Ókey eitt að lokum í bili.

Er að fara austur í fyrramálið.

Kveð mengunina.

Kem aftur fyrir jól.

rokka á Egilsstöðum þangað til.

Á ég inni langt blogg, eða þið? Það slokknaði í öllu falli á nokkrum götuljósum í morgun. Ég slekk minnsta kosti einu sinni á dag á náttlampanum mínum. Það jókst reyndar nokkuð eftir að náttlampi tók við aðallýsinu herbergisins míns. Undanfarið hef ég slökkt oft og mikið á náttlampanum mínum. Kannski er best að hafa bara kveikt á honum allan daginn, svona eins og gufan á að vera kveikt allan daginn. Það er svo róandi og veitir mannig svo þægilega passívan félagsskap. En hvað með þessa

löngu dauðu svörtu þögn?

Kannski ég kveiki oftar á útvarpinu og slökkvi sjaldnar? Kannski.

Hvað er erfiðast við að vera upptekinn af sjálfum sér? Líklega leiði. Eins og löng þreytt sambúð með sjálfum mér. Núorðið fer allt í taugarnar á mér. Það fer í taugarnar á mér að ég geti ekki skrúfað tappan almennilega á tannkremstúbuna, og skilji setuna alltaf eftir uppi. Svo hrýt ég svo mikið, og asnalega í þokkabót. Ég gæti líklega notað smá frí frá sjálfum mér, smá breik. Verst að geta ekki verið á tveimur stöðum í einu. Venjulega flýr fólk sjálft sig með því að sækja í félagskap annarra, einhverra sem eru ekki eins leiðinlegir og maður sjálfur. Það er stundum ágætt, en alltaf bíð ég heima og stundum læt ég mig finna fyrir því daginn eftir. Sérstaklega þegar ég fæ mér bjór og brennivín. En það er bara svo frábært því að þá verð ég miklu skemmtilegri en venjulega, meira að segja fyndinn einstaka sinnum. Sjaldan þó. En svo verð ég svo óbærilega leiðinlegur daginn eftir, að ég læt mig finna rækilega fyrir kökukeflinu, tek mig í bakaríið.

Löng dauð svört þögn?

slokknar á náttlömpunum
slokknar á götuljósunum

löng dauð svört þögn

slokknar á götuljósunum

löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn

Einar frændi hefði átt afmæli í dag.

Eftir að ég flutti í Þingholtin kemur Einar æ oftar upp í huga minn. Eftir að hann dó lokaði ég á allar tilfinningar og forðaðist að hugsa um hann, rifja upp endalausar gamlar minningar. Núna spretta þær upp þegar ég er að labba eftir Bergstaðastrætinu á leiðinni heim. Fyrst hellist yfir mig söknuður og reiði yfir því að geta ekki tölt mér yfir til hans og fengið mér te og ristað brauð og spjallað við hann í ró og næði í þeirri þægilegu og rólegu stemningu sem var alltaf í kring um hann. Bach eflaust svífandi í loftinu.

Síðan verð ég glaður í hjartanu yfir að hafa þó fengið að kynnast honum og vera með honum. Minningarnar eru huggandi og hlýjandi.

Þegar ég var lítill fékk ég senda jólagjöf frá Einari sem var þá við nám í Machester. Gjöfin samanstóð af einhverju lítilræði og á kortið hafði hann skrifað afsökunarbeiðni, frændi minn átti sem sagt svo litla peninga að hann hagði ekki efni á merkilegri gjöf. Fátæki frændi minn í útlöndum. Mikil og beisk sorg gróf sig nú inn í litla hjartanu mínu og tilhugsunin um fátæka frænda minn sem var örugglega kalt og svangur, auk þess að vera svona langt frá okkur öllum, einhverstaðar í hræðilegum útlöndum sem gerði fólk fátækt, var mér ofviða. Ég brast í grát yfir þessari tilhugsun og var nánast óhuggandi það sem eftir lifði þetta aðfangadagskvöld. Lengi vel hélt ég að Einar hefði þjáðst af stórkostlegri fátækt meða hann var út í Manchester.

Þetta fannst Einari Fyndið.

Hvað er að gerast?

Fór á Dússabar í Borgarnesi. Dússabar er kúl og ég fer aldrei aftur í Hyrnuna.

Heyrist landsfundur VG hafa farið sómasamlega fram. Sæmilegur fréttaflutningur er af fundinum.

Steingrímur segir að samþætta eigi jafnréttissjónarmið inn í alla stefnuskrá flokksins. Það er frábært. En ég spyr hverjir ætla að gera það? Það er mikil vinna að standa í svoleiðis og krefst þess að menn leggi sig alla í verkefnið. Annars hvet ég alla til að lesa ræðu formannsins sem hann flutti við setninguna.

Var upp í Borgarnesi alla helgina. Sýning og ráðstefna voru framúrskarandi, þó svo að embættismenn á vesturlandi sjái sér ekki hag í að ræða um atvinnu og rekstrarstarfsemi kvenna, svo sem ekki frekar en nokkurstaðar annars staðar það sem við höfum verið.

Fróðleiksmolar:
-Vita menn að heildartekjur kvenna á Austurlandi eru 49% af heildartekjum karla.
-Vita menn að Byggðarstofnun veitir karlafyrirtækjum 84% af styrkjum sínum. Konur fá 16%!
-Vita menn að kynjahallinn á Austurlandi er um 8%. Talað er um að svæði með svona mikinn kynjahalla séu við hættumörk.
-Vita menn að ekkert bendir til að konum sé gert auðveldara að búa eða flytja út á land.

Sú stoðþjónusta sem fyrirtæki í eigu kvenna veita, svo ekki sé talað um samfélagslegt gildi handverks og menningar, er öllum byggðarlögum lífsnauðsynleg. Eru þau metin að verðleikum?

Ég bara spyr?

Eftir að hafa lesið slatta af bloggi sem safnast hefur upp síðustu (tja) vikur og skrifað skrilljón komment finn ég skylduna kalla. Ég verð að blogga. Hvað er að frétta? Svo sem ekki neitt. Ég er á kafi í verkefnum í skólanum, aðallega vegna þess að ég bíð alltaf fram á nótt fyrir skil (stundum eftir skil) með að skrifa helvítis verkefnin sem eru síðan svo hroðalega létt þegar uppi er staðið að ég gæti lagt svörin mín inn til doktorsvarnar. Að sjálfsögðu tek ég rekstrarhagfræði verkefni nr. II ekki inn í þetta, enda hvíldi það á mér lengur en góðu hófi gegnir. Héðan í frá mun ég aldrei gleyma hvað hámörkunarvandamál er, þó að ég kunni ekki að reikna það helvíti.

Eftir að Pí lallaði sér upp í hillu er ég byrjaður á tveimur bókum. Skellti mér á Dude Where´s My Country og Kára í jötunmóð. Sú síðarnefnda er stóskemmtileg enda er Kári stórskrítinn maður og undarlega áhugaverður, ekkert sérstaklega sjarmerandi týpa samt. Moore er samur við sig, soldið bandarískur en samt mikið júník.

Leiðtogafræði er orð dagsins. Þau eru skemmtileg.

Ákvarðanataka er líka orð dagsins. Hún er líka skemmtileg.

Rekstrarhagfræði er ekki orð dagsins. Hún er skemmtileg, en ég kann hana ekki.

Ragnar Steinn kom til mín áðan og sýndi mér mynd sem hann teiknaði. Sæta en svolítið draugslega mynd af konu með ofboðslega sítt hár og spurði mig hvort að ég vissi hver þetta væri. "Nei" svaraði ég að bragði, "hver er þetta"? og forvitnin skein úr augunum á mér. "Þetta er mamma þín"! sagði Ragnar Steinn sporskur. Ég lét hann endurtaka það til að komast að því hvort að ég hefði heyrt rétt. "Þetta er mamma þín" svaraði hann leiðbeinandi, og yngri bróðirinn bætti við "hún eð dáinn"! til útskýringar. Allt í einu horfði ég á fallegastu mynd sem ég hef séð. Saman höfðu þeir sem sagt lagt drög að því að teikna mynd af látinni móður minni til að færa mér, og bara 3ja og 4ra ára. Innst inni skynja þeir einhvern harm sem þeir eru að reyna að skilja, þessar elskur. Vonandi fáið þið að vera í friði fyrir svoleiðis hugsunum lengi, lengi í viðbót.

Æ, takk elsku sætu fallegu drengir.

og adios þið hin...

Kláraði Pí Patel í gær. Einstaklega skemmtileg bók og tja... mannleg (klisja). Allaveg tók hún við sér eftir að skipið sökk. Helingur af flottum myndum og vísunum hver um aðra þvera. Mæli með þessu.

Eitthvað svo... mannleg.