Jólagjöfin mín í ár

Er þessi sæti litli kisi. Þarna er hann með stóra bróður sínum, sem er stundum góður við hann en ekkert allt of oft.

Skrítinn heimur

Það er margt skrítið í heiminum. Misskipting auðs, skortur á vilja vestrænna þjóða til að leiðrétta þessa misskiptingu og ég gæti talið þetta upp í allt kvöld, held að fólk átti sig á hvert ég sé að fara.

Sumum finnst Framsóknarflokkurinn undarlegur og geta ekki, hvernig sem forystumenn flokksins tilreiða réttlætingu á tilvist þessa flokks, skilið hana. Ég verð að viðurkenna að ég er einn af þeim. T.d. hefur Jón Sigurðsson gert tilraun til að koma fram með einhverja stefnulýsingu flokksins eftir að hann tók við sem formaður. Ég hef ekki ennþá náð að klóra mig fram úr henni þannig að hún meiki sens, eins og maður segir. Ekki er útilokað að skilningsleysi mínu sé um að kenna en ég hef svo sem ekki átt erfitt með að átta mig á tilvistarforsendum annarra flokka og meira að segja Frjálslyndi flokkurinn vefst ekki stórkostlega fyrir mér, þó hann sé skrítin skrúfa.

Nærtækast er að afgreiða Framsóknarflokkinn sem vettvang þeirra sem vilja koma sér í einhverjar aðstæður án þess að þurfa að hafa mikið fyrir því, hvort sem um er að ræða völd, peninga eða einhverja samtryggingu. Nú tala ég fyrst og fremst um unga framsóknarmenn, því að vitanlega stóð flokkurinn einhverntíman fyrir einhverju, en flokkurinn hefur ekki sinnt samvinnustefnunni í langan tíma.

Í þessu samhengi hefur verið gert grín að flokknum á þann hátt að þar sé valdastiginn styttstur og sett mynd af einhverjum tröppukolli til útskýringar. En svona eru sumir og úr því að þeir hafa úr miklu fjármagni að spila til að koma sínum mönnum að og auka þar með á lýðræðishalla þessa lands er lítið hægt að gera.

En mér finnst óþarfi þegar þessir sömu menn, eins og til dæmis Björn Ingi Hrafnsson, eru að moka flórnum yfir þá sem eru sómakærir, byggja hugmyndir sínar og flokksstarf á kerfisbundnum hugsjónum og reyna að vera landinu til gagns og sýna ábyrgð í tali sínu og verkum.

Þessi færsla Björns Inga er til dæmis svo asnaleg og mikill óþarfi að maður veit ekki almennilega hvernig maður á að bregðast við. Það sem hann talar um þarna er einfaldlega eitthvað sem hann skilur ekki. Ég nenni svo sem ekki að staglast mikið á þessari færslu, þarna er augljóslega um sama hlutinn að ræða, þ.e. ákvörðun Hlyns og færsla Ágústar á sínum tíma, þ.e. leiðrétting kynjahallans. En Björn Ingi skilur það ekki og til þess að auka á neyðina þá afhjúpar hann átakanlegan skort sinn á innsæi um leið og hann nöldrar út í ákvarðarnir sem eru byggðar á göfugum hugmyndum um þjóðfélagið og völdin sem felast í þessum hugmyndum og gjörðum en ekki um völd einstaklinga. En kannski er það ekkert skrítið...

Are we there yet?

Spyr eins og litlu börnin sem vonast til að þau séu komin til Akureyrar þó að 5 mínútur séu bara liðnar af ferðinni og í besta falli Kringlan að baki. Ok... þau segja það kannski á íslensku en ég er svo forframaður að ég segi það á ensku.

En sem sagt, ekki frekar en börnin geri ég mér grein fyrir hvort að ég sé lentur í borg óttans, Sódómu, Reykjavík. En mér líður í öllu falli ákaflega vel. Það eru engir merkjanlegir komplexar, ekkert sérstakt stress og jafnaðargeðið flæðir yfir bakka sína og leggst eins og mara yfir rykmettaðar skuggaverur borgarinnar.

Ég sé hálfpartinn eftir því að hafa líkt komu minni í fyrradag við það að koma upp úr kafi og þ.a.l. líkt og verið að kafna úr súrefnisleysi í fjarverunni en það er náttúrulega vitleysa, nær væri að segja að ég hafi legið í súrefniskassa á bómullarbeði. Það væri réttara að segja að mig hafi verið farið að lengja eftir mínu eðlislæga umhverfi, börnum, vinum og fjölskyldu - mínum heimavelli. Það má eiginlega segja að ég hafi verið á útivelli undanfarnar vikur. Og því verið að kafna úr skorti á því, en svona er miðlun hugsunar í rituðu máli oft erfið viðfangs, líkingar og tákn og allt það og vesen.

Ég hef reynt að bera mig eftir umfjöllun um bók Steinars Braga, Hið stórkostlega leyndarmál Heimsins, en hún hefur ekki verið upp á marga fiska. Moggin kom með sitt, http://www.kistan.is/efni.asp?n=4968&f=1&u=14kom með sitt og allt gott um það að segja en svo kom Víðsjá með sitt, þá gagnrýni las ég ekki fyrr en nú. Víðsjá tekur sig mjög alvarlega þessa dagana, sem er gott. Hinir hressu og hæfileikaríku umsjónarmenn þáttarins sitja í einhverskonar þungamiðju íslenskrar menningarumræðu ásamt Lesbók Moggans og sitthverju fleiru. Ekkert við þáttinn hefur gefið til kynna að hann hafi fjarlægst sinn uppruna eða sinn tilgang í samhenginu. Ég gat hins vegar ekki fengið annað á tilfinninguna þegar ég las pistilinn hans Gauta Kristmannssonar en að það væri orðið þokukennt í kring um fílabeinsturn bókmenntafræðiskorar og skyggni vont.

Maður spyr sig hvaða tilgangi það þjónar í stuttum pistli að staglast á orðum eins og allegóríu og satíru æ ofan í æ. Reyndar eru satírupælingar Gauta þannig að það jaðrar við klám, alls kemur orðið ellefu sinnum fyrir í stuttum teksta og gengur notkunin út yfir allan þjófabálk á köflum, t.d. þegar "...það var dálítið örðugt að átta sig á þessari allegorísku satíru framan af sem höfundur satíriserar eiginlega um leið". Og nú má spyrja sig, þjónar það tilgangi fyrir hlustendur Víðsjár sem eru væntanlega upp til hópa ekki niðursokknir í orðræðu bókmenntafræðanna og "almennir" lesendur, hvort að höfundur satíriserar satíruna í satírunni o.s.frv.?

Annað sem vekur athygli eru pælingar um hvort að Argóarflísin sé að koma af stað einhverri tískubylgju skipabókmennta eða hvort endurútgáfa Ódysseifskviðu sé þar um að kenna. Það veit hver maður að það skiptir ekki nokkru einasta máli og allra síst þegar verið er að fjalla um bókmenntaverkið Hið stórkostlega leyndarmál Heimsins. Um það er óhætt að skrifa ritgerðir eftir 50 ár en pæling sem samanstendur af einni einstakri efnisgrein í gagnrýni um nýútkomna bók er óþarfi og kemur málinu nákvæmlega ekkert við. Þvert á móti tekur hún mikið pláss í annars stuttum pistli.

Um skoðun gagnrýnanda á bókinni, sem satt best að segja er óhægt að koma auga á, þarf ég ekki að fjalla um, enda hans mál. Gauta Kristmannsson þekki ég til af góðu einu, hann er góður fræðimaður og þýðandi. En svona vinnubrögð er ekki til fyrirmyndar og vegna þess að hann er fullfær að skila af sér úrvals bókagagnrýni í fjölmiðlum þá veldur svona frammistaða vonbrigðum.

Úff!

Ykkar, Þór "æðruleysið uppmálað" Steinarsson

Gaaaazp

(... og súpa hveljur og koma upp fyrir yfirborðið)

Ég er kominn aftur í borg óttans eftir að hafa legið í bómullarbaði og 28 daga.

Og núna stend ég á umferðarmiðstöðinni kolringlaður og spyr næsta mann hvenær leið 2 fari upp á hærra plan. Það er fátt um svör, maðurinn yptir öxlum og heldur í hægagangi á barinn. Ekkert að finna þar svo sem, sviðakjammarnir á BSÍ eru orðnir súrir.

Ég er hættur að drekka kók, ég er hættur að drekka kaffi og ég er hættur að reykja og ég er hættur að drekka brennivín. Þarf svo sem ekkert að hætta að taka eiturlyf, enda aldrei fundið mig í því, þrátt fyrir óprúttnar tilraunir einhvers liðs til að klína því á mig. Mátti svo sem ekkert við því, nóg var neyslan fyrir.

Eina sem ég er háður núna eru litlar hvítar sogtöflur, mjög modern allt saman.

Það eru fáránleg viðbrigði að koma úr sveitinni inn í borg jólaóttans. Hið heiðskýra og Guðsuppnumda ég, sem hef öðlast rósemd sálarinnar og æðruleysi sem jaðrar við heilagleika, læt það þó hafa takmörkuð áhrif á mig. Kannski engin?

Eða eitthvað.

Kannski fæ ég taugaáfall á Miklubrautinni á morgun, eftir hádegi. Og verð dreginn út úr bílnum skælandi og blóðugur á enninu eftir að hafa skallað stýrið ítrekað hafandi lent aftan á gemsamasandi unglingi eða einhverjum gömlum brúsa í bullandi síðhvörfum.

Veit ekki, lýst ekki á að vera strax byrjaður að brjóta fyrstu reglu batabósans... Fara snemma að sofa!

Ciao tutti!

Að ferðast án þess að hreyfast.

Fara langt en vera bara tíu mín á leiðinni. Einhvern vegin svoleiðis var þetta hjá mér.

Ég var náttúrulega í smá tíma. En samt er eins og ég hafi verið í ársdvöl í annarri heimsálfu.

Og það kostaði ekki krónu, ekki fyrir mig að minnsta kosti. Kannski ykkur?

Og ég man bara tvo drauma. Annar þeirra var um rúm og herbergi og fólk, ekki marga, einhverja fáa. Fletið lá eins og pallur ofan á sjálfu rúminu, undir fletinu voru margar holur og göt. Og þegar ég stóð upp úr rúminu byrjuðu rottur að flæða upp úr götunum, eins og stórfljót. Og stöðluð hugsun fór í gang á meðan þær streymdu sitthvoru megin við mig og milli fótanna: "Ég er ekki hræddur við rottur, en þetta er ógeðslegt". Innan um rotturnar sem skiptu hundruðum að minnsta kosti kom ég auga á kettlinga, tvo, þrjá sem voru litlu stærri en rotturnar. Sérstaklega einn sem horfðist í augu við mig eitt augnarblik. Þarna vöfruðu þeir ringlaðir í straumnum og bárust með honum innan um allan ljótleikann. Og svo varð allt svart. Eða hvítt.

Hinn draumurinn var um mig og löng göng og þau voru úr gulli og það stafaði skýrum bjarma af þeim og þau voru gegnsæ og fljótandi í tóminu. Við endann á þeim sá ég Guð og mig og við héldumst í hendur. Og ég var á leiðinni til hans - og mín, að finna hann - og mig. Og ég man svo skýrt hvað mér hlýnaði og mér leið eins og litlu barni og mig langaði að gráta og hlæja í senn.

Ég man þetta mjög vel, enda var ég vakandi.

Það er svo gott að sleppa takinu.

Og nú fer ég aftur og lengra: lengra út á við og lengra inn á við.

Partíið er að klárast og ferðin er að hefjast. Hver ætlar að verða síðastur út, hver ætlar að slökkva ljósin á eftir sér?

Ok

koma svo

ósjálfráð skrift...!

Þjóðvegur 1 er ofmetinn, Lyngdalsheiðin er miklu skárri, draslvegur en bara svo miklu betra að keyra án áreitis, stjörnubirta og aleinn í heiminum. Hálkublettir á milli Þrastarlundar og Þingvalla.

Af hverju hugsa ég alltaf sömu hugsanir þegar ég er að rífa hey af rúllunum og keyra í kýrnar. Hverjar? kemur ykkur ekki við, en það var farið að slá all verulega í þær í dag og í gær. Já, ég var í sveitinni. Skólplagnir lagðar í bústað og smur í pakkningar heitir nunnu-eitthvað. Það var kalt og moldin í skurðbörmunum var frosin og undir löppunum á mér náði ekki fótfesti og þurfti að leggjast á helvítis rörendan útbíaðan í nunnu-smuri og drullu og sandi. Klíndi því alltaf í buxurnar og moldinni og peysan mín var drullug og mér var alveg sama. Frosin mold er snyrtileg eins og gefur að skilja og gott að styðjast við hana en stundum var hún ný og mjúk og köld. Stundum. Mér finnst gaman að klóra kúnum í kringum augun, sumar eru pirraðar og hinar fíla það. Kálfarnir eru alltaf í stuði, þeir stækka svo fljótt. Einn sem var nýborinn þegar ég var síðast er orðinn stærri eiginlega krakkalegur en samt minnstur í stíunni og fær alltaf síðast að drekka þegar þeir slást um gerfibeljuna sem er tunna með þremur spenum. Hann var útundan þegar ég fór með bland í tunnuna en mundi eftir mér því ég gaf honum alltaf að drekka þegar hann var nýborinn. Hann horfði á mig hornreka með sínum sorgmæddu beljuaugum og svo hýrnaði yfir honum á einhverjum ósýnilegan hátt og hann kom skokkandi til mín í dýrlegri von og fékk ekkert nema hönd og lófa.

So you think that getting sober would mean your life was over,
I don´t think it´s that bad, I don´t think it´s that sad.

Þarf að fara í ferðalag. Ég mun ekki blogga næstu misserin.

Kannski á morgun ef ég verð í stuði.

Ástarsaga

Mig hefur hrjáð mikið bloggsamviskubit undanfarið svo að einna helst minnir á árdaga þessarar aldurhnignu síðu.

En hvað um það. Ætli það sé ekki best að upplýsa elskulega lesendur um að ég á í ástarsambandi. Það hefur staðið stutt, en ágerst með hverjum deginum sem líður. Þegar ég sá hann fyrst var ég ekki spenntur, fannst hann sætur eins og þeir eru oft litlir en eftir því sem ég hef séð hann stækka og fylgst með honum læra að fóta sig í lífinu þykir mér alltaf vænna um greyið. Því var haldið fram að hann væri stelpa í fyrstu en ég var ekki lengi að koma auga á hreðjarnar á honum, hann var því umsvifalaust nefndur Paddi, þar sem hann hafði heitir Padda að undirlagi yngsta sonar míns fyrstu dagana. Fyrir mér er hann Paddington, svona til að hafa þetta svolítið settlegt. Við Paddi höfum það verulega gott saman og skiljum hvorn annan. Erum ekki að kássast ofan í hvorum öðrum að óþörfu en leggjum þess í stað upp úr notarlegri nærveru.
Paddi er kominn í náið vinfengi við Snældu, nágrannaköttinn og fá þau að fara í heimsókn til hvers annars á milli þess sem þau skoppa utan í hvort öðru í garðinum, hann rétt u.þ.b. að verða kynþroska og hún svo dönnuð og dömuleg og sæt. Saman eru þau sakleysið uppmálað, óhjáð af vægðarlausum hormónum og veseni.

Mamma hans Padda, Branda, sem er varla af unglingaskeiði, gaut sínu öðru goti í fyrradag. Fjórir rauðbröndóttir og einn svartur. Ef einhver er kettlingaþyrstur þá má uggluast reyna að hafa samband.

Jammjamm,

góður kisi.

Mjá!

Hið inngróna ég

hættir aldrei að undra sig á hinni extróvert athöfn, að bloggast á alnetinu. Og ég sem hef ekki einu sinni neitt að segja.

Ég held að það sé einhver þerapía í þessu: Jæja væni, nú skaltu opna þig fyrir alls konar fólki sem þú þekkir ekki neitt og fólki sem þú hefur ekki hitt í háa herrans tíð og fólki sem þú hefur ekki minnsta áhuga á að eiga í tjáskiptum við, eða í öllu falli segja neitt við. Við þessi síðastnefndu segi ég:

Ekkert.

Við öll hin segi ég þetta:

Það eru skil framundan, lægð liggur djúpt suður af landinu og mun dvelja þar um óvissa tíð.

Þetta má fólk skilja eins og það vill.

Og svo er ég að fara í skírn á morgun hjá litla frænda mínum, sem heitir Frosti. Ætli ég láti þá ekki af þeim ósið að kalla hann Frosta Þór í sífellu, ekki ætla ég í öllu falli að látast með nafnið eftir að það er staðfest í nærveru Guðs. Verst að presturinn er ekki í uppáhaldi hjá mér, öðru nær. Eins og það eru nú til dásamlegir prestar á þessu landi. Sr. Bjarni Karlsson er í algeru uppáhaldi, Sr. Jóna Hrönn er stórgóð og fyrir þá sem misstu af messunni hennar sem var útvarpað á sunnudaginn þá gætu þeir gert margt vitlausara en að kveikja á kerti, setja sig í fallegar stellingar og hlusta á hana á netinu. Sr. Örn Bárður er jafnframt skarpgreindur og hefur fallega innsýn í trúnna. Sá sem messar á morgun talar hins vegar ekki til mín. Ugglaust er hann samt ágætur.

En nú mun ég sem sagt kúvenda lífi mínu, því fylgir nokkur spenna og meira að segja örlar á tilhlökkun en fyrst og fremst kvíði ég því. Það er erfitt að skipta um umhverfi, venjur og hætti. Það er erfitt að geta ekki skipulagt líf sitt eftir hentugleika og venjubundnum löngunum. Það krefst ugglaust auðmýktar og núna kemur í ljós í hversu miklum mæli hún býr í mér. Ég þarf að taka með mér Játningarnar og Biblíuna, einhverjar uppástungur?

Og nei, ég er ekki að fara í fangelsi eða meðferð.

Það versta er að ég veit ekki einu sinni hvert ég er að fara, kannski ekki neitt. Þá kemur í ljós hvort að maður geti ferðast en verið alltaf á sama stað...

og ps. sitúasjón, þáttur, kafli, innslag:

Maður áttar sig á því að hann hefur ekki lifað lífi sínu til fulls, hvernig bregst hann við? Með eyðandi tómhyggju, uppbyggjandi tómhyggju, Guði, dauða, ást?

Hvert er eðlilegasta viðbragðið, hvert er heiðarlegasta viðbragðið, og hvað mun koma hinum til bjargar og hvað mun gera út af við hann.

Svörn má finna í næstu ljóðabók minni Yfirgefinn á ögurstundu eða, að éta það sem úti frýs

Ykkar,

Þór "lognið á undan storminum" Steinarsson

Þór litli í sveit

Nú fer að líða að því að ég komi mér í bæinn að hitta Steinar þann sem ég er kenndur við. Ekki veit ég hvað við tökum okkur fyrir hendur, en mikið væri gaman að skella sér með hann í sveitina dagpart.

Sá dagur líður ekki að einhver ævintýri dynji ekki á manni í sveitinni. Í dag þurftum við að bjarga vesælum hrúti sem hafði plantað sér ofan í fráveituskurð og fest sig þar í díki. Eftir að hafa bundið um hornin á greyinu og togað frá honum og okkur allt vit, náðum við í nýja traktorinn, enda hafði hrútsgerpið bitið í sig þá þrjósku að drukkna frekar en að auðvelda okkur björgunina. Hann var svo dreginn upp skurðinum ásamt hálfu þúfubarði. Þá áttum við eftir að losa bandið af hornunum og forða okkur frá honum, bandillum.

Á bæinn var keypt fjórhjól hér um daginn, hér fer ég allra minna ferða á því. Þetta er andskoti kraftmikið tæki og legg ég mig miskunarlaust í lífshættu fyrir nokkur míkrógrömm af adrenalíni. Nóg er af torfærunum.

Í kvöld ætla ég svo að hreinsa byssuna og undirbúa mig fyrir gæsina á morgun. Það er yndislegt að liggja fyrir henni og fylgjast með þegar rökkrið breytist í birtingu og morguninn tekur á sig mynd.

Jæja, nóg er nú malað, þarf að vakna kl. 5.30.
Ójá.


Ykkar, sveitavargur
Þór

Trúarbragðafræði 102

En Japan er ekki eina landið í Austur-Asíu þar sem David er tilbeðinn. Í búddahofi í Thaílandi er gullstytta af honum, sem reist var 1998, og stendur hún við hliðina á styttum af Búdda og Siddhartha Gautama, upphafsmanns búddismans.

Mogginn með búddisman á hreinu...

Nokkur orð um leti, vellíðan og sjálfspíslargleði.

Eftir að hafa verið í hér um bil eilífð á Eggertsgötu er ég fluttur þaðan út. Í millibilsástandinu sem því fylgir hef ég tímabundið fluttst í sveitina. Reyndar ekki norður í ættaróðalið eins og kom fram í heimsfréttunum, heldur austur í Biskupstungur. Hvort það sé ættaróðal verða aðrir að gera upp við sig.

Að vera í sveitinni fylgir ómæld vellíðan. Á fætur klukkan 6.45, nema þegar haldið er á veiðar kl. 05.00. Stanslaus vinna allan daginn og heilbrigð, nístandi þreyta á kvöldin.

Eins og ágætir vinir mínir voru óþreytandi að minna mig á, þá missti ég nokkur kíló á meðan ég var í gifsi. Ólíkt flestum leitast ég við að grennast ekki og mátti ekki gjörla við þessu. Núna borða ég 5-6 sinnum meira en ég gerði í borginni. Stórkostlegt að geta hlaðið í sig þangað til maður getur ekki meira af einskæru hungri og tilhugsuninni um að endast ekki kraftur til að stinga út úr hesthúsinu, fara í fjós, steypa gólf og hvað það er sem bíður eftir manni eftir matinn.

Löppin á mér er orðin nokkuð góð en minnir samt stanslaust á sig. Mér hefur oftar en einu sinni verið hugsað til Geira gamla í Holti sem þjarkaðist áfram á ónýtum löppum árum saman. Ég hugsa kannski ekki síst til hans vegna þess að ég geng nákvæmlega eins og hann, ef einhver af lesendum þessarar síðu sem þekktu Geira myndu sjá aftan á mig í vinnugallanum og stígvélunum rækju þeir eflaust upp stór augu, horfandi á lifandi eftirmann vinnumannsins í Holti.

Á kvöldin kemur samt stingur og kraftalegur sláttur í fótinn sem veitir mér sannarlega sjálfspíslargleði og áminningu um vel skiluðu dagsverki.

Ég hefði ekkert á móti því að vera bóndi, búa í sveit, rækta skepnur og tún og stússast í vélunum og vesenast. Inn í eldhúsi biði mín búsældarleg kona sem hrærði handa mér skyr í stórri skál eftir að ég kæmi heim af akrinum. En svoleiðis draumar lifa stutt í einu, líklega verð ég að láta mér nægja að vera íhlaupavinnumaður eftir hentugleikum, sem er ágætt. En ég lýsi samt sem áður eftir búsældarlegri konu sem vill koma með mér í sveitina og hræra skyr í stórri skál, með stórri sleif.

Þangað til næst...

Bestu kveðjur í bæinn,
ykkar stingskata,
Þór

Sagði einhver sápuópera?

Ég veit ekki hvort að planið sem ég er búinn að setja upp fyrir næsta mánuðinn sé raunhæft, líklega ekki. Háleit markmið koma manni samt sem áður alltaf vel ef viðkomandi fær ekki taugaáfall af vonbrigðum ef það gengur ekki algerlega eftir. Svo verður ekki í mínu tilviki þar sem ég fæ taugaáföll af allt öðrum ástæðum.

En það er gott að vera byrjaður að vinna að sínum verkefnum og haustið hefur þau ætíð í för með sér, og flensur.

En!

Nú nenni ég ekki að segja meira, finnst þetta tilgangslaust eitthvað. Hélt því fram fyrir einhverju síðan að ég væri hættur að tjá mig á rituðu máli og hef í megindráttum haldið mig við það. Ekki veit ég af hverju, kannski síðbúinn heimsósómavandlæting, kannski afgangar af tómhyggjutómahljóði, kannski leyfar af heimsendaótta kaldastríðsbernskunnar. En það er svo sem allt liðin tíð. Nú er maður bara og kannski Guð. Ég hef í öllu falli fundið mína biblíu (án þess að vera með neitt blasfamí). Játningar Ágústínusar eru mitt heróín og ég get ekki látið daginn líða með góðri samvisku án þess að lesa nokkrar blaðsíður úr þeirri bók.

Kannski veit ég að lífið er stórhættulegt, fólk er líka stórhættulegt og því ber að fara með fullri varúð í öll samskipti. Orð eru dýr og himnarnir hættulegir. Þess vegna læðist ég um lífið og fyllist vandlætingu þegar ég upplifi að óvarlega er með tilveruna farið. En í þessu felst vandamál.

Til þess að taka ekki of mikin þátt verður að leita á náðir þess sem frelsar mann undan hinni raunverulegu tilveru: þjáningunni, valinu, hugarvíli og almennum vangaveltum. Og til þess var dægurmenningin fundin upp. Til að létta hugan og forða honum frá viðfangsefnum daganna. Þetta hef ég gert í ríkum mæli, en einungis til þess að fyllast viðbjóði og þunglyndi á merkingarleysi umhverfisins sem ég hef skapað mér.

Sem sagt vandamál.

En núna er allt betra, held að Magni og Supernova hafi frelsað mig undan tilgangsleysinu. Kannski hefur líka eitthvað að segja ég þarf ekki lengur að hoppa um á einum fæti með gifsvafinn hinn. Já það birtir alltaf um síðir.

Sagði einhver tilfinningakám.

Mér er svo sem sama, þetta les hvort eð er enginn lengur. Við Ágústínus þekkjum mátt einræðunnar.

Amen.

George Galloway - Hizbollah Is Not A Terrorist Organization

George Galloway hakka hér í sig fréttakonu á Sky news eins og honum er einum lagið...

Leyfið mér að kynna ykkur fyrir...

...gömlum grátandi konum og hlæjandi krökkum, ósnýttum með hor í nös.

Þarna standa þær liðlangan daginn upp við múrinn með sjölin sín slúttandi yfir ennið og gráta af hjartans list þangað til sólinn hverfur undir sjónarrönd og við tekur lágvært kjökur fram eftir í kyrrðinni og myrkrinu.

Krakkarnir standa bísperrti upp á lágum grashól með stóra ísa í hendi sem leka niður eftir uppréttum handleggjum og makast í fötin krakkana alsælu sem halda bara áfram að skríkja framan í sólina.

Þetta fólk er nú farið það hvarf eitt af öðru þangað til eftir stóð kona ein sem sýndi ekki á sér fararsnið þangað til ég gekk að henni tók utanum hana og bauð heinni að fara með hinum.

Það var með nokkrum trega að ég flutti grátkonuna burt. En kjökrið í henni var ekki við hæfi svona eitt og sér.

Krakkarnir hurfu á einu andartaki af hólnum og klístraður ísinn hélt áfam að bráðna ofan í jarðveginn.

Einn þeirra var eftir á hólnum, hann tók ég heim.

Til hvers veit ég ekki, líklega til að fá að njóta kurrsins og skríkjanna mér til yndisauka.

Þannig að nú eru bara ég og litli skítugi strákurinn sem ætlum að sjá um okkur. Ég hef þó áhyggjur. Óbeisluð og barnsleg kæti drengsins sem hann flaggaði svo ófeiminn á lágreistum grashólnum virðist vera að dvína og þó að stök broskipra læðist á lítinn munn sýnist mér að stúturinn verði til frambúðar.

Allt lék í lyndi þegar konurnar grétu og krakkarnir hlógu og skríktu.

Það eru nýir tíma:

Nú hafa öll hljóð þagnað.

Stákurinn minn liggur út í horni og spyr: Ef við hefðum aldrei fundið hana hefðum við þá ekki bara getað búið hana til? og hvílir andlit sitt í lófunum, hann er alveg hættur brosa og nú sýnist mér hann ætla að bresta í grát. Ég ákveð að gera það með honum og við finnum okkur verk sem hefur verið blessaður af almættinu og svo sitjum við í sitthvoru horninu og grátum þungum krafmiklum tárum.

Eftir það fellur á okkur ró þegar boðefnin úðast út í blóðið og lækna sársaukan. Við tekur sælumók á meðan áhrifin fjara út.

Jú, segi ég, við hefðum bara gert það.

Það er allt að gerast á Myspace!

www.myspace.com/steinarsson

Þá er komið að því

Viðburður ársins. Fífldirfska Nýhils hefur náð nýjum hæðum, laugardaginn næstkomandi kl. 16 ýtir kompaní allífsins úr vör einhverri vitlausustu hugmynd íslenskrar viðskiptasögu: Ljóðabókabúð Nýhils verður ljóðsentrúm næsta árþúsunds, þar mun öld hins íslenska ljóðs ná sínu hæsta flugi, hálfkalkað af súrefnisleysi sleikir eldtungur sólarinnar og bros tunglsins. Ljóðvöllurinn er vígvöllur og liðhlaupar verða skotnir! Finni einhver meinbugi við þessum ráðahag Nýhils verður sá hinn sami skjátufleginn og kjöldreginn, héðan af verður ekki hopað, ekki hikað.

Ljóðabókabúðin opnar eins og áður segir kl. 16 laugardaginn 20. maí 2006. Nýhil vill bjóða öllum sínum elskulegu vinum að mæta og þiggja veitingar og fagna fullnaðarsigrinum með okkur. Þá verða stórfengleg ræðuhöld, Nýhilískir ljóðaupplestrar, harmonikkumúsík auk þess sem hljómsveitin Retro Stefson stígur á senuna. Samkoman stendur í tvo tíma, frá 16-18.

Að skorast ekki undan og axla ábyrgð

Ég hef ekki verið spenntur fyrir þessu bloggi undanfarið en núna á ég voðalega bágt með mig. Það er að sjálfsögðu hinum tilgerðarlega montpatta, Eyþóri Arnalds, að kenna.

Eyþór hefur komið og farið undanfarin ár. Hann var spútnikk gaur í .com æðinu sem fór til andsk... hann ætlaði sér stóra hluti í borginni en það fór sömu leið. Hann corpóreraðist hjá íslandssíma en skúnkaðist þaðan svo að menn gætu bjargað fyrirtækinu. Hann var óþægilega nálægt landsímamálinu og rétt eins og kötturinn sem hefur níu líf poppaði hann upp enn eina ferðina fyrir þessar kosningar, núna í sveitarfélaginu Árborg, þar sem fólkinu finnst meiriháttar að fá þennan svakagaur í sveitina og ætlar sko aldeilis að kjósa hann.

Núna hefur hann klúðrað því eins harkalega og hugsast getur (án þess að fara beina leið á Litla hraun).

En bíðum nú við, eftir ströng fundarhöld allan liðlangan daginn með plotturum og pælurum, hefur Eyþór (eða öllu heldur mennirnir sem hafa ákvörðunarvald í flokknum) nú ákveðið að ekkert sé glatað og halda skuli fengnum hlut (eða eins og hann myndi segja ´ekki skorast undan´). Í yfirlýsingu Eyþórs, sem menn hafa vandlega fabrikkerað í sinni eitruðu spunavél (og þó svo undarlega léleg), segir að hann ætli að draga sig í hlé í kosningabaráttunni og svo ætlar hann að taka sér frí sem bæjarfulltrúi á meðan á málinu stendur!!! Hér hefur ekkert breyst, staða hans í framboðinu og að því loknu er algerlega óbreytt.

Og Eyþór Arnalds, sem axlar hér ábyrg af áður óþekktri vesæld, verður orðinn bæjarstjóri áður en nokkur getur sagt orðið ´siðblinda´.

Pirringur minn stafar kannski ekki af vitleysunni sem gubbasat út úr plottfundunum í Valhöll, frekar af því að ég er viss um að hann komist upp með þetta.

Reyndar komum við áhugamenn um PR, ímyndarhringl og álitsstýringu til með að fylgjast með stórbrotinni uppálöppun fram að kosningum. Og hún er nú þegar byrjuð. Spunalæknarnir biðu eftir að yfirlýsingin kæmi á vef Vísis og byrjuðu strax að spinna:

14. Maí 2006 kl. 23:22
oliver
Frábær!
Mér finnst gott hjá honum að draga sig í hlé, en missirinn er mikill fyrir pólitíkina.

14. Maí 2006 kl. 23:52
saevaroa@visir.is
Allir geta gert mistök
Auðvitað er svona lagað aldrei nógu gott en maðurinn tekur á málinu af festu og öryggi og skorast ekkert undan. Mér finnst hann eiga heiður skilið fyrir að bregðast svona við. Það er enginn laus við það að gera mistök. Maðurinn mun fá refsingu eins og lög segja til um en mér finnst það óháð mál pólitískri framtíð hans. Sérstaklega þar sem hann ætlar ekki að taka þátt í pólitík fyrr en þessu málið er lokið.




Aumkunarvert!

Andsk...

mér líður ekkert betur.

Vorjafndægur, nú er þetta allt að gerast.

Sólin hækkar enn og hefur nú ráðandi stöðu á norðurpólnum, jamm. Nú gerir maður ekkert nema bíða eftir að myrkrið skríði enn á ný inn í innstu kjarna lífsvessanna. Eða eins og skáldið kvað: "Það er að koma haust og það verður endalaust." En kannski maður bíði eftir sumarsólstöðum áður en haustfílingurinn tekur völdin.

Þreytist seint að vitna í þessar þungbúnu línur Sigfúsar (nei, ekki Daðasonar) vinar míns, sem þó er bjartsýnasti maður sem ég þekki.

Flestar mínar frístundir fara í að horfa á uppáhalds sjónvarpsstöðina mína sem er BBC Food. Ef að himnaríki er eitthvað í líkingu við vonir mínar þá samanstendur það af eintómum matreiðsluþáttum þar sem ég og Jesús erum gestirnir og fáum að horfa á allt hressa og skemmtilega fólkið kaupa inn mat og elda, á milli þess sem Jesús breytir vatni í vín.

Þær eru þó ekki margar, frístundirnar. Lífið er vinna, bara spurning hvort að maður finnur sér eitthvað skemmtilegt að gera. Ég er af miklum vilja en takmarkaðri getu að finna mér eitthvað að gera sem ég hefði gaman af í lífinu. Donald Trump hefur gaman af sinni vinnu, enda þarf hann aldrei að fara í frí: "I newer take a vacation, all my travels are business related." Ó já til hvers að flýja vinnuna til Benidorm þegar maður getur verið að loka samningum í Frankfurt eða Tókíó.

Á mínum yngri árum vann ég eitt sumar í skinnaiðnaði hjá Sambandinu á Akureyri. Það var skítadjobb. Meðal þess sem ég þurfti að gera var að þurrka blautgærur úr sút. Kemískir vökvar, hitasvækja og viðbjóðsleg lykt inn í myrku horni. Með mér var gamall kall sem hafði verið þar lengur en ég hafði dregið andann, stóð í sýrumekkinum og reykti bláan Gold Coast, sem eru verst lyktandi sígarettur vesturheims. Kannski var hann að reyna að yfirgnæfa lyktina, en fyrir mér blandaðist þetta allt saman í velgjandi mökk sem situr enn í mér og mun gera um ókomna tíð. Kannski fór hann einhverntíman í sólarlandaferð, þó ég eigi bágt með að trúa því, ekki alveg af þeirri kynslóð. Ef hann hefur gert það hefur fríið líklega farið í það að kvíða heimförinni.

Nei, frekar vil ég loka samningum í Tórínó eða Montreal og fara á Holtið í hádeginu. Ég þarf ekki að eiga spilavíti, hótel og stórhýsi eins og Trump, minna má það vera. Hótel væri svo sem ágætt, jafnvel Holtið. Þar gæti ég unað mér í eldhúsinu innan um kokkana á milli þess sem ég lokaði samningum í Sjanghæ og San Marínó. Og þó að víngerðin væri af öðrum toga en í eftirlífinu, myndi ég láta mér það lynda.

Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga sæta langa sumardaga, eins og annað mikilhæft skáld sagði. Þangað til mun ég berjast fyrir bættum hag og betri jörð, mér og hinni íslensku þjóð til handa.

Chiao tutti,

ykkar elskandi,

Þór.

hér hef ég ekkert að segja,

nema það að næsta bloggfærsla verður skrifuð eftir fjóra daga.

Fylgist spennt með.

ykkar,

Þór

Uppljóstrun fimm atriða sem skiptir fólk engu máli og setja ekki nokkurn skapaðan hlut í samhengi:

1. Uppáhalds sjónvarpsfígúran mín er Simon Cowell . Ég geri mér fulla grein fyrir að þessi aðdáun er pervertísk þar sem ég fæ útrás fyrir að sjá asnalegt fólk niðurlægt. Ég er ekki stoltur af þessu en geri mér vonir um að Idolið sé fervegur fyrir þessar kenndir mínar út úr kerfinu, enda að ég er kurteis maður að jafnaði.

Af menningarneyslu

Þegar ég hafði lokið við að lesa um ódæði Þórs Steinarssonar gróf ég neðarlega í bókabunkann og tók til við að lesa Steinsteypuna hans Thomas Bernhard. Af því hef ég mikla ánægju. Það er svo sem til lítils að segja meira á meðan ég er ennþá í miðju kafi, en: Ég veit að ef ég hefði ekki alla ævi tekið svona skyndiákvarðanir um alla hluti, þá hefði ég alltaf setið sem lamaður á einum og sama staðnum og lagt þar upp laupana. Þannig hefur mér alltaf tekist að koma aftan að sjálfum mér, hvort sem það snerist um ferðalög, vinnu eða hvað sem er, ég hef alltaf þurft að beita því bragði að koma aftan að sjálfum mér.

Það er gott að eiga sér bandamenn í lífinu, jafnvel þótt að maður þurfi að borga þeim fyrir það. Í morgun, eftir fund með einum slíkum hélt ég glaður í bragði með magann fullann af kekkjóttu egóbústi í Smekkleysu og festi kaup á nýja Belle & Sebastian disknum The Life Pursuit. Við fyrstu hlustun gerði hann lítið fyrir mig en einhversstaðar inn í melódíunni hittir maður það sem leitað er að, það er auðvitað allt of ókennilegt til að hægt sé að fara um það nokkrum orðum, líklega eitthvað sem bara er hægt að handleika í annarlegu samhengi. En þau eru skemmtileg, Guð blessi þau.

Truman Capote hefur verið mér hugleikinn eftir að ég sá myndina um hann sem kemur almenningi senn fyrir sjónir. Hann var einkennilegur maður og er vitanlega dreginn þeim dráttum í myndinni en það sem er svo vel gert og skiptir höfuðmáli í samhenginu sem mikilvægt er að átta sig á, er hvernig hann og Perry Smith eru sýndir sem andstæður en um leið greinar af sama meiði. Af því skapast margræði myndarinnar sem situr í manni í langan tíma. Þetta er gert á svo lágstemmdann hátt að maður veltir fyrir sér hvort að um einhverja undirliggjandi merkingu eða einhverjar vísbendingar um mennina eða manneðli er almennt að finna í frásögninni. Lengi skal manninn reyna. Þetta lágstemmda kristallast svo í vesælustu kveðjuorðum sem heyrst hafa í aftökum kvikmyndasögunnar, en eru um leið svo kraftmikil og ógnvekjandi að þau hafa beinlínis aftrað mér svefni.

Tengdason Nýhils og frábært skáld Jesse Ball mun ég e.t.v. hitta í París í vor ásamt öðru góðu fólki. Af honum er það að frétta að hann hefur verið valinn inn í yfirlitsbókina Best American Poetry 2006, það verður að teljast þónokkur upphefð, en svo sem löngu vitað að hann eigi eftir að verða heimsfrægur meðal skálda. Fleiri fréttir af Jesse eru í farvatninu en þær bíða betri tíma.
Á netinu er hægt að gleyma sér í völundarhúsi hans. Deili þessu með þeim sem ekki nenna að villast þar:

Hundreds of Kr. sequential and a bit brave before the camera. My friend, tell me does that film still exist? Or what of our walks in the desert in New Mexico, what of your films of clouds? OR the time I sent two dozen letters to myself full of commands, and one was that you should bind my eyes and lead me somewhere there to leave me. You led me to the top of the highest church in Reykjavik and left me there counting from one to a hundred. Leora was giggling while we walked. What color was I wearing then? Were there clouds in the sky? If so, how many, and of what shape? I remember the one that tried to be a bird, but failed, cut to bits by the wind off the strand.
(www.jesseball.com/vesturbaejarlaug.html)

Eftir kröftuga áskorun hef ég ákveðið að tjá mig að nýju í rituðu máli. Þessi vettvangur er líklega eins góður og hver annar.

Ég er farinn að skyggnast eftir samastað til að flytja á eftir að ég yfirgef stúdentagarða eftir sæmilega vist síðustu ár. Ég vil því beina því til elskulegra lesenda að láta mig vita ef að eitthvað rekur á fjörur þeirra í austurbæ borgarinnar.

Lítið hefur dregið úr mínu niðurdregna rugli, þó hefur það færst úr því að vera leiðinlegt yfir í það að vera ljúfsárt. Skáldadraumurinn lifir enn og því ber mér að umbera þungann nið lífssárinda og ósóma sem að herja á viðkvæmar sálir þessa heims.

Það sem hæst ber í veröldinni eru silvía Nótt, Ólafur Geir og Jótlandspósturinn. Til tveggja fyrrnefndu atriðanna skal ekki tekin efnisleg afstaða, en hið síðastnefnda er spennandi og merkilegt vegna þess að það kennir okkur svo margt um veröldina sem við lifum í hvort sem það er eðli samskipta hins „vestræna“ heims við múslima og öfugt eða eðli Egils Helgasonar svo dæmi séu tekin af handahófi.

Ég hef myndað mér skoðun sem byggir á myndlíkingu. „Við“ búum við menningu og lagaumhverfi sem að margir múslimar búa ekki við. (Þó hugsa ég að þeir sem hæst láta og hvetja til ósæmilegra viðbragða undanfarna daga séu lítill minnihluti sem á engan hátt sé lýsandi fyrir fólk sem aðhyllist múslímska trú.) En með mikilli einföldun má segja að vestrænni menningu megi líkja við foreldra sem hafa gengið í gegnum ákveðinn þroska og reynslu sem að unglingurinn á heimilinu (múslimarnir) hafa ekki gert. Þannig hefur vestræn menning gengið í gegnum upplýsingu, vikið sér undan oki kirkjunnar og skapað lagaumhverfi sem að byggir á frelsis og jafnræðisreglum. Það hafa „hinir“ ekki gert.

Nú má vitanlega deila um gildi upplýsingarinnar, en hitt er þó ljóst að fæstir myndu vilja hverfa til þeirra aðstæðna sem megnið af íbúum Mið-Austurlanda býr við.

Ef Jótlandspóstsmálið er skoðað með þessum gleraugum má leiða eftirfarandi í ljós:

Foreldrarnir á heimilinu vita það að í umgengni við unglinginn skal forðast það að vera ögrandi og fjarlægur, þrátt fyrir óbaldna og á stundum óskiljanlega hegðun. Þess í stað á vitanlega að sýna skilyrðislausa umhyggju og ást, vera alltaf til staðar ef eitthvað kemur upp á og vitaskuld leiðbeina honum í leit hans að þroska og hamingju. Ýmsir vilja fara þá leið að bregðast við óyndi unglingsins með því að storka honum og jafnvel storka honum enn frekar ef ekki er látið undan hótunum og sýna þannig að VÍST hafi foreldrarnir rétt fyrir sér, en ekkert gott mun hljótast af því.

Já, já. Þetta er mín skoðun.

Og megi nú bræðrum okkar og systrum alls staðar á jarðríki hlotnast sú blessun að styðast við kærleikslærdóm okkar kristilega uppruna og skynsemishyggju vestrænnar menningarsögu og leysa þetta mál allt saman farsællega.

Og vitaskuld byrja á því að láta þessar blessuðu þjóðir í friði og hætta öllu hernámi. Hvort sem það er í Palestínu eða Írak.

Já, já.

Hallelúja!

Og friður á jörð.