Jólagjöfin mín í ár

Er þessi sæti litli kisi. Þarna er hann með stóra bróður sínum, sem er stundum góður við hann en ekkert allt of oft.

Skrítinn heimur

Það er margt skrítið í heiminum. Misskipting auðs, skortur á vilja vestrænna þjóða til að leiðrétta þessa misskiptingu og ég gæti talið þetta upp í allt kvöld, held að fólk átti sig á hvert ég sé að fara.

Sumum finnst Framsóknarflokkurinn undarlegur og geta ekki, hvernig sem forystumenn flokksins tilreiða réttlætingu á tilvist þessa flokks, skilið hana. Ég verð að viðurkenna að ég er einn af þeim. T.d. hefur Jón Sigurðsson gert tilraun til að koma fram með einhverja stefnulýsingu flokksins eftir að hann tók við sem formaður. Ég hef ekki ennþá náð að klóra mig fram úr henni þannig að hún meiki sens, eins og maður segir. Ekki er útilokað að skilningsleysi mínu sé um að kenna en ég hef svo sem ekki átt erfitt með að átta mig á tilvistarforsendum annarra flokka og meira að segja Frjálslyndi flokkurinn vefst ekki stórkostlega fyrir mér, þó hann sé skrítin skrúfa.

Nærtækast er að afgreiða Framsóknarflokkinn sem vettvang þeirra sem vilja koma sér í einhverjar aðstæður án þess að þurfa að hafa mikið fyrir því, hvort sem um er að ræða völd, peninga eða einhverja samtryggingu. Nú tala ég fyrst og fremst um unga framsóknarmenn, því að vitanlega stóð flokkurinn einhverntíman fyrir einhverju, en flokkurinn hefur ekki sinnt samvinnustefnunni í langan tíma.

Í þessu samhengi hefur verið gert grín að flokknum á þann hátt að þar sé valdastiginn styttstur og sett mynd af einhverjum tröppukolli til útskýringar. En svona eru sumir og úr því að þeir hafa úr miklu fjármagni að spila til að koma sínum mönnum að og auka þar með á lýðræðishalla þessa lands er lítið hægt að gera.

En mér finnst óþarfi þegar þessir sömu menn, eins og til dæmis Björn Ingi Hrafnsson, eru að moka flórnum yfir þá sem eru sómakærir, byggja hugmyndir sínar og flokksstarf á kerfisbundnum hugsjónum og reyna að vera landinu til gagns og sýna ábyrgð í tali sínu og verkum.

Þessi færsla Björns Inga er til dæmis svo asnaleg og mikill óþarfi að maður veit ekki almennilega hvernig maður á að bregðast við. Það sem hann talar um þarna er einfaldlega eitthvað sem hann skilur ekki. Ég nenni svo sem ekki að staglast mikið á þessari færslu, þarna er augljóslega um sama hlutinn að ræða, þ.e. ákvörðun Hlyns og færsla Ágústar á sínum tíma, þ.e. leiðrétting kynjahallans. En Björn Ingi skilur það ekki og til þess að auka á neyðina þá afhjúpar hann átakanlegan skort sinn á innsæi um leið og hann nöldrar út í ákvarðarnir sem eru byggðar á göfugum hugmyndum um þjóðfélagið og völdin sem felast í þessum hugmyndum og gjörðum en ekki um völd einstaklinga. En kannski er það ekkert skrítið...

Are we there yet?

Spyr eins og litlu börnin sem vonast til að þau séu komin til Akureyrar þó að 5 mínútur séu bara liðnar af ferðinni og í besta falli Kringlan að baki. Ok... þau segja það kannski á íslensku en ég er svo forframaður að ég segi það á ensku.

En sem sagt, ekki frekar en börnin geri ég mér grein fyrir hvort að ég sé lentur í borg óttans, Sódómu, Reykjavík. En mér líður í öllu falli ákaflega vel. Það eru engir merkjanlegir komplexar, ekkert sérstakt stress og jafnaðargeðið flæðir yfir bakka sína og leggst eins og mara yfir rykmettaðar skuggaverur borgarinnar.

Ég sé hálfpartinn eftir því að hafa líkt komu minni í fyrradag við það að koma upp úr kafi og þ.a.l. líkt og verið að kafna úr súrefnisleysi í fjarverunni en það er náttúrulega vitleysa, nær væri að segja að ég hafi legið í súrefniskassa á bómullarbeði. Það væri réttara að segja að mig hafi verið farið að lengja eftir mínu eðlislæga umhverfi, börnum, vinum og fjölskyldu - mínum heimavelli. Það má eiginlega segja að ég hafi verið á útivelli undanfarnar vikur. Og því verið að kafna úr skorti á því, en svona er miðlun hugsunar í rituðu máli oft erfið viðfangs, líkingar og tákn og allt það og vesen.

Ég hef reynt að bera mig eftir umfjöllun um bók Steinars Braga, Hið stórkostlega leyndarmál Heimsins, en hún hefur ekki verið upp á marga fiska. Moggin kom með sitt, http://www.kistan.is/efni.asp?n=4968&f=1&u=14kom með sitt og allt gott um það að segja en svo kom Víðsjá með sitt, þá gagnrýni las ég ekki fyrr en nú. Víðsjá tekur sig mjög alvarlega þessa dagana, sem er gott. Hinir hressu og hæfileikaríku umsjónarmenn þáttarins sitja í einhverskonar þungamiðju íslenskrar menningarumræðu ásamt Lesbók Moggans og sitthverju fleiru. Ekkert við þáttinn hefur gefið til kynna að hann hafi fjarlægst sinn uppruna eða sinn tilgang í samhenginu. Ég gat hins vegar ekki fengið annað á tilfinninguna þegar ég las pistilinn hans Gauta Kristmannssonar en að það væri orðið þokukennt í kring um fílabeinsturn bókmenntafræðiskorar og skyggni vont.

Maður spyr sig hvaða tilgangi það þjónar í stuttum pistli að staglast á orðum eins og allegóríu og satíru æ ofan í æ. Reyndar eru satírupælingar Gauta þannig að það jaðrar við klám, alls kemur orðið ellefu sinnum fyrir í stuttum teksta og gengur notkunin út yfir allan þjófabálk á köflum, t.d. þegar "...það var dálítið örðugt að átta sig á þessari allegorísku satíru framan af sem höfundur satíriserar eiginlega um leið". Og nú má spyrja sig, þjónar það tilgangi fyrir hlustendur Víðsjár sem eru væntanlega upp til hópa ekki niðursokknir í orðræðu bókmenntafræðanna og "almennir" lesendur, hvort að höfundur satíriserar satíruna í satírunni o.s.frv.?

Annað sem vekur athygli eru pælingar um hvort að Argóarflísin sé að koma af stað einhverri tískubylgju skipabókmennta eða hvort endurútgáfa Ódysseifskviðu sé þar um að kenna. Það veit hver maður að það skiptir ekki nokkru einasta máli og allra síst þegar verið er að fjalla um bókmenntaverkið Hið stórkostlega leyndarmál Heimsins. Um það er óhætt að skrifa ritgerðir eftir 50 ár en pæling sem samanstendur af einni einstakri efnisgrein í gagnrýni um nýútkomna bók er óþarfi og kemur málinu nákvæmlega ekkert við. Þvert á móti tekur hún mikið pláss í annars stuttum pistli.

Um skoðun gagnrýnanda á bókinni, sem satt best að segja er óhægt að koma auga á, þarf ég ekki að fjalla um, enda hans mál. Gauta Kristmannsson þekki ég til af góðu einu, hann er góður fræðimaður og þýðandi. En svona vinnubrögð er ekki til fyrirmyndar og vegna þess að hann er fullfær að skila af sér úrvals bókagagnrýni í fjölmiðlum þá veldur svona frammistaða vonbrigðum.

Úff!

Ykkar, Þór "æðruleysið uppmálað" Steinarsson

Gaaaazp

(... og súpa hveljur og koma upp fyrir yfirborðið)

Ég er kominn aftur í borg óttans eftir að hafa legið í bómullarbaði og 28 daga.

Og núna stend ég á umferðarmiðstöðinni kolringlaður og spyr næsta mann hvenær leið 2 fari upp á hærra plan. Það er fátt um svör, maðurinn yptir öxlum og heldur í hægagangi á barinn. Ekkert að finna þar svo sem, sviðakjammarnir á BSÍ eru orðnir súrir.

Ég er hættur að drekka kók, ég er hættur að drekka kaffi og ég er hættur að reykja og ég er hættur að drekka brennivín. Þarf svo sem ekkert að hætta að taka eiturlyf, enda aldrei fundið mig í því, þrátt fyrir óprúttnar tilraunir einhvers liðs til að klína því á mig. Mátti svo sem ekkert við því, nóg var neyslan fyrir.

Eina sem ég er háður núna eru litlar hvítar sogtöflur, mjög modern allt saman.

Það eru fáránleg viðbrigði að koma úr sveitinni inn í borg jólaóttans. Hið heiðskýra og Guðsuppnumda ég, sem hef öðlast rósemd sálarinnar og æðruleysi sem jaðrar við heilagleika, læt það þó hafa takmörkuð áhrif á mig. Kannski engin?

Eða eitthvað.

Kannski fæ ég taugaáfall á Miklubrautinni á morgun, eftir hádegi. Og verð dreginn út úr bílnum skælandi og blóðugur á enninu eftir að hafa skallað stýrið ítrekað hafandi lent aftan á gemsamasandi unglingi eða einhverjum gömlum brúsa í bullandi síðhvörfum.

Veit ekki, lýst ekki á að vera strax byrjaður að brjóta fyrstu reglu batabósans... Fara snemma að sofa!

Ciao tutti!