Það er ekki svalt hjá Móra að segja Sódoma og Góromma, neibbs. Að öðru leyti er Móri frekar svalur.

Ekki kemur það á óvart að enginn þeirra átta þjóðarleiðtoga sem skrifuðu undir fjöldamorðssamninginn skuli hafa stuðning kjósenda sinna til þess. Hér er mynd af undirskriftinni, vantar samt sjö hunda.

Jamm, Sindridirindri...

Setti inn myndir af strákunum okkar (þ.e. sonum okkar, ekki landsliðinu í handbolta) hér til hliðar.

Nú ætti þetta að vera komið í lag. Lesendur eru hvattir til að úthrópa sig um efnið.

Nú er allt í hassi! Urg. Af hverju get ég ekki bara hætt að hræra í þessum bölvaða kóða og vill einhver segja mér hvernig á að setja þetta helv. sjátát inn í kóðann. *blót*

Er að bögglast með þetta sjátát dæmi, ekki gengur það nú vel.

Þetta er hverju orði sannara, Sindridindri er án efa ferskarsta bloggið í dag.

Ég tek undir með Kristbirni, fréttin um bréfaskrif virkjanaandstæðinga í tíufréttum rúv var fáránleg. Ég hvet fólk til að skoða fréttina.

Ekki vissi ég að stórleikur var í vændum þegar ég mætti á blakæfingu í gærkvöldi. Lið Egilsstaða og Seyðisfjarðar öttu kappi í þremur æsispennandi lotum. Eins og mín var von og vísa lagði ég mitt af mörkum í leiknum og kom inn á í 25 sekúndur í fyrstu lotunni og næstum því hálfa aðra mínútu í annarri lotu. Ekki virtist vera ástæða til að nota mig í síðustu lotu. Mitt lið gjörsigraði Seyðisfirðingana 3-0 enda um ótvíræða yfirburði að ræða og sönn sigurgleði heltók Egilsstaðaliðið að leik loknum. Um næstu helgi er svo stórmót blakliða á Austurlandi og hver veit nema að ég gæti trítlað inn á völlinn eina og eina mínútu í leik og hjálpað til að gera glæsta sigra að veruleika.

Ætli ég skelli mér ekki blak í kvöld. Kominn tími til enda ekkert mætt eftir jól og varla að heiti geti fyrir jól. Frétti það í dag að ég yrði löglegur með liðinu eftir ár, þá verð ég nefnilega orðinn formlegur óldboy. Það er svo sem ekkert verra að vera löglegur með liðinu og geta tekið þátt í mótum, ég veit samt ekki almennilega hvort ég á að hlæja eða gráta.

Ég sem hélt að Sigfús væri byrjaður að blogga aftur. Greinilega eitthvað að færslusísteminu hjá honum. Eitthvað ætti nú að koma frá honum bráðlega.

Arg! Af hverju detta nýinnsettar færslur allt í einu út. Hverskonar rugl er þetta?

Verð að finna pirringi mínum farveg gegnum bassastrengina. Þá er maður í góðum málum, held ég. Klifra á fjöll og öskra líkt og á Herðubreið forðum þegar tveir hálfsofandi frakkar létu nánast lífið þar sem þeir voru í sólbaði sunnanundir tindinum (ofan í gígnum). Upp á tindinn hljóp íslenskur víkingur, ber að ofan og með tvær gönguísaxir reiddar til himins öskrandi eins og lungun þoldu IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII hhaaaaaaaaaaaaaave theeeeeeee poooooooowweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerr!!!!!!
Mjög fyndið! Sjá nánar hér

Mikið hefði ég viljað sjá framan í frakkana á Herðubreið forðum...

Sigfús (sem er víst byrjaður að blogga aftur) kom í heimsókn um helgina og við áttum góðar stundir hér á Héraði. Á meðan hefur Helga sötrað öl á Röblunni í Barcelona í 20 stiga hita. Hún kemur á morgun og því þarf ég að laga til og gera íbúðina fína svona líka þunnur eftir að hafa drukkið hálfa koníaksflösku á móti Sigfúsi. Það gerðum við á meðan við tefldum nokkrar skákir sem ég að sjálfsögðu vann allar fyrir utan minniháttar slys, ekki orð um það meir. Til að laga ástandið er náttúrulega ekkert annað að gera en skella í sig einum köldum og þá er maður eins og nýsleginn túskildingur á eftir. Ekki herti það mig samt í heimilisverkunum, ó nei.

Og talandi um skák, Kasparoff var um það bil að rústa nýjustu ofurskáktölvunni Deep Junior í tuttugu og sjö leikjum. Það er hið besta mál, enda verðum við að vera snjallari en tölvurnar ef þær eiga ekki að yfirtaka jörðina og eyða mannkyninu.

Annað var ekki í fréttum nema það að Ómar á pistil dagsins. Ómar verður án efa í blogglandsliðinu áður en langt um líður enda sannur spekingur þar á ferð. Hann er reyndar sjálfstæðismaður en það gerir ekkert til, fólk verður að hafa sína sérvisku í friði. Ómar talar um tilgang lífsins og lífsfyllingu. Ég veit alveg hvernig maður verður sér út um svoleiðis, jamm. Það er ekki erfitt að komast að því. Lífsfylling fæst með því að skila góðu dagsverki, sjá afrakstur vinnu sinnar hvort sem það er að ala upp börn, skrifa skáldsögu eða hanna geimflaugar. Ekki má gleyma umbuninni sem felst í því að rækta vinasambönd,eiga uppbyggileg samskipti við alls konar fólk og verða betri manneskja. Allt er þetta vinna sem maður innir af hendi og verðlaunin eru afraksturinn, ekki satt.

Lífgátan leyst!

Þar lýkur afmælishugvekju undirritaðs. Jamm

Einhverjar deilur eru að spretta upp á UVG og Deiglunni. Huginn var fljótari en ég að svara og því set ég hugleiðingar mínar hingað í staðinn. Forsagan er sem sagt sú að Jón Steinsson fer mikinn (kannski of mikinn) á Deiglunni vegna greinar Eyrúnar Eyþósdóttir Kjósum hamingju landsmanna í stað geðlyfja á uvg.vg .

Það sem raskar jafnaðargeði Jóns eru ummæli þess efnis að óeðlilegt sé að 10-20% þjóðarinnar þurfi á geðlyfjum að halda. Auk þess vogar Eyrún sér að halda því fram að vandamálið sé að einhverju leyti samfélagslegs eðlis. Nú er ég ekki það vel sigldur að ég komi auga á hroðann sem felst í þessum ummælum Eyrúnar. Vel má leiða að því líkum að geðvandamál séu samfélagslegs eðlis. Streita er oft undanfari þunglyndis og kvíða og streita er jú eitthvað sem orsakast af aðstæðum og umhverfi og er þar af leiðandi samfélagslegt. Hvað varðar ummæli hennar að 10-20% þjóðarinnar þá þarf ekki annað en að lesa greinina til að átta sig á því að hún er að vitna í viðtal við Jóhann Sigurðsson og því eru ummælin hans en ekki hennar.

Því má gefa sér að það sé fullyrðing Eyrúnar um að geðsjúkdómar eigi sér meðal annars félagslegar orsakir sem fari svo harkalega fyrir brjóstið á Jóni Steinssyni. Gæti það verið vegna þess að ríkisstjórnin ber mikið til ábyrgð á félagslegu og fjárhagslegu umhverfi Íslendinga sem fimmti hver þarf að taka geðlyf ávísuð af lækni til að fúnkera í samfélaginu. Er fráleitt að ríkisstjórnin beri ákveðna ábyrgð á geðheilsu landans?

Í grein sinni upplýsir Jón Steinsson lesendur sína um mögulegar ástæður þess að geðlyfjaneysla hefur vaxið. Ástæðurnar gætu réttilega verið að ný lyf hafa komið fram sem vinna á áður óþekktum sjúkdómum. Auk þess er hugsanlega að þar sem geðveiki er ekki lengur feimnismál að fleiri þori að leita sér lækninga. Það er allt gott og blessað, en þessi örþrifatilraun Jóns til að sannfæra lesendur sína um að fimmti hver Íslendingur eigi við geðræn vandamál að stríða (væntanlega vegna erfða úr því að félagslegi þátturinn er ekki fyrir hendi) er ekki sannfærandi. Jón tekur nefnilega ekki faktor inn í jöfnuna sem við getum kallað lyfjafyrirtæki.

Þannig horfir Jón ekki bara framhjá því að geðsjúkdómar geti orsakast af félagslegum þáttum heldur mætti halda að hann hefði aldrei heyrt um þátt lyfjafyrirtækja í því að sjúkdómsgera alla kvilla og öll frávik sem eru óásættanleg í mannlegu samfélagi. Lyfjafyrirtæki hagnast nefnilega á því að fólk kaupi geðlyf til dæmis er umræða um óeðlileg samskipti lækna og lyfjafyrirtækja fólki vel kunn. Þessu þarf að huga að þegar skoðuð er aukin geðlyfjaneysla.

Þannig mætti vel ímynda sér að streituvaldandi umhverfi og mikið framboð á lyfjum sé líklegri skýring á gríðarlegri aukningu í lyfjaneyslu en að fólk sé að koma umvörpum út úr þunglyndisskápnum, sem er vægast sagt óvísindaleg niðurstaða hjá Jóni.

Í stað þess að segja við Jón: “Nei þú ert ósmekklegur og óvísindalegur!” þá ætla ég að vonast til að þetta innlegg í umræðuna verði til þess að við komumst öll í sameiningu nær sannleikanum um geðraskanir og lyfjaneyslu Íslendinga.

Það er greinilegt að Blogg dauðans á ekki að fá að hvíla í friði, og er það svo sem hið besta mál. Sparki þið bara í líkið.

Þegar að dauða ber að garði eru viðbrögð aðstandenda, vina og kunningja á ýmsa lund. Sumir reiðast og skilja ekki hvað gerðist, aðrir kveðja kæran vin og minnast góðu stundana. Ennþá fleiri að horfast ekki í augu við orðinn hlut og lifa í afneitun og svo eru náttúrulega alltaf þeir sem vilja safna liði og hefna.

Öll þessi viðbrögð hafa komið fram síðan Blogg dauðans gaf upp öndina.

Ég bendi mönnum á þessa færslu og þessa færslu og þessa færslu og þessa færslu og þessa færslu.

Jamm

Enn bætist í tenglasafnið. Eftir að hafa sinnt minni máðarlegu heimsókn inn á pallah Hundapabba, mundi ég eftir Þórarni Þórarinssyni blaðamanni á Samfylkingarblaðinu. Þórarinn er að sjálfsögðu snillingur (þó hann vinni á Samfylkingarblaðinu) og þar sem við þekkjumst, eða réttara sagt þekki ég hann, fer hann rakleiðis inn á listann. Við Þórarinn sátum nefnilega saman í bókmenntafræðinni á sínum tíma. Þórarinn er lóner af guðs náð og því tókust ekki með okkur kynni, en maður veit aldrei hvað gerist.

Annar Þórarinn á að fara inn á listann. Hann er Leifsson og grafíkmaster. Ég hef áður minnst á Tótal hér á síðunni og þarf ekkert að endurtaka það. Hann bætist nú í hóp snillinga.

Blogg dauðans er orðið blogg dauðans.

Helvítis synd.

RIP

Ekki vissi ég að Sigurjón Kjartansson væri bloggari. En hver er það ekki nú til dags. Sigurjón K hlýtur það ágæta hlutskipti að fara á tenglssafnið mitt. Fyrir því eru nokkrar ástæður. Sigurjón er frægur og það er vitanlega kostur. Við Sigurjón hittumst einu sinni í þættinum hans þannig að ég þekki hann eiginlega, þó að hann þekki mig ekki neitt. En það skiptir ekki máli. Ég set hann við hliðina á Dr. Gunna.

Nú gefur að líta glæsilegt tenglasafn sem ég ætlaði ekki að setja upp, en eftir á að hyggja get ég ekki verið án þeirra. Eins og ég segi, snillingar.

Persneski kötturinn Hundur er að sjálfsögðu Hildarson Pálsson. Hundur Hildarson er náttúrulega miklu flottara en Hundur Pálsson. En þar sem Pólitísk réttsýni er í hávegðum höfð á heimilinu kennir hann sig örugglega við báða foreldra.

Kristján Óttarsson Proppé, ha ha. Hverslags blaðamenn vinna eiginlega á Fréttablaðinu!

Ármann, við lestur færslu minnar má vel skilja að ég sé að vísa í umfjöllun um Í leit að konungi en ekki Stað í nýjum heimi. Enda var það nákvæmlega meiningin. Hitt er annað mál að færslan hefði mátt vera skýrari. Samt, giv mí a breik...

Nýr ritstjóri Kistunnar fer vel af stað með pistli um Beckett. Ef að áhugasamir vilja komast í aðeins ýtarlegri úttekt á Beckett er þeim bent á síðasta kaflan í bók Simon Critchley (sem áður hefur verið minnst á hér á síðunni) Very Little, Almost Nothing. Ég veit ekki betur en að Critchley sé væntanlegur hingað til lands með vorinu.

Grípum aðeins niður í verkinu (Hér er um að ræða fundament eins og einhver myndi orða það):

Rather than overcoming nihilism, it is a question of delineating it. What is at stake is a liminal experience, a deconstructive experience of the limit - deconstruction as an experience of the limit - that separates the inside from the outside of nihilism and which forbids us both the gesture of transgression and restoration. On such a view, neither philosophy, nor art, nor politics alone can be relied upon to redeem the world, but the task of thinking consists in a historical confrontation with nihilism that does not give up on the demand that things might be otherwise.

Þó svo að Elizabeth Ashman Rowe sé jákvæð í sínum dómi efast ég um að hún hefði slengt tíu á ritgerðina. Aldrei að vita samt.

Þá get ég hafist handa við að undirbúa mig undir gagnmerk fræðiátök um íslensk fornrit á síðum dagblaðana. Þeir sem vilja kynna sér morkinskinnufræði án þess að blaða í gegnum 680 doktorssíður geta rennt yfir kaflann í bókinni sem er gagnrýnd hér. Vonandi er umfjöllunin gæðalegri en dómurinn um Stað í nýjum heimi, sem birtist nýverið í Mogganum.

Salman Rushdie hefur lamað lestrarafköstin eins og við var að búast. Samt hef ég náð að klára eina bók eftir jólin. Þar er um að ræða Veröld okkar vandalausra eftir Kazuo Ishiguro. Ekki er sú bók svo sem fljótlesin heldur. Það ætti að vera flestum kunnugt að Ishiguro er mikil meistari skáldsögunnar, stíllinn er framúrskarandi og hið skáldlega kíkir út úr hverju skúmaskoti. Framvindan er hins vegar ekki eins og best verður á kosið og um miðbik bókarinnar fer lesandann að lengja eftir atburðarrás. Fyrstu kaflar bókarinnar eru samt sem áður meistaralega vel skrifaðir og maður upplifir endalausa túlkunarmöguleika á frásögninni og aðalpersónu sögunnar. Frásögnin nær að vera gríðarlega margbrotin án þess að vera nokkurn tíman annað en heilsteypt. Lokasenan nær svo að vera verulega spennandi þegar kurlin byrja að hrannast ofan í gröfina.

Bókin Áform er svo næst á dagskrá. Houellebecq er skemmtilegur höfundur, þó ekki nema fyrir það eitt að vera umdeildur, með hressar skoðanir. Öreindirnar lognuðust nú reyndar út í einhverja mollu þegar líða tók á bókina en fyrri helmingur hennar er frábær og samanburður á ýmsum mannlífsmyndum og nákvæmum lýsingum úr atferli dýra (sérstaklega skordýra) eru kostuleg (af hverju hætti það í miðri bók?). Áform hefur verið umdeild fyrir svæsið klám, en hvernig í andskotanum ætla menn að fanga samtímann öðruvísi en að sýna fram á klámvæðinguna miklu sem tröllriðið hefur öllum þáttum mannlífsins síðan Thatcher og Reagan murkuðu mannúðina úr vesturlöndum.

Ég ætti að grynnka aðeins á Salman áður en ég skelli mér í klámið, svona eins og 100 síður ættu friða sálina.

Staður í nýjum heimi er tekin fyrir í Mogganum í dag. Þar eru nokkur ákveðin skot á Ármann. Hér er greinilega um að ræða ágreining um grundvallaratriði og því dugar ekkert minna en tíu greina bálkur í Sunnudagsblað Moggans. Það er kominn tími á almennilega fræðarimmu í fjölmiðlum.

Fyrst verð ég samt að lesa bókina og verð því að útvega mér hana sem fyrst. Hvernig skyldi maður gera það???

Hver er Ingimar Karl Helgason?

Hver mætir og fær 0,5??

Ljóti kallinn með TDH er á Rás 1 eftir 6 fréttir, hver hefði trúað þessu!

Sú staðreynd að tvöþúsund manns (mogginn segir 1.500, sem þýðir 2000) hafi komið saman til að mótmæla innrásarstríði í Írak getur varla talist annað en stórsigur fyrir íslenska friðarhreyfingu. Frábært!

Jú, Össur hlýtur að vera Epímeþeus úr því að Solla er Pandóra eins og Andríkismenn benda á.

Sleppt og haldið
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir borgarstjóri sagði meðal annars í ræðu sinni að hún væri ekki sátt við verkefnið þótt hún hefði ákveðið að greiða atkvæði með því að borgin gangist í ábyrgð lána vegna virkjunarinnar.

Hér slær Ingibjörg Sólrún glæsilegann tón í pólitíkinni og gefur vísbendingu um það sem koma skal. Með en samt á móti, haldið og sleppt.

The religious cant that will send American troops into battle is perhaps the most sickening aspect of this surreal war-to-be. Bush has an arm-lock on God. And God has very particular political opinions. God appointed America to save the world in any way that suits America. God appointed Israel to be the nexus of America’s Middle Eastern policy, and anyone who wants to mess with that idea is a) anti-Semitic, b) anti-American, c) with the enemy, and d) a terrorist.

Grein dagsins er í boði John le Carré.

Bókin Auricula eftir Per Højholt er tilnefnd af Dönum til Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs 2003. Jórunn Sigurðardóttir fjallaði um bókina í stórskemmtilegum pistli í þætti tileinkuðum bókmenntaverðlaununum á RUV1 í dag og síðan er ég búinn að leita út um allt af þessari bók,en verð að skrá mig sem notanda hjá Gyldendal til að geta keypt hana. Nú má einhver upplýsa: Stendur til að þýða þessa bók, og ég þ.a.l. að bíða eftir þýðingunni eða á maður að skella sér á danska eintakið og lesa á frummálinu, þótt ég verði lengi að því? Ég get nefnilega ekki skilið betur en hér sé meistaraverk á ferðinni.

Hér líka. Nokkurskonar bróðurræða þeirra sem á undan fer. Eða þannig...

Hér er góð ræða.

Bloggfærsla dagsins endaði í grein sem fer inn á uvg.vg á fimmtudaginn. Í staðinn set ég inn gamla grein sem fór í DV í sumar, lesendum til ánægju og yndisauka. Ekki man ég hvað greinin hét í blaðinu en hún fjallar í megindráttum um Össur poppara og hin tíðu tímamót í Samfylkingunni. Að sjálfsögðu hafa orðið nokkur tímamót í íslenskri stjórnmálasögu síðan og gott ef einhverjar umbyltingar hafi átt sér stað líka. Vessgú.


Íbúalýðræði og beint lýðræði eru orð sem hafa verið í tísku síðustu misserin. Það er ekki síst að þakka Össuri Skarphéðinssyni sem hefur verið duglegur við að breiða út boðskapinn. Beint lýðræði, segir Össur 19. apríl á heimasíðu Samfylkingarinnar, er ákjósanlegasta form lýðræðisins.

Og svo haldið sé áfram: “Þá taka þegnarnir sjálfir ákvarðanirnar með beinum kosningum um meiriháttar lög og reglur eða framkvæmdir, sem móta þeirra eigin líf og umhverfi. Fyrir okkur þýddi þetta að þjóðaratkvæðagreiðslur yrðu miklu oftar um mikilvæg, umdeild mál, og innan sveitarstjórna yrði jafnframt ráðist í allsherjaratkvæðagreiðslur um stórmálefni.”

Aukið og virkara lýðræði er vissulega eitthvað sem mætti að taka til umræðu á pólitískum vettvangi. Þó er ekkert sjálfgefið að beint lýðræði sé einungis til góðs. Til dæmis telja fáir að sú ákvörðun Svisslendinga um að standa utan Sameinuðu þjóðanna þar til nýlega hafi verið heillavænleg, en eins og allir þekkja eru þjóðaratkvæðagreiðslur nánast daglegt brauð þar í landi. Aukið og beinna lýðræði verður því varla talið til brýnustu mála, en samt sem áður eitthvað sem Samfylkingin hefur ákveðið að leggja mikinn þunga á í málefnavinnu sinni, enda notaði Össur tækifærið og varði megninu af kastljóstíma sínum í gærkvöldi í að koma þessum hugmyndum sínum að.

Svo mikil var áherslan á íbúalýðræði fyrir síðustu kosningar hjá Samfylkingunni að samþykkt var “tímamótaályktun” þar sem því var beint til allra framboða á vegum Samfylkingarinnar að setja íbúalýðræði á oddinn í stefnu og kosningabaráttu. Og vitanlega braut tillagan “blað í íslenskri stjórnmálasögu”, svo vitnað sé aftur í grein Össurar.

Það skýtur því skökku við að heyra Samfylkinguna básuna um leið mikilvægi þess að ganga sem fyrst í Evrópusambandið (vitanlega með þeim fyrirvara að ályktun um það verði samþykkt í póstkosningu á næstu vikum). Því eins og allir vita mun innganga í slíkt stórveldi gera íbúalýðræðisdrauma að nákvæmlega engu. Aldrei yrðu Íslendingar háðari miðstýrðu valdi en einmitt sem aðili að Evrópusambandinu.

Og þó svo að lönd Evróusambandsins efni til þjóðaratkvæðageriðslu um Evruna eða Amsterdamsáttmálan þá verður aldrei hægt að tala um að innganga í Evrópusambandið sé heillaspor í lýðræðisþróun Íslendinga. Enda þekkja allir hvernig orð á borð við bákn og miðstýring hafa óhjákvæmilega loðað við ESB.

Ef að Íslendingar gengju inn í ESB er ljóst að stjórnvaldslegum boðleiðum myndi fjölga umtalsvert þar sem stjórnsýslan er stærri, enda um umtalsvert fleiri íbúa að ræða. Þannig eru allar stjórnvaldsákvarðanir lengur í meðferð auk þess sem fjarlægðin frá stjórnendum til umbjóðenda skekkir útkomu og afleiðingar þessara ákvarðana.

Þess utan er ljóst að æ fleiri ákvarðanir Evrópusambandsins eru samþykktar með meirihluta atkvæða í stað einróma samþykkis. Þannig skiptir engu þó að Hollendingar eða Íslendingar taki ákvörðun í þjóðaratkvæðagreiðslu. Ráðherraráðið gæti alltaf farið sínu fram með meirihluta. Þetta á til dæmis við um fjórfrelsið og innri markað og ekki ólíklegt að dóms og innanríkismál geri það líka á næstunni og málefni útlendinga og innflytjenda að hluta.

Hvernig Össuri Skarphéðinssyni tekst að tala um mikilvægi aukins lýðræðis í einni setningunni en grafa svo undan því í þeirri næstu með því að hvetja til þess að sjálfsákvörðunarréttur þjóðarinnar sé nánast afnumin með inngöngu í Evrópusambandið er mönnum hulin ráðgáta. Hins vegar ætti það að kristallast æ betur fyrir kjósendum hvers konar hentistefnu og vinsældarpólitík er rekin þar á bæ.

Í stað þess að kvelja menn í óvissunni lengur ætla ég að upplýsa að í réttri röð frá vinstri eru fánar Qatar, Úganda og Seychelles. Ekki veit ég hvernig Seychelles eyjar útleggjast á Íslensku, en ef einhver getur það þá má sá hinn sami upplýsa það.

Hvað á það að þýða að allir gömlu góðu þættirnir á Múrnum eru lagstir í dvala. Hvar eru blessaðir Tyrkirnir og fánagreinar Stefáns? Hvar eru ártíðir merkismanna? Ég held að það sé kominn tími til að sópa rykið af þessum bráðnauðsynlegu pistlum.

Í tilefni af þessari áskorun skelli ég þremur fánum, flottum og speisuðum allt eftir smekk, á síðuna sem menn geta dundað sér við að átta sig á.

"Við ætlum að hætta að kalla Steingrím Joð og Ögmund kommúnista – og kalla þá lopapeysuafturhald í staðinn" [svo]

Þessi ummæli sem hægt er að skoða inn á vefritinu Kreml lýsa vel málflutningi þeirra vel, enda einkennist hann af órökstuddum og innihaldslausum skætingi oftar en ekki, ekki ósvipað stíðni sem börn taka upp á í skóla þegar þau þurfa að minna sig og aðra á hver hefur valdið. Þessu venjast pólitískir andstæðingar Kremlingja og hætta fljótlega að láta fara í taugarnar á sér. Það er hins vegar erfitt að neita sér um að benda fólki á að á sama tíma og barnaskólahúmorinn er að fara með Kremlingja leyfa þeir sér að halda háheilaga ræðu um það á sömu síðu að því miður sé "ekki ástæða til mikillar bjartsýni um að kosningabaráttan sem nú er hafin verði mikið annað en lágkúra persónulegra árása, ómálefnalegra útúrsnúninga, og karps um hluti í fortíðinni, eins og venjulega" og hverjir viðhafa þetta innihaldslausa þvaður, jú það er "sjálfsagt bæði við flokkana og fjölmiðlana að sakast" segja Kremlingjar og eiga þá væntanlega við alla flokka og alla fjölmiðla.

Það er sannarlega aðdáunarvert ef miðjuflokkarnir hafa tekið upp gagnrýna sjálfskoðun og geri tilraun til að gæða málefni sín innihaldi en þeir ættu að minnsta kosti að hafa vit á því að halda öðrum flokkum, eins og VG, sem aldrei hafa annað gert en tala pólitík á kenningalegum og málefnalegum grunni með viðeigandi vísunum og rökstuðningi, utan við þá umræðu.

Eftir fréttirnar í gær og ekki síður viðbrögð nágranna minna í Fjarðarbyggð hef ég lagst í nett þunglyndi. Vonandi hressist ég í Valaskjálf í kveld hvar ég ber vonandi
Turnana tvo augum annað sinn. En eins og allir vita er myndin þrungin áróðri gegn vanvirðingu og ofbeldi gegn náttúrunni. Ég geri því ekki ráð fyrir að Turnarnir verði vinsæl hér fyrir austan fyrir vikið. Og þó, kannski bítur áróðurinn ekkert á virkjunarsinnum hér, enda hefur enginn þeirra komið til Ísarnargerðis og hefur því engan rétt á að hafa skoðun á eyðileggingunni þar.

Ég mun að sjálfsögðu klappa þegar Entarnir rífa niður stífluna, þótt ég hafi aldrei komið þangað.

Það er ástæða til að kynna Markaðsstofu Austurlands fyrir elskulegum lesendum. Þar byrja ég að vinna á morgun. Jóhanna Gísladóttir stjórnar starfseminni af röggsemi. Hana þekkja lesendur Óla Njáls sem Frú Jóhönnu og aðrir UVGéarar sem mömmu hennar Kollu Rún.

Það væri kannski rétt að gera einhvern skurk í heimasíðumálum til að byrja með.

Hinn óviðjafnanlegi bassabrjálæðingur Stefán Gunnarsson er kominn í heiminn. Rétt að benda "fólki" (svo) á að virða hann fyrir sér.

Einnig er rétt að benda Stebba á að það tíðkast ekki að tengja á menn sem ekkert hafa bloggað síðan 9. ágúst síðastliðinn.

We can't find "www.hotmail.com".

You can try again by typing the URL in the address bar above.
Or, search the Web:

Já ég gæti t.d.reynt að leita á leit.is...

Ég er ekki enn búinn að jafna mig eftir fréttirnar af Lee Sharpe. Sharpe átti óskipta áðdáun mína á árum áður (áður en sukkið mikla hófst). Núna hefur aldrei verið eins langt frá Manchester til Grindavíkur.

Það virðist ekkert útilokað í hans málum ef marka má þessa frétt. Í framhaldi af því mætti renna yfir þennan texta.

Talandi um Magnús Kjartansson. Nýlega hætti ég mér inn í bókabúð hér hinum megin við fljótið og mér til mikillar gleði lágu þar mörg tonn af skræðum og skruddum sem hægt er að grúska í dagana langa. Ekki hafði ég leitað lengi þangað til ég rakst á bækurnar Frá degi til dags sem inniheldur hina víðfrægu Austrapistla Magnúsar og Elds er þörf, greinar og ræður. Þessar bækur las ég upp til agna í æsku og áttu þær þátt í því að sannfæra mig um að sósíalstar og kommúnistar væru eina fólkið sem vit er í, óþarfi er að telja hina upp.

Ég fer að fordæmi Stefáns og læt mig hafa það að pikka inn einn stuttan pistil sem birtist 11. ágúst 1964 og heitir Áður en haninn galar.

Sigurður A. Magnússon skrifar í Lesbók Morgunblaðsins ágæta grein um hneykslismál það sem kennt er við skatta og útsvör, rökfasta, beinskeytta og harðvítuga. Raunar hlýtur maður að hæla Sigurði af nokkurri feimni, því sjónarmið hans öll, röksemdafærsla og vandlæting er orði til orðs tekin upp úr Þjóðviljanum. Þeim mun kynlegra er að sjá inn í miðri grein svohljóðandi athugasemd: "Hitt er svo annað mál, að ósvífnar falsanir "Þjóðviljans" á sköttum einstakra hátekjumanna eru síst til þess fallnar að skýra þessi mál og stuðla að raunhæfri lausn þeirra."
Maður skilur svosem hvað Sigurði gengur til. En hann ætti að vera svo biblíufróður að minnast þess, að þeir sem afneita meistara sínum eiga eftir að ganga út fyrir og gráta beisklega.

Undarlegt til þess að hugsa að Sif Friðleifsdóttir langar mest til þess núna, samanber kastljósþáttinn í kvöld, að setja upp boxhanskana, fara út á akurinn og hitta hinn almenna kjósanda. Látum nú liggja milli hluta að hún vilji fara út á akurinn (þótt það sé í sjálfu sér undarlegur staður til að hitta hinn almenna kjósanda) en hvers vegna hún þarf á boxhönskum að halda er mér hulin ráðgáta. Reyndar er, við nánari tilhugsun, ekki svo fráleitt að Sif þurfi að berja menn til fylgis við sig eða draga meðvitundarlausa inn í kjörklefann. Það hefði þó líklega verið heppilegra fyrir Sif að halda þessum fantasíum bara fyrir sig.

Þessar skoðanakannarnir sem birtast nú á hverjum degi eru nú ansi furðulegar svo ekki sé meira sagt.

Hvað á maður að segja í dagbók eftir að hafa sniðgengið hana í langan tíma ef frá eru taldar nokkrar ómerkilegar færslur. Að ætla sér að setjast niður og romsa út úr sér öllu því sem hefur skotist í gegnum hugan og átt vel heima á blogginu er ekki hægt. Það er eins og að hitta vin sem ekki hefur heyrst í lengi, þá tekur tíma að koma samskiptum í samt lag.

Jólin hafa verið góð, ansi hektísk, en samt góð. Það var gott að koma til Reykjavíkur og hitta fólk sem maður hafði ekki séð, suma lengi aðra ekki jafn lengi. Samt er erftt að vera upp á aðra komin með tvö börn og vera ekki heima hjá sér. Þannig að við flýttum för og keyrðum heim 30. desember. Auk þess beið okkar meiri vinna en við höfðum gert ráð fyrir þannig að í raun máttum við engan tíma missa. Það var skrítin og skemmtileg stemning að keyra um mis þéttbýl svæði á suður og austurlandi og sjá að hver einasti sveitabær skreytti fleiri jólaljósum en vel flest hús í Reykjavík. Jólaljós út í auðninni eru bæði fallegri og betur viðeigandi.

Heima á Héraði beið mín nýtt starf sem ég hlakka mikið til að fást við auk þess sem börnin komast vonandi sem fyrst inn á leikskóla. Enda er Ragnar Steinn farinn að kvarta yfir því að eiga enga vini. Hvað er átakanlegra en að horfa á barnið sitt segja grátklökkt "ég á enga vini" og lifna svo þegar það man að það er ekki alveg rétt, "jú ég á vin, Jóhönnu Malen! Hvenær má ég hitta Jóhönnu Malen?". Þetta er átakanlegt vegna þess að hann hefur hitt Jóhönnu Malen tvisvar sinnum og þá í tuttugu mín. til hálftíma í hvort skipti, fyrir löngu síðan. Jóhanna Malen á nefnilega heima á Skriðuklaustri og þangað förum við ekki beinlínis á hverjum degi. Maður veit eiginlega ekki hvort er átakanlegra, vinafæðin eða nægjusemin.

Jibbí! Loksins kominn með sítengingu. Nú get ég tekið gleði mína, allavega þangað til næsti símreikningur kemur.