Mikið finnst mér teikning Sigmund af Obama og H. Clinton vera ósmekkleg og asnaleg. Um leið og ég fletti blaðinu gaus frama í mig fúl stækja eldgamallar, afturhaldssamrar hugsunar. Myndin er algerlega ófyndin. Þarna er enginn undirtexti sem bendir á áhugaverðan vinkil á forkosningunum. Vísanir og undirtexti er eins einfaldur og barnalegur og hugsast getur.

Sigmund hefur aldrei verið neitt sérstaklega fyndinn -hann hefur aldrei haft neitt innsæi, hjá honum hefur sjaldan borið að skarpri samfélagsgreiningu. Brandararnir eru alltaf á grynnsta plani. Jón Baldvin með drullusokkinn í áraraðir; Davíð með sólgleraugun allan síðasta áratug. Konur eru alltaf á karlrembu forsendum með geirvörturnar skagandi upp úr kjólnum. Eilífðar tilvísanir í eitthvað kjánalega blautlegt, höfðað til lægstu hvata.

Á blaðsíðu 7 í Morgunblaðinu (eða hvar sem þetta birtist) er ennþá 1960.

Fyrir utan hina þreytandi tilhugsun að einhver - sem kemur reglulega fram á opinberum vettvangi - hafi tekið þátt í veröldinni undanfarna áratugi án þess að hafa haft fyrir því að taka til greina nokkuð af þeim framförum sem hafa orðið í samskiptum þjóða, kynja og kynþátta, þá veldur sinnisleysi Morgunblaðsins mér gríðarlegum vonbrigðum.