Dæs, það er erfitt að snúa sólahring við. Núna gildir bara að halda áfram: einn, tveir, einn, tveir. Aðra löppina fram fyrir hina, koma svo!

Ekkert helvítis dubb hér. Hvað sem það nú þýðir...

Ég hef fengið lítil vibrögð við bloggljóðum mínum undanfarið og hef því ákveðið að hætta því alfarið, enda geysilega vandmeðfarið form og ekki á hvers manns færi, allra síst mín miðað við undirtökur.

Ég hef hins vegar eipað í afköstum undanfarna sólahringa og má þakka því nægum tíma því ég hef tekið þá ákvörðun að nýta mér 22 tíma í sólahringnum í stað 15-16 áður, sem er náttúrulega glapræði.

Þunglyndissjúklingurinn er nefnilega fyr og flamme þessa dagana væntanlega þangað til ég húrrast niður úr maníunni niður í sótsvart myrkrið. Því er best að vinna eins og skepna á undan sér til að eiga eitthvað inni þegar lagst verður í rúmið. Og kannski verður þetta ekki svo hræðilegt þar sem ég er kominn í úrvals áfallhjálp. Blístur og fagnaðarlæti!

Ég eisaði náttúrulega á fokkings rekstrarhagfræðiprófinu þó að ég hafi bara svarað 18 spurningum af 20. Seinna komst ég að því að prófið gilti 2,5 af heildareinkunn og hef ég því klúðrað 0,25% af lokaeinkunn í stað 0,125% sem ég hélt að þetta gilti. Það skiptir eftir á að hyggja ekki svo miklu máli þar sem ég massaði þetta verkefni svo hroðalega að hálfa væri helmingi meira en nóg, eða þannig...

Var hleypt inn í kúrsinn Stjórnun og forusta fyrir náð og miskunn, þar verður líka á brattann að sækja. Svo verð ég að læra stjórnarskránna utan að og lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkissins (sem gárungar segja einföld þar sem ríkisstarfsmenn hafi bara réttindi og engar skyldur ( ho ho stjórnsýslufræðibrandari)). Jamm

Massíng away, untill the darkness comes again.

og nú væri hægt að álykta sem svo að eilífar vökunætur í verkefnavinnu hefðu slæm áhrif á afraksturinn og svo mætti líka alveg hiklaust svara því játandi, jamms!


Rekstrarhagfræði, réttlæting rískisafskipta og ungskálda

Ég get sagt ykkur allt um vildir og verðteygni
eitthvað sem þið sem neytendur ættuð að vita

jafngildislínur
jamm
með þetta allt á hreinu

stoðvörur bjórs
kvaldiði

skurðpunktar og jaðarstaðgönguhlutfall
þóðanúværi

eru ungskáldaljóð með pönslænum
ættekkiannaðeftir

helvítisofmetnu fokkíngs ungskáld

pítsur, hver hefði trúað því?

Allt hassið búið, eða þannig...

la la la lífið hefur sinn gang

ég hef ekkert meira að segja.

ekki af því að ég hef ekkert að segja

heldur af því að ég er að stelast til að blogga í kunningjahúsum

ég er bloggsveltur sakir lélegra tenginga.

sja la la la

sjúbbídúa

Allt í hassi hér

ég er fótsár
ég er svangur (enn og aftur)
ég er stressaður meira en góðu hófi gegnir
og ég er búinn að fá nóg af þessu égrti.

nú er spurning um að finna einhvern velviðeigandi popptexta, augnablik...

...nei hann finnst ekki, þetta fjallar allt um einhverja helvítis ást, sem er ágætt en ég er víst búinn með þann skammt í bili.

Í staðinn kemur þetta:

Lýsið uppbyggingu tilveru manns
ekki er ætlast til rannsóknar á skipulagi hans:

sem sagt, mannskepnan er einföld
og fyrirsjáanleg
í besta falli hópsál og í versta falli
sauður í hjörð
fyrirframvitaðar tilfinningar
spretta fram við ákveðnu áreiti
ást, söknuður, þrá vilja menn kalla þær
en oftast brýst fram á
óþroskaðan hátt
óöryggi, eftirsjá og vöntun.
Þegar mannskepnan hefur gert sér grein fyrir því
að hún gerir sér enga grein fyrir
hverju hún gerir sér grein fyrir
brýst fram ofbeldi og bæld reiði vegna
skilningsleysis sem bitan oft á öðrum mannverum
en þó oftast á einstaklingnum sjálfum
sem gerir sér ekki grein fyrir
rannsóknar er ekki krafist
enda viðfangið fyrirsjáanlegt
ekki ber að sanna hið augljósa

ég hef gert grein fyrir uppbyggingu tilveru manns
og hinu auma skipulagi hans.

Einhversstaðar las ég að Hippopotomonstrosesquippedaliophobia væri hræðsla við löng orð. Mér finnst það fyndið.

Sjálfur er ég haldinn:

Hypengyophobia
Hypnophobia
Kakorrhaphiophobia
Laliophobia
Metathesiophobia
Microphobia
Monopathophobia
Novercaphobia
Nucleomituphobia
Ouranophobia
og alveg örugglega Plutophobia...

...svo eitthvað sé nefnt. Ég skal taka restina saman seinna.

Kæru lesendur

Núna er ég fluttur í nýju íbúðina mína sem ég deili með ungum dreng. Það hefði kannski kætt Oscar Wild og Verlaine og aðra slíka kappa, en skiptir mig svo sem engu máli. Ég hef komið mér sæmilega fyrir í herbergiskytru sem ætti að sæma hvaða sómaskáldi, uppfullu af fátæktarrómantík, sem er. Ég er ekki einn af þeim. Mér er skítsama.

Í herberginu er risastórt sjónvarp, þannig að mér líður eins og ég sé á fyrsta bekk í Háskólabíó þegar ég horfi á fréttirnar. Þar er líka fataskápur, lampi og rúm. Rúmið er stórt og tekur mikið pláss. Eins og gefur að skilja er mikið af bókum og slatti af geisladiskum. Föt eru í fataskápnum.

Í herbergið vantar (og takið nú vel eftir!) lítið skrifborð sem ég get lært við, stól við það og bókahillu sem nær upp í loft. Þetta er ég tilbúinn að kaupa fyrir slikk. Ég geri ráð fyrir að fá lítinn sófa þannig að mér verður vonandi borgið í litla herberginu mínu innan skamms. Einnig væri gaman að verða sér út um lítið borð sem hægt er að brjóta saman og stinga undir rúm eða eitthvað þegar það er ekki í notkun.

Einnig vantar tilfinnanlega gesti sem trítla fram hjá litla húsinu mínu og vilja fá kaffi. En þeir mega ekki stoppa lengi ef þeir eru leiðinlegir. Ég nenni ekki að eyða miklum tíma í svoleiðis. Mér til mikils happs hef ég forðast að kynnast leiðinlegu fólki.

Þeir sem kunna rekstrarhagfræði, lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, stjórnunar og stjórnsýslufræði eru sérstaklega velkomnir að ræða heimsins gagn og nauðsynjar, eins og t.d. jafngildislínur, uppbyggingu skipulagsheilda og rétt til að ákveða starfslok.

Í næsta nágrenni við mig er Bónusvídeó og kjörbúð. Ég ætti aldrei að vera lengur en 30-45 sekúndur að labba út í þessar búðir. Rétt fyrir ofan mig er klámbúð, en ég á síður von á því að venja komur mínar þangað. Við hliðina á klámbúðinni er fiskbúð sem ég gæti betur hugsað mér að skoða þegar fram líða stundir og svo náttúrulega Eldsmiðjan.

Í gær fór ég á vídeóleiguna (12,5 sek.) og horfði í framhaldi á myndina Punch Drunk Love. Myndin er meira en lítið sérstök sem ætti ekki að koma á óvart þegar hugað er að því hverjir standa að henni. Mér fannst hún frábær en ég held að mörgum eigi eftir að finnast hún leiðinleg. Sú tilhugsun lætur mér líða vel, því að ég vil eiga hana í friði. Fólk skilur hvort sem er ekki neitt.

Mestu tilfinningahamfarirnar áttu sér stað hjá mér þegar eftirfarandi setningar komu fram í myndinni:

1. I don't know if there is anything wrong because I don't know how other people are.

2. I have a love in my life. It makes me stronger than anything you can imagine.

3. I didn't ask for a shrink - that must've been somebody else. Also, that pudding isn't mine. Also, I'm wearing this suit today because I had a very important meeting this morning and I don't have a crying problem.

Ég hef verið sniðgengin af vefverðlaunum Gneistans. Ekki er það gott.

og myrkrið kokgleypti þá

ég er svangur

svart

í dag er ég glaður

og þó að elsku fólkið mitt
hringi í mig og skrifi athugasemdir
við færslunar mínar hrjáir
það mig ekki neitt
ég er hættur að hrapa og
ég hef engu að tapa
og brýst út og skapa eins
og aldrei fyrr hendi ég ruslinu úr heilabúinu
á mér
og þótt ég liggi framundir hádegi
og afþakki matinn sem þið berið á borð
fyrir mig þarf ekkert að taka
það persónulega
og halda að það skipti einhverju
máli
nú hendi ég úrganginum mínum yfir alla þá sem
vilja
og skrifa eins og hvert annað ungskáld
léleg ljóð sem engin skilur og engin
fílar og hvað með það
þetta er bara feis eins og allt annað
í gær var ég reiður
þar á undan var ég í afneitun
þar á undan var ég sorgmæddur
þar á undan var ég
ástarþakkir til þeirra sem nenna að
tala við mig og jafnvel hringja í mig
og þeirra sem vilja kommenta
hér á þessum ruslahaugum sálar minnar
og ástarþakkir til Hrefnu fyrir leikhúsið
og ástarþakkir til Palla fyrir svart og hvítt
og ástarþakkir til Soffíu fyrir tvær með öllu
og kaffi
og meððí
og náttúrulega til Þóru frænku fyrir matarboðið
og núna fer ég í íkea og kaupi mér svefnsófa
því að ég flyt í nýju íbúðina mína á sunnudaginn
og ástarþakkir til x-tengdó fyrir svefn og heilsu

Mér leiðist

ég er svangur og fátækur
ég skil ekki námsefnið
ég get ekki haldið mér við bækurnar
ég er latur og kærulaus
ég er forhertur og samviskulaus
ég er tölvusjúklingur
ég er pilluæta og geðsjúklingur
ég er gleyminn og sinnulaus
ég er vanræktur og villtur og illa upp alinn
ég er blankur og særður og svikinn og kalinn
ég er einmana
ég er einangraður
ég er níkótínfíkill og ég get ekki sofnað
ég er bældur og útlimirnar hafa dofnað

mér leiðist og ég hef ekkert að gera
í guðanna bænum látiði mig vera!

Vinur minn heimsendir

Sá verk Mink leikhópsins á leikverki Kristínar Ómarsdóttur (sem er eðaltöffari) í leikstjórn Kristínar Eysteinsdóttur (sem er soldill töffari en þekki ekki nóg til að geta dæmt um það. Samt var leikritið svo skemmtilegt að hún hlýtur að vera mikill töffari). Verkið ber nafnið Vinur minn heimsendir og er stórskemmtilegt. Reyndar finnst mér nafnið á verkinu svo óstjórnlega frábært að ég hef gert það að mínu nema ég hef snúið því aðeins við.

Leikritið sjálft er svolítið (mikið) absúrd og kunni ég mjög vel við framvinduna í verkinu, alla sviðsetningu og úrvinnslu á frábærum texta Kristínar Ómarsdóttur (sem er, eins og áður kom fram, geipilegur töffari). Leikararnir voru stórgóðir, ég gat hreinlega ekkert sett út á Gumma og Ólafíu Hrönn og hin stóðu sig með prýði, en hlutverk bjóða, eins og gengur, upp á mismikla úrvinnslu. Leikhópurinn fann sig vel í absúrdinu og allt gekk vel upp og brandararnir voru ófáir. Að lokum má geta þess að leikverkið er 90 mínútur sem teljast verður mjög passleg lengd (ég tala nú ekki um þegar absúrdið er annars vegar).

Sem sagt, skemmtilegt kvöld.

ps. ég verð að taka fram að ég hef verið haldinn mikilli leikhúsandúð undanfarin ár eftir að hafa lent á hverju draslinu á fætur öðru um árið og því er væntanlega hægt að margfalda hrósið með tveimur ef miða á við venjulegann leikhúsgest.

Tók eftir því í dag þegar ég fór að líta í kringum mig í fyrsta skipti síðan ég lagði af stað í bittersvítsamband, að stelpurnar gefa mér óvenju mikið auga, miklu meira en þegar ég gekk fullur og vitlaus um götur borgarinnar að næturlagi á milli þess sem ég skrifaði vond ljóð og svaf á daginn.

Ég var svolítið uppi með mér þangað til að ég mundi eftir því að gleraugun mín brotnuðu í tvennt um daginn og síðan hef ég gengið með Harrý Potter gleraugu dauðans, þar sem stór og ljótur límbandsköggull gnæfir út úr enninu á mér á milli augnanna. Skýringin er kominn á rannsakandi augnarráði stelpnana og hér eftir geng ég hamingjusamur um bókhlöðunna, hæstánægður með að líta út eins og lúsablesi og standa nákvæmlega á sama um það.

Ármann skrifar:

"Hef aldrei skilið hvers vegna réttarkerfið tekur svona lítið tillit til þess hverjir eru raunverulega hættulegir samfélaginu, t.d. menn sem hafa lamið aðra í kássu hundrað sinnum eða ógnað með hnífi.

Þeir eru miklu hættulegri mér en td maður sem drepur konu sína til að fá líftryggingu, ekki að ég sé að mæla honum bót."

Þetta skrifar hann augljóslega í tengslum við morðið á Önnu Lindh þar sem síðar kemur:

"Annars vilja fjölmiðlar og annað hysterísk fólk alltaf finna tilgang. Þess vegna er miklu betra að gera manninn að nýnasista að fremja pólitískt morð en að hann sé bara einhver gaur með hníf sem ákvað að stinga fræga konu frekar en bara einhvern, úr því hann var mættur á svæðið með hnífinn."

Án þess að ég vilji velta upp spurningum eins og hvað er skilgreiningin á pólitísku morði (sem er langt því frá að vera augljóst), held ég að Ármann sé að reyna að segja að eiginmaður Önnu, Bo Holmberg hafi látið ráða hana af dögum!? Nú er ólíklegt að Ármann hafi eitthvað fyrir sér í þessu en tilgátan er sannarlega áhugaverð.

Burt séð frá því hvort Bo Holmberg sé vafasamur eða ekki, þá er rétt að velta því nánar fyrir hvort morðið sé pólitískt eða ekki (sem ég ætlaði ekki að nenna, því að mér er í raun skítsama um þetta mál en læt eftir mér hér (það kallast besservisserablogg og er gjarnan stundað af ungum krötum og sjálfstæðismönnum sem láta ljós sitt skína á blogginu því að enginn nennir að hlusta á þá í daglega lífinu (einstaka frammarar gera það líka, en eru eðli málsins samkvæmt meira ligeglad því að þeir reyna síður að breiða yfir þá staðreynd að þeir eru í pólitík til að ýta undir rassgatið á sér og sínum))). Ég skil það svo að um pólitísk morð sé að ræða þegar einhver lætur lífið vegna skoðana sinna eða stöðu. Ef að tilfinning mín er rétt er um það að ræða í þessu tilviki þar sem morðinginn er í fyrsta lagi bendlaður við nýnasistahreyfinguna og í öðru lagi var dagurinn sem Anna Lindh dó, haldinn hátíðlegur í herbúðum sænskra nýnasista. Það bendir til þess að hún hafi dáið fyrir það sem hún stendur fyrir, annað hvort hlutverk sitt í ríkisstjórninni eða pólitíkinni eða samfélaginu.

Þó svo að hér sé hugsanlega um pólitískt morð að ræða þýðir það samt ekki að búa verði til einhvern harmleik úr því, sem gæti snúist um stríð gegn nýnasistum (döh!) eða útilokun sænskra stjórnmálamanna úr daglegri hringiðu sænsk borgarlífs með tilheyrandi lífvörðum öryggisgæslu og vélbyssum og fyrirferð (eins og Gunnar Helgi Kristinsson kennari minn vill ólmur halda fram að koma skuli hér á landi í framhaldi af þessum atburði).
Vinna verður úr þessu máli á yfirvegaðann hátt, en þó er alger óþarfi að horfa framhjá því að hér er vel hugsanlega um pólitískt morð að ræða, eða hvað?

Ármann skrifar:

"Stundum velti ég fyrir mér hvort fólk sé jafn heimskt og það virðist vera. Í sumum tilvikum getur það varla verið (hér hefði eiginlega betur verið tengill en ég ákvað að sleppa honum því að þrátt fyrir allt er ég of vel upp alinn)."

ég þoli ekki þegar fólk lætur svona af því að ég fæ alltaf samstundis á tilfinninguna að verið sé að tala um mig, ég er sannfærður um að hann sé að tala um mig. Helvítið á honum.

Ekki meiri væmni hér, nei takk. Ég komst að því nógu snemma í lífinu að manni bæri ekki að flíka tilfinningum því að þá þyrfti maður að bera ábyrgð á þeim. Ég kann ekki vel við ábyrgð, á sjálfum mér þ.e. Og hvaða fávitahegðun er það að setja popptexta inn á síðuna hjá sér. Skil þetta ekki, mér væri nær að semja ódauðlegt ástarljóð upp á eigin spýtur, ég get það alveg. Hef meira að segja samið eitt sem á eftir að lifa minn dag ef að einhver rekst á það innan um myglaðar bækur í framtíðinni. Gott ef ég nældi mér ekki í minnsta kosti tvær stelpur út á kveðskapinn á jafnmörgum helgum (haha helgum...)

Ljóðið innhélt í öllu falli þetta mikilvæga þig, sem er ómissandi í öllum ástarljóðum og tunglið og gott ef ekki megnið af sólkerfinu (júníversal sjáiði, eða kosmískt sem er ágætis tæki í svona núfærðujúníversalhrolleftiraðéglesfyrirþigþettaljóð ljóð). Þetta er einhverskonar klassískt þú ert miðja alheimsins (í öllu falli sólkerfisins, sem er nú eiginlega flottara því að hitt væri beinlínis óábyrgt) nema að allegórían og myndlíkingarnar ganga fullkomlega upp í þessum örstutta, hnitmiðaða og vægast sagt magnaða ástaróð að öll hin sólkerfisljóðin blikna í samanburði.

Ég man ekki af hverju ég lagðist í svona miklar tilfinningar, en ég man núna eftir á að hyggja að ég náði mér bara í eina stelpu út á þetta ljóð.

lying in my bed, i think of you
that song goes through my head, the one we both knew
in each line lies another line full of sacred sound
but you're outside where the companies dream and the money goes round

lying in my bed
watching my mistakes
i listen to the band they said that it could be the 2 of us

the snow might fall and write the lines on the silent page
but you're outside making permanent love to the nuclear age
two silhouettes by the cash machine make a lovers dance
it's a tango for the lonely wives of the business class

lying in my bed
watching my mistakes
i listen to the band
lying in my bed
with nothing much to say so i listen to the man
he said that it could be the 2 of us

i heard you call from across the city through the stereo sound
and so i crawled there sickeningly pretty as the money went round

lying in my head watching my mistakes
i listen to the band
and the drums beat in my head
pianos chime the sound in this prison of the house
and as the illness comes again can you hear me through the rain
as i listen to the band?
as i sing the silent song
mime each lonely word
please listen to the man he said that it could be the 2 of us

alone but not lonely, you and me
alone but loaded . . .

Klukkan allt of margt, búinn að eyða 350 vírusum úr sýktum skrám og ná í öppdeit og eldveggi og vesen, horfði á Adaptation og fannst hún frábær er búinn að vera að keyra og hlusta á popp og Suede og popp og drasl og af einhverjum ástæðum er ég farinn að fatta og samsama mig við helvítis poppið, þýðið það að ég sé leim eða bara svona seinn? eða er ég bara tilfinningaheftur típískur karlmaður sem er loksins að átta mig á umhverfinu og raunveruleikanum, væri það ekki ömurlegt ef að lífið er eftir allt eins og mtv og rás fokkíng tvö, af hverju er ég búinn að rembast við að læra bókmenntir og hlusta á Spegilinn og Víðsjá í mörg ár og er engu nær fyrr en núna að ég syng með ekka í hálsinum og tárin í augunum með Sting og Heru og súper fokking tramp og hver veit hvað. Af hverju get ég ekki skrifað svona handrit eins og Kaufman, eða get ég það kannski? örugglega, ég bara hef ekki tíma fyrir svoleiðis, mitt líf snýst eftir allt ekki um fantasíur og drauma, draumar eru bara fyrir iðjuleysingja, hvað er málið með kvikmynd sem á að vera svo brilljant og hyldjúp en fer svo bara rakleiðis í klisjuna og hollívúdd en er samt frábær? er það staðfesting á mtvlovjúlífinu? skil þetta ekki, er ég svo upptekin af því að vera yfir þetta helvítis drasl hafinn að ég get ekki notið þess einfalda og augljósa, er ég of upptekinn af því að vera elskaður í stað þess að elska? gæti verið, spurning um að slaka á í rembunni og una allavega dv-heilunum að vera eins og þeir eru, eftir allt er Auddi sniðugur (það er náttúrulega inn að snobba niður fyrir sig gagnvart 70mínútum) og ég fíla svo sem Justin Timberlake ég meina, strákurinn er með grúv þótt hann eyði örugglega meiri tíma fyrir framan spegilinn en upp í rúmi með Kamerún Díaz, hvaða helvítis máli skiptir það ég get alveg hlustað á Timberlake þó að hann sé ömurlega vein hollívúddgerpi!

she walks in beauty like the night
discarding her clothes in the plastic flowers
pornographic and tragic in black and white
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
i'm aching been dying for hours and hours

she walks in the beauty of a magazine
complicating the boys in the office towers
rafaella or della the silent dream
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
i'm aching been dying for hours and hours
been dying for hours and hours

she walks in beauty like the night
hypnotising the silence with her powers
armageddon is bedding this picture alright
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
aching, been dying for hours and hours
i'm 29, i need my heroine
aching, been dying for hours
oh and i'm never alone now
now i'm with her

Kim Jong Il hefur loksins uppfært heimasíðuna sína, og greinilega fyrir einhverju síðan þar sem hellingur af samtölum hans og Bush, Dick og Saddam Hussain eru komin á síðuna. Kim er kominn aftur og betri en nokkur sinni fyrr (og hefur örugglega samið þennan frasa eins og flest aðra sem finna má í bíótreilerum ef eitthvað er að marka þessa síðu).

Hér hefur enginn neitt að segja. Mikið eru innslögin mín fullkomin, það virðist engu vera hægt að bæta við þau.

Einhver sagði: "Heimskan er eins og eilífðin, það eru engin takmörk fyrir henni." Ég hef svo sem aldrei efast um það en frétt dagsins hefur sem sagt endanlega staðfest ummælin.

Rekstrarhagfræðin og Stjórnsýslufræðin leggjast vel í mig. Menningarstjórnunin og Starfsmannarétturinn eru ekki nógu mikið tjallens til að vera spennandi, en með góðum vilja má kreista eitthvað út úr því. Ennþá á ég eftir að velja fimmta kúrsinn, sem er vandamál þar sem vika tvö er að ganga í garð.

Ég er enn heimilislaus sem er ákveðinn galli og ég er með tognaða vöðvafestingu dauðans í hægri síðunni sem þýðir að ég er eins og farlama gamalmenni í hollningu og hegðun. Lyfin mín eru að gera mér grikk þar sem ég get ekki munað að taka þau í allri þessari óreiðu, þar að auki er mér refsar grimmilega fyrir sopann. Þannig er ég búinn að vera timbraður í vel á aðra viku. Auk þess er ég sísvangur þar sem ég borða ekki reglulega og hleyp niður í sjoppu og borða rusl þegar ég er nær dauða en lífi af hungri. Þar að auki get ég ekki sofið og er því alltaf þreyttur, nema þessa þrjá klukkutíma sem það tekur mig að sofna.

Þá vitið þið það og bara til að spara tíma, sleppið að spyrja hvort ég segi ekki allt gott næst þegar þið hittið mig. Það geri ég svo sannarlega ekki!

Bókmenntahátíð hefst innan skamms. Ég hef ekki lesið mikið af þessum höfundum og sá eini sem ég hefði viljað sjá og heyra verður ekki þar. Murakami er samt sem áður mjög forvitnilegur en vandamálið er bara að maður verður soldið nervös að hlusta á svona karla þar sem reynslan hefur kennt mér að maður ofmetur oftast rithöfunda, sama af hvaða sauðahúsi þeir eru. Líklega hefur þetta eitthvað að gera með brenglaðar hugmyndir íslendinga um rithöfunda allt frá ritun íslendingasagna til nobbans og fleiri. Tilfellið er nefnilega að menn verða að passa sig að rugla ekki saman skáldskap og raunveruleika. Að sama skapi er líklega hægt að tala um að menn verði að passa sig á því að rugla ekki saman rithöfundum og skrifum þeirra. Slíkt er líklega ávallt varasamt. Íslendingar, sér í lagi vinstri menn, áttu það til að taka orð Þórbergs og Laxness sem heilögu, og kannski ekki skrítið þar sem orð svo djúpvitra spekinga hafa líklega komið sér vel í karpi við íhaldið svo maður tali ekki um gildi þess að hafa slíka heiðursmenn til að styrkja sig í trúnni á málstaðinn. En nú eru aðrir tímar, menn verða að geta staðið á eigin fótum í okkar fjölbreytta og afstæða nútíma.

En sem sagt, Sunnan við mæri, vestan við sól er algjör töffarabók og gaman að eiga eftir að lesa hinar bækurnar eftir Murakami. En hefur hann eitthvað að segja mér svona augnlitis til augnlitis (eða þannig)? Veit ekki.

Forsvarsmenn hátíðarinnar hafa nú þegar kanóniserað rithöfundana. Þetta má finna á síðu hátíðarinnar:

Gestalistinn er mjög glæsilegur og fjölbreyttur að þessu sinni. Í hópnum eru meðal annars José Saramago sem hlaut Bókmenntaverðlaun Nóbels árið 1998, Yann Martel sem hlaut Booker-verðlaunin á síðasta ári, breski höfundurinn Hanif Kureishi, sem margir íslenskir lesendur þekkja, og sænski spennusagnarithöfundurinn Henning Mankell sem hlotið hefur alþjóðlega viðurkenningu og vinsældir fyrir spennusögur sínar.

Aðrir höfundar eru Ingvar Ambjørnsen, Boris Akúnin, Murray Bail, Emmanuel Carrère, Andres Ehin, Kristiina Ehin, Per Olov Enquist, David Grossman, Judith Hermann, Bill Holm, Haruki Murakami, Mikael Niemi, Arto Paasilinna, Nicholas Shakespeare, Johanna Sinisalo, Jan Sonnergaard, José Carlos Somoza og Peter Zilahy.

Persónulega er ég spenntastur fyrir "öðrum", þ.e. Niemi og Murakami og kannski Sonnergaard. Hinir skunkarnir mega bara eiga sig, nóbell eða enginn nóbell.

Bókhlaðan er nú mitt annað heimili, þar borða ég, fer í tölvuna, fæ mér kaffi og spjalla við mann og annann. Ef einhver tími gefst blaða ég í námsefninu. Líf mitt kemst nú óðum í fastari skorður þó að enn sé ég ekki kominn með aðsetur. Ef einhver hefur upplýsingar um lausa íbúð á góðum stað og góðu verði þá má sú/sá hin/nn sama/sami gjarnan hafa samband (846-1923).

Er að komast að því í rólegheitunum hversu mikil snilld "nýji" háskólavefurinn er.

Kæru lesendur,

eftir smá vangaveltur og stórkostleg viðbrögð við áfallahjálparkalli mínu hef ég ákveðið að afþakka alla áfallahjálp. Ég hef nefnilega áttað mig á því að ég þarf ekki á því að halda og er það liður í 112 spora kerfinu Hvernig á að lifa lífinu og vera sinn eigin herra.

Hvað varðar fyrri ummæli mín um að nenna ekki bloggúthaldi, þá hef ég tekið þá ákvörðun að halda því áfram. Enda undir manni sjálfum komið hvernig maður notar þau tæki sem maður hefur aðgang að, þetta ætla ég að nota áfram á minn hátt. Líklega er það líka liður í 112 spora kerfinu.

Fyrir þá sem ekki eru á póstlista Michael Moore þá er hér að lokum orðsending:

August 29, 2003
Happy Labor Day - Now, Get a Job (A letter from Michael Moore)

Greetings Friends,

For his part, George W. Bush will spend Labor Day doing what he does best not really working. Instead of protecting the country (I'll have much more to say on that in the coming weeks) or addressing the nation's floundering economy, he'll be raising money for his re-election campaign in Ohio.

Bush is on pace to raise almost $200 million in time for the Republican primaries where his only competition will be his own dismal record. In Minnesota this past Tuesday, Bush raised $1.4 million by giving a 24-minute speech. That's about $60,000 for each minute of "work." By contrast, the weekly salary of the average American worker is a staggering $616.

As Ron Eibensteiner, chairman of the Minnesota Republican Party, left the event in St. Paul, he was met by hundreds of demonstrators. Being the dignified, freedom-loving, compassionate conservative we all wish we could be, Eibensteiner leaned over a police barricade toward the protestors and yelled, "GET A JOB!"

It was a positive, uplifting message to America. The Minnesota Republican Party isn't going to do anything to turn the economy around, and Bush hasn't done anything in almost three years in office. The best any of them can do is yell at people.

In the past year, 700,000 people were added to the list of unemployed. The number of people out of work for half a year or more is up 28%. Thanks to "Welfare to Work" (and Bill Clinton), July of 2003 saw 43.8% of the unemployed lose their state support even though they still could not find a job‹a record high. Since Bush took over the country, roughly 2.5 million jobs have simply evaporated.

Bush and the Republicans are going to need every cent of that $200,000,000 to campaign against an increasingly angry nation of temps and burger flippers! In fact, he might need more, which is one good way to explain the Republican's recent attempt to paint Bush as an 'underdog.'

"Democrats and their allies," Bush's campaign chairman Marc Racicot wrote to super-rich Republicans, "will have more money to spend attacking the president during the nomination battle than we will have to defend him." Obviously Bush and his team have a problem with math that extends beyond the $400 billion deficit we'll have by the end of this year (and the projected $6 trillion deficit we will have amassed ten years from now under Bush's guidance). If you look at the campaign fundraising so far, you see that Bush has already raised $35 million. The closest Democratic candidate, John Kerry, doesn't even have half that. Does the Bush campaign know something we don't about where the Democrats are hiding all that money?

And who has been giving Bush all this money in a time of prolonged economic downturn? Why, the companies that trade in money, of course! Of the top twenty contributor's to the Bush campaign, twelve are finance companies. With more than a year to go until the election, his top contributor, Merrill Lynch, has already given $282,250. Doesn't it seem just a little strange that the companies which SHOULD be suffering the most in Bush's destroyed economy, would not only want to keep Junior around, but then get together and pump millions into his reelection campaign?

As for the Bush protestors in Minnesota, and the unemployed across the country, and the millions who only make minimum wage, and the 40 million who don't have health insurance: if you can't rake in $60,000 a minute ‹ or if you can't even manage the $616 weekly American average‹there's only one thing left for you to do this Labor Day: GET A JOB!

Find a temp agency. Go to Wal-Mart. Join the Army (Lord knows we'll be in Iraq for a while, and that'll be one handsome, steady paycheck).

Or apply for work at the Minnesota Republican Party's office. Here's their email address: info@mngop.com. Send them your resume and a nice letter telling them you've decided to take their advice to "GET A JOB"‹and you're coming to work for them!

But whatever you do, you really must quit your whining.

You are scaring the "President."

Yours,

Michael Moore