Að ferðast án þess að hreyfast.

Fara langt en vera bara tíu mín á leiðinni. Einhvern vegin svoleiðis var þetta hjá mér.

Ég var náttúrulega í smá tíma. En samt er eins og ég hafi verið í ársdvöl í annarri heimsálfu.

Og það kostaði ekki krónu, ekki fyrir mig að minnsta kosti. Kannski ykkur?

Og ég man bara tvo drauma. Annar þeirra var um rúm og herbergi og fólk, ekki marga, einhverja fáa. Fletið lá eins og pallur ofan á sjálfu rúminu, undir fletinu voru margar holur og göt. Og þegar ég stóð upp úr rúminu byrjuðu rottur að flæða upp úr götunum, eins og stórfljót. Og stöðluð hugsun fór í gang á meðan þær streymdu sitthvoru megin við mig og milli fótanna: "Ég er ekki hræddur við rottur, en þetta er ógeðslegt". Innan um rotturnar sem skiptu hundruðum að minnsta kosti kom ég auga á kettlinga, tvo, þrjá sem voru litlu stærri en rotturnar. Sérstaklega einn sem horfðist í augu við mig eitt augnarblik. Þarna vöfruðu þeir ringlaðir í straumnum og bárust með honum innan um allan ljótleikann. Og svo varð allt svart. Eða hvítt.

Hinn draumurinn var um mig og löng göng og þau voru úr gulli og það stafaði skýrum bjarma af þeim og þau voru gegnsæ og fljótandi í tóminu. Við endann á þeim sá ég Guð og mig og við héldumst í hendur. Og ég var á leiðinni til hans - og mín, að finna hann - og mig. Og ég man svo skýrt hvað mér hlýnaði og mér leið eins og litlu barni og mig langaði að gráta og hlæja í senn.

Ég man þetta mjög vel, enda var ég vakandi.

Það er svo gott að sleppa takinu.

Og nú fer ég aftur og lengra: lengra út á við og lengra inn á við.

Partíið er að klárast og ferðin er að hefjast. Hver ætlar að verða síðastur út, hver ætlar að slökkva ljósin á eftir sér?