðsaðgerðum, hneykslismálum og mannréttindabrotum þar sem hinn vestræni heimur verði of upptekinn við páskaeggjaát, passíusálmalestur og sjónvarpsgláp til að láta sig málefni líðandi stundar einhverju varða.

Getur verið að fréttastofur og ritstjórnir þurfi að taka mið af þessum breyttu tímum og fullmanna stórhátíðarvaktirnar?

Heimur versnandi fer

Það hefur komið á daginn að vissir aðilar innan ísraelska hersins eru farnir að taka sér til fyrirmyndar starfshætti Nasista í seinni heimstyrjöldinni og þá sérstaklega aðgerðir gagnvart minnihlutahópum. Ástandið er orðið þannig að maður kúgast af ógeði við það að upplifa mannfyrirlitninguna og virðingarleysið fyrir mannslífum, upprunanum og sögunni sem að einkennir hegðun Sharons og hans manna. Það er alveg morgunljóst að ekkert á eftir að heyrast frá Bandaríkjunum og örugglega láta þeir fara lítið fyrir sér þegar Arafat verður drepinn seinna í dag eða í nótt, enda einum hryðjuverkamanninum færra í heiminum í þeirra augum.

Takið eftir hvernig atburðarrásin er farin að líkjast síðustu klukkustundum Salvator Allende þegar her Augusto Pinochet með dyggri aðstoð CIA drap hann með köldu blóði fyrir að verða 30 árum síðan.

Robert Fisk gerir annars grein fyrir því hvernig ísraelski herinn er byrjaður að lýsa því yfir í fjölmiðlum að þeir taki Nasistana sér til fyrirmyndar í nýrri grein á Independent. Skora á alla að skoða það.

Steinar Bragi

Var að bæta við tenglum á síðuna, þegar ég varð skyndilega haldinn þeirri þráhyggju að setja tengil inn á Steinar Braga. En þar sem Steinar finnst varla á netinu þá ákvað ég bara að skella þessu ljóði eftir hann í staðinn, lesendum til yndisauka. Að sjálfsögðu er kópírætið þverbrotið, en það er allt í lagi hann fær bara svínasteik hjá mér í staðinn einhverntíman.

skiljist

brenni dagar líði glóð
og nætur um dúnfylltar sængur
líði ský falli regn rísi sól
og setjist komi morgunn héluð birta
líði vindur sveiflist tré komi sígarettur
dagblöð og bollar af kaffi lesist bækur
opnist augu og lokist klekist púpur
rísi loftbólur og springi spretti blóm
falli lauf blikki sjónvörp opni búðir
klingi kassar glennist fætur
svitni lófar streymi blóð grenji börn
opnist kistur og lokist rísi haf og hnígi
hjarta og þenjist fólk og deyi.

Steinar Bragi

Menningarafurðir

Þar sem konan er að læra alla daga og meira að segja í páskafríinu, reyndum við feðgarnir að gera okkur glaðan dag saman. Það tókst nokkuð vel og eftir að hafa heimsótt Einar frænda ,Önnu og hundinn Bassa sem er jafn stór og strákarnir eru litlir. Fórum við í göngutúr í Þingholtunum sem hófst á einhverjum leikskóla á Bergstaðastrætinu og og endaði niður á tjörn þar sem pakksaddar endur reyndu að gera okkur til geðs með því að þefa af ferskum fransbrauðsmolunum sem við keyptum í litlu kjörbúðinni á Grundarstígnum og fleygðum út í tjörnina. Hápunktur kvöldsins var svo tvímælalaust sjónvarpsþáttur um Guðberg Bergsson sem að Tómas R. Einarsson hefur gert. Þátturinn var ágætur, en allt of stuttur. Menn verða að átta sig á því að þegar þeir gera svona sjónvarpsþátt verður slíkt ekki gert aftur í bráð og því eins gott að gera það almennilega. 2 x 40 mín. er langt frá því að vera nægur tími til að koma öllu því til skila sem svona þáttur getur gert. Annars er Guðbergur eins og íslenska lambið, það er nánast ómögulegt að klúðra honum.

Til að jafna út hinn háfleyga anda horfðum við á myndina The Score með Robert De Niro, Edward Norton og auðvitað Marlon Brando. Þeir voru allir stórgóðir en einhvernvegin efast maður um dómgreind manna sem samþykkja svona lélegt handrit sem er gjörsamlega fyrirsjáanlegt, nema að manni dettur ekki í hug að lausnirnar verði svona ódýrar. Ein og hálf stjarna og ekki orð um það meir. Hins vegar duttum við niður á aðra mynd sem Rúv sýndi í gærkvöldi og er öllu betri og raunar ein af skemmtilegri myndum síðasta árs, Den eneste ene. Hún er frábærlega skrifuð og leikararnir hver öðrum betri. Mæli með henni ***.

Framundan, páskafrí og uppeldi.

Byggðarvandi og náttúrufræðihús

Þá er páskafríið gengið í garð. Páskahelgin hófst á heimsókn til Embættismannsins þar sem samræður fóru fram um landsins gagns og nauðsynjar. Ljómandi góð og uppbyggjandi samskipti sem meðal annars skiluðu sér í nýju sjónarhorni á á byggaðrvandanum. Annars átti ég langt og uppbyggjandi samtal í vikunni við annan embættismann norður í Eyjarfirði þar sem byggðarvandamál bar á góma umfram annað og frómt frá sagt áttaði ég mig mun betur á þeim pólitísku forsendum sem liggja að baki byggðarvandanum. Ég fer nánar út í það mál hér á síðunni á næstu dögum.
...
Sigfús skrifaði grein um náttúrufræðihús háskólans á vefsíðu uvg sem ætti að vera komin inn. Náttúrufræðihúsið er níðstöng opinbera framkvæmda eins og hann kemur inn á í greininni og umfram allt níðstöng Björns Bjarnasonar, fyrrverandi menntamálaráðherra, sem viðist vera slappasti borgarstjórakandídat Sjálfstæðisflokksins í langann tíma miðað við 5-10 skoðanakönnun Gallup sem tekur af allann vafa um forskot R-listan í borginni.

Náttúrufræðihúsið stendur nakið, kalt og óhæft til notkunar á meðan hver byggingin á fætur annari rís í næsta nágrenni. Íslensk efðargreining reisti sínar höfuðstöðvar á mettíma og kannski ósanngjarnt að bera þá framkvæmd saman við náttúrufræðihúsið. Það sem hins vegar staðfestir ömurlega framgöngu ráðherrans fyrrverandi gagnvart Háskóla Íslands er stórt fjölbýlishús sem Félagsstofnun stúdenta er að reisa við Eggertsgötuna. Ég fullyrði að einn einasti nagli hefur í mesta lagi verið rekinn í náttúrufræðihúsið síðan framkvæmdir Félagsstofnunar stúdenta hófust og er sú bygging komin vel á veg. Ég á væntanlega eftir að horfa upp á fólk flytja inn í einstaklingíbúðir hins nýja fjölbýlishúss áður en náttúrufræðihúsið verður tekið í notkun.

Björn Bjarnason ber ábyrgð á fjársvelti H. Í. sem leiðir m.a. til þess að háskólinn þarf að búa við það að stúdentar þurfa að fresta útskrift vegna ónógs framboðs á námskeiðum og að hann getur ekki klárað þær framkvæmdir sem hann hefur nú þegar ráðist í, eins og náttúrufræðihúsið.

Að mínu mati stendur menntamálaráðherra og fellur með viðhorfi sínu og framgöngu í garð Háskóla Íslands. Og þar sem óhætt er að fullyrða að Háskólinn hefur aldrei glímt við verri fjárhagsstöðu og nú (í góðærinu) þá fellur Björn Bjarnason á prófinu. Og sú falleinkunn staðfestist í þeim skoðunarkönnunum sem sýna fylgi borgarbúa við listana upp á síðkastið.

Nokkur orð um langar ræður

Eins og áður kom fram hér á síðunni tók SJS góðann sprett í ræðustól um daginn. Reyndar var ég að vonast eftir 6-7 tíma ræðu en eftir 3 og 1/2 tíma lauk hann máli sínu og sagðist ekki ætla að fara í fötin hans Hjörleifs. En ræðan var góð og hin mesta skemmtun á að hlusta með öðru eyranu.

Mér var því verulega brugðið þegar ég fletti upp á þingfréttasíðu morgunblaðsins síðastliðinn laugardag. Þar hefur tekið við af Binga, Arna Schram. Eitt af fyrstu verkum Örnu var að lýsa því yfir að vikan 11-16 mars hafi verið frekar tíðindalaus. Tvær umræður náðu eyrum þingfréttaritara Morgunblaðsins. Önnur var fyrirspurn Kristjáns L. Möller, þingmanns Samfylkingarinnar, til forsætisráðherra um flutning fjarvinnsluverkefna og starfa út á land og hin var umræðan 8. mars í tilefni alþjóðlegs baráttudags kvenna.

Bæði þessi mál voru mikið rædd og vel þess virði að um þau væri rætt í laugardagsúttekt Mogga á þingstörfum liðinnar viku. En það þýðir ekki að vikan hafi verið eitthvað dauf. Til að mynda var lagt fram stjórnarfrumvarp um að háeffa skuli Rafmagnsveitur ríkisins í miðju Landssímafárinu, einhver hefði ætlað að lesendur mogga þætti það sniðugt. Einnig kom fram fjöldinn allur af fyrirspurnum frá báðum stjórnarandstöðuflokkunum sem voru allrar athygli verðar.

En svo ég snúi mér aftur af efninu þá var það pistill næsta laugardag á eftir sem kom mér á óvart og nefndist hann "Eru þingmenn VG að grípa til málþófs?" og gerir hún að umtalsefni "þann ríflega ræðutíma" sem þingmenn VG taka sér í að ræða Kárahnjúkamálið. Nú er það svo að í annari og þriðju umræðu er ótakmarkaður ræðutími þar sem menn fá allann þann tíma sem þeim sýnist til að ræða þau mál sem eru á dagskrá og auðvitað hafa menn oft heilmikið um hlutina að segja. Vissulega eru til dæmi um að menn hafa gripið til málþófs, þó að það hafi ekki verið gert að neinu viti síðustu misseri. Og er í raun ekkert óeðlilegt við það þegar stjórnarandstaða getur ekki gripið til annar ráða þegar ríkisstjórn knýr mál í gegnum þing án þess að eðlileg afgreiðsla fáist um þau mál. En tvær þriggja tíma ræður geta varla talist til málþófs. Því virðist vera eins og eitthvað í fari þingmanna Vinstri grænna fari lítillega í taugarnar á þingfréttamanni Morgunblaðsins þegar hann sér sér annað ófært en að gera þessar tvær ræður að aðalmáli laugardagspistils síns.

Eitt og sér væri það svo sem ekki til að gera rellu út af en sjaldan er ein báran stök og síst í umræddum pistli. Þar gerir höfundur sér nefnilega sérstakt far um að gera lítið úr þingmönnum VG og segir þá hafa malað og malað án þess að nokkur hafi verið að hlusta. En það er náttúrulega alrangt því fyrir það fyrsta var ég að hlusta og hafði mikið gaman og gagn af. Og hvað kemur svo í ljós þegar lengra er lesið í pistli Örnu, jú hún þarf að hafa heimildir fyrir því að Steingrímur hafi "náð að halda þræði" í ræðu sinni (skárra væri það nú) og opinberar því að hún hlustaði ekki sjálf á ræðuna og hefur því óskaplega takmarkaðar forsendur fyrir því að vera að hamast á þingmönnunum. Þannig er nú það. Í lok greinarinnar kemst svo þingfréttaritarinn ekki hjá því að auglýsa aðdáun sína á Jóhönnu Sigurðardóttir og segir hana eiga metið í lengd ræðutíma þegar hún flutti tíu tíma ræðu einhverntíman. Þó vita allir að sá þingmaður sem flutt hefur efnismestu og glæsilegustu ræður síðari tíma er náttúrulega Hjörleifur Guttormsson. Og hví skyldi nafn hans ekki hafi komið fram í grein Örnu Schram?

Af vondum og vitlausum sósíalistum

Maddaman hefur tekið ærlega rispu á Sjálfstæðisflokknum undanfarið og má heita að það heyri til undantekningar ef rætt er um aðra flokka. Ein af undantekningunum er þó nýleg grein Skafta nokkurs Ingimarssonar sem ber heitið “Að misþyrma landinu” og fjallar um óblíða aðför Steingríms J. Sigfússonar og flokksmanna hans að Austfirðinum.

Einhver hefði nú haldið að ritstjórnargreinar á pólitískum vefritum fengjust annað hvort við málefni líðandi stundar eða veltu upp almennum pólitískum spurningum eins og aðskilnaði ríkis og kirkju, óheftu aðgengi að áfengi eða nauðsyn þess að ríkið stuðli að öflugu velferðarkerfi. Nú, eða svara áreiti annarra pólitískra vefrita.

Það kemur því á óvart að Maddaman skuli leggja heila ritstjórnargrein undir það að minna fólk á andstöðu Vinstri grænna við stóriðju og risavirkjun á Austurlandi. Þar er farið ófögrum en gamalkunnum bölmóði um umhverfisverndarflokkinn, enda illmannlegt að vilja vernda lífríki og náttúru landsins fyrir mengun, jarðvegsraski og stórfelldri, óafturkræfri eyðileggingu.

Það sem hins vegar ætti að vera ljóst, er að andstaðan hefur legið fyrir frá upphafi, fyrir margt löngu og varla frétt nokkrum þeim sem á annað borð gluggar í dagblað eða opnar fyrir útvarp annars lagið.

Tilgangur þessa hamagangs er óljós, nema kannski að vara við ómenninu Steingrími J. Sigfússyni sem er á móti Reyðaráli og sósíalisti í þokkabót, sem hefur ekki vit á því að vera fylgjandi því sem meirihlutinn vill, svo bláeygur að hann fattar ekki að hann verður að vera fylgjandi stóriðju ef hann ætlar að bjóða fram í norð-austur kjördæminu.

Í stað þess að ganga bara í Framsóknarflokkinn er Steingrímur með einhverjar fáránlegar yfirlýsingar í þá átt að með byggingu Kárahnjúkavirkjunar sé bæði verið að “misþyrma landinu” og “sökkva ... ja hérna, það sem mönnum getur dottið í hug. Ætla menn kannski líka að halda því fram að álver spúi mengandi efnum í andrúmsloftið...?

Auk þess vogar hann sér að tala um þjóðina, tunguna, landið og söguna. Að nokkrum skuli detta það í hug að leggja sér svona orð í munn. Það hafa Framsóknarmenn aldrei gert...

Jæja, maddaman er ágæt, best að hætta þessu...

Náði mér í nýtt template (form?) og losnaði þar með við vandræði mín. Snaraðist svo strax í að setja inn nokkra tengla, þar á meðal nokkrum góðum bloggurum og þar sem ég þekki svo fáa bloggara setti ég bara nokkra fræga inn á milli til að fylla upp í.
...
Sá Halle Berry taka kast nokkrum sinnum í dag á CNN og SKY og að lokum í fréttum Rúv. Ég verð nú að segja það að þetta móðursýkiskast var nú hálf hallærislegt. En jæja, ég nenni ekki að pirtrast yfir þessari yfirgengilegu tilfinningasemi. Það var eitthvað annað að sjá Jennifer Connelly eða Jim Broadbent, greinilega aðeins meira á jörðinni. Annars finnst mér Óskarsverðlaunin prump eins og megnið af þessum verðlaunastússi í listiðnaðinum. Þetta er bara svo hægt sé að viðhalda ákveðinni kanónu sem selur. Reyndar eru íslensku bókmentaverðlaunin besta dæmið um það, en ég nenni ekki að pirra mig á því frekar en öðru núna.

Jæja, þetta tókst og lífsháskinn liðinn hjá í bili, nú líður mér aftur vel. Jibbí!

Mér sýnist ég vera búinn að klúðra þessu endanlega. Ekkert af breytingunum sem ég geri á vefnum komast til skila. Þessi færsla á væntanlega aldrei eftir að sjást. Mér líður ekki vel.

Gleymdi einu. Ég er búinn að vera illa haldinn af samviskubiti yfir því að hafa ekki skilað af mér færslu síðan á föstudagskvöldið. Hvað er málið með þetta blogg?

Helgin hefur verið góð og farið að mestu í uppbyggilegar samræður við vini og kunningja að ógleymdri meðfylgjandi bjórdrykkju. Á föstudagskvöldið kom Rödd skynseminnar í heimsókn og tókum við málefni líðandi stundar föstum tökum. Á laugardeginum hittust ungliðarnir í "kaffi og spjall" eins og það er kallað og var það góður fundur þar sem teknar voru góðar og mikilvægar ákvarðarnir um framtíð félagsins. Um kvöldið fylltist heimilið af fólki sem át og drakk mat, vín og bjór af mestu siðprýði þá svo að sumir væru þyrstari en aðrir. Sem sagt ljómandi fín Heima er bezt helgi.
...
Silfur Egils var hin mesta og besta skemmtun og miklu skemmtilegri en þátturinn um síðustu helgi. Þráinn Eggertsson hagfræðigúrú íslands kom með skemmtilega umræðu þar sem hann m.a. benti á veika punkta í málflutningi þeirra sem eru illa haldnir af evrópuflensuni. Þar fór Davíð Oddson á kostum og spólaði yfir vin sinn Halldór Ásgrímsson sem aldrei fyrr. Það er örugglega ekki þægilegt andrúmsloft á stjórnarheimilinu þessa dagana. Snillingarni Vilhjálmur Egilsson, Össur Skarphéðinsson og Ólafur F. Magnússon voru hins vegar hundleiðinlegir. Hafi ég einhverntíman haft eitthvað álit á Ólafi F. þá er lítið eftir af því. Það sem vakti þó athygli var að Vilhjálmur E. kom opinberlega út úr evrópuskápnum, eða var öllu heldur dregin þaðan út af Össuri. Ég veit ekki til þess að hann hafi verið yfirlýstur stuðningsmaður hingað til.
Hinn sjálfskipaði leiðtogi Samfó var að venju hundslappur. Mikið hlýtur að vera erfitt að horfa upp á formanninn sinn eins og bleiðu í hvert einasta skipti sem hann kemur fram.

Hefur nokkur ráðherra, þingmaður eða yfirleitt nokkur maður verið jafn afspyrnuslakur í sjónvarpsviðtali og frú Valgerður Sverrisdóttir í Kastljósinu áðan. Það er ekki nóg með að manneskjan er varla talandi á íslensku, málflutningur hennar var svo ótrúverðugur að hún trúði ekki einu sinni sjálf því sem hún var að segja. Samskipti Norsk Hydro og íslenskra stjórnvalda hafa verið mjög einkennileg upp á síðkastið og má teljst með ólíkindum að fyrirtæki af stærðargráðu Norsk Hydro hafi ekki séð fyrir að fjárfestingar þeirra í Þýskalandi myndu koma í veg fyrir þátttöku þeirra í Reyðaráli. Auðvitað getur hver maður sagt sér að eitthvað grunsamlegt sé í gangi og sá grunur staðfestist enn betur að verk ríkisstjórnarinnar einkennast af vafasömum vinnubrögðum. Þær tilraunir Valgerðar til að breiða yfir bjánaganginn kóróna síðan vitleysuna. Að hennar sögn bíða álfyrirtæki í röðum eftir að komast í raforkuna fyrir austan en viðurkennir svo eins og sauður að hún hafi ekki talað við eitt einasta fyrirtæki!!!! Hvers konar fólk er við völd í þessu landi.

Ég skora á alla þá fjölmörgu lesendur sem heimsækja síðuna reglulega að koma sér að sjónvarpi og horfa á formanninn flytja röggsamlega þá ræðu um Kárahnjúkavirkjun sem staðið hefur síðan fyrir hádegi (líklega 11:00) mér sýnist hann stefna ótrauður í minnsta kosti 2-3 hjörl. Lengstu ræðurnar eru ævinlega bestar þar kemur snilldin fram. Allra skemmtilegast væri þó náttúrulega að skella sér á pallana.

Ég virðist ekki gera annað en heyra sögur úr framsóknarflokknum þessa dagana. Ég heyrði þá sögu núna í hádeginu frá miklum framsóknarmanni, að tillaga hefði komið fram í stjórn Reykjavíkurfélagsins að kosningamiðstöð R-listans yrði í Smáralind. Það væri svo sem eftir R-listanum að færa út kvíjarnar og yfirtaka Kópavog með húð og hári...

Lífið er parkett. Ég fékk þær ágætu fréttir frá Ragnari tengdaföður mínum að hann hefði loksins farið í Byko og keypt hnéhlífar sem þýðir væntanlega að líftími hnéskelja minna framlengist væntanlega um nokkra mánuði. Auk þess fór karlinn í ríkið og keypti bjór og eru þær fréttir ekki síðri. En nú fer að líða að þriðja áfanga þessarar parkettlagnar þar sem góðar horfur eru á því að stofan verði kláruð og fer þá vonandi þessum parkettskrifum á síðunni að ljúka.

Af praktískari málum verður að segja að evrópuumræða framsóknarráðherra er farin að verða verulega áberandi og spurning hversu lengi forsætisráðherra líði að æ fleiri ráðherrar ríkisstjórnarinnar gangi þvert gegn stefnu ríkisstjórnarinnar í utanríkismálum og þar af sjálfur utanríkisráðherra. Ég heyrði haft eftir framsóknarmanni í innsta hring að það væri bara spurning hvenær Davíð sparkaði þeim út úr ríkisstjórn. Ekki miklar áhyggjur á þeim bæ. Nú skulum við bara vona að Halldór nái að knýja Kárahnjúka í gegnum þingið áður en stjórnin springur. Vont að fara í kosningar með það á bakinu....

Jæja, þá er vinnudeginum að ljúka. Við tekur pitsuveisla hjá tengdó (til hamingju með afmælið Olga) og blessað parkettið fram á nótt. Mitt síðasta verk í dag var að berja saman grein á www.uvg.vg í forföllum og kláraðist það seint og illa eftir að hafa hringt í geðshræringu í alla þá prófarkarlesara sem ég mundi eftir með litlum árangri. Það þykir nefnilega ekki fínt í þessum flokki að gera stafsetningarvillu.

Athugið að hér gefst tækifæri til að mótmæla tilnefningu Blairs og Bush til friðarverðlauna Nóbels og afla sér upplýsinga um málið. Tilnefningin er auðvitað hneykslisverð tilraun sænskra hægrimanna til að koma sér í mjúkinn hjá hinu mjög svo ofbeldisfulla tvíeyki. Afleiðingarnar yrðu hins vegar þær að friðarverðlaun Nóbels glötuðu öllum trúverðugleika. Eða hvað er þetta kannski við hæfi. Er kannski eðlilegt að vopnaframleiðandi verðlauni þá sem eru duglegastir við að nota þessi vopn. Er þá ekki Sharon tilvalin til að taka við Nóbelsverðlaunum 2003.

Seinniparturinn í gær fór í það göfuga verkefni að leggja parkett á stofugólfið hjá tengdó. Þó ég segi sjálfur frá hef ég sjaldnar horft upp á faglegri vinnubrögð og glæsilegri útkomu en þegar við lögðum síðustu fjölina kl. 23:30. Við blasa ógleymanleg parkettkvöld út vikuna og ég á ekki von á öðru en mannskapnum verði boðið á ægilegt fyllerí að verkinu loknu þar sem öll kunnáttan sem kemur til með að safnast upp á sviði parkettlagna hverfur í gleymskunnar dá.

Breska pressan var að verðlauna sig í gær og státar Guardian af fernum verðlaunum en Independent fékk ekki neitt sem sýnir hversu bjánalegar svona keppnir eru. Kannski einhver gæti gert heimildarmynd um The British Press Awards?

Feðraraunir

Jæja, ég missti náttúrulega af foreldraviðtali í leikskólanum sem búið var að minna mig rækilega á. Það er svo sem ekki stórskaði þar sem þessu viðtöl eru að snúast upp í eintómar halelúja samkomur (hef ég heyrt), þar sem synirnir eru til eintómrar fyrirmyndar á leikskólanum hvað varðar hegðun og hátterni. Maður veltir samt fyrir sér hvort það séu hæfir foreldrar sem gleyma tveimur foreldraviðtölum í röð...

Dagfari, tímarit Samtaka herstöðvaandstæðinga er komið út undan styrkri stjórn Stefáns Pálssonar og félaga í SHA. Einhvernvegin álpaðist ég til þess að taka viðtal við Didda fiðlu ásamt Sigfúsi Ólafssyni og fékk fyrir röggsamlega eftirá leiðsögn frá útgefendum. Skítt með það þetta er ágætisviðtal og sómir sér vel í blaðinu ásamt öðru því úrvalsefni sem þar er. Til hamingju SHA með glæsilega útgáfu!

Upphafið

Hér með er hafin ferð án fyrirheits. Uppfull af möguleikum til hagnýtingar dægrastyttingar eða jafnvel skjalfestingar veruleikans. Hver veit...