Sumarást

Svo frítt eiginlega barnslegt mótar

það í huganum manngerðina. Sólarlagið

endurspeglar hjartahúmið. Uppi á

nöktum hæðunum hefur þú þig upp

yfir borgina.

Þú finnur ekki fyrir sorg vegna

einverunnar og ekki fyrir spennu

óvissunnar.

Núna er það bara nóttin elskan mín

og þegar þú grúfir þig inn í hárið og

brennur í augum og brennur í hálsi.

Nú skal það aldrei framar óþægt

vomandi myrkrið. Óblessuð hvíldin

og óblessað myrkrið.

Raðaðu koddunum í hálfhring við

rúmgaflinn, tvo undir bakið og aðra út

af þeim til hliðar. Einn við

rúmstokkinn fjær þér. Útbreitt

rúmið, allt plássið nýtist meðan þú

sefur. Þú skilur allt of vel að það

gefst nægur tími til að deyja þegar

þú hefur róið.

Róið skræfan.

Róið mannandskotinn.

Rykagnirnar eru löngu hættar að

sjást. Af gólfteppi, fötum, húsgögn

umnúast þær og sameinast í hornum og

bak við hurðir af súginum. Þú liggur

hreifingarlaus og fylgist með hvernig

loftið býr til litla sjávarstrauma í

óþrifnaðinum. Þú er löngu hættur að

heyra samfarastunurnar af hæðinni.

Á gólfinu finnurðu ekki fyrir kuldanum

og sárin lokast, eftir allar

skotgrafirnar, skurðina. Örin. Blikar

ekki í augað þitt, staran, aldrei

framar óhægt um andardrátt, bara

þetta og endalaus biðin eftir því að

geta skilið öngþveiti upp á nýtt og fólkið.
Og allt þetta tal. Endalausar

frásagnir. Fánýtur fróðleikur. Og

sjáðu hvað þú hefur gert við

skyrtuna þína greyið mitt. Eilíf

ansans ólukka, reyndu að taka þig

saman í litla rauðþrútna andlitinu.

Orðin þín svífa upp í loftið, inn í

gleymskuna. Guð, elskan mín, Guð

getur talað í gegnum þig. Og þungur

vaggnandi skilur ekkert eftir sig

nema gatslitin gólf. Og þunnu

botnplöturnar þínar. Hvert stökkið á

fætur öðru í huganum.

Þau eru aldrei falleg ósömdu ljóðin.

Tilfinningar eru óþandar, óáreittar af

umhverfinu. Rétt eins og sólin sestu

niður og hættir um stund að skima.

Stuttu síðar hverfur þú í bjarma

milljóna lítilla ljósa.

Upp brattann

Fór í Miðdal í Hvalfirði með Palla frænda og rifjaði upp gömull kynni míns og bergsins. Ljómandi sunnudagsformiðdagur og veðrið eins og sést á myndinni. Við fórum tvær leiðir sem ég kláraði báðar. Það er einkennilegt með þetta sport að maður er ekkert æstur í að drífa sig upp en þegar maður er farinn af stað, verður maður að klára

Þá er The Brooklyn Follies e. Auster að baki, ósköp tilþrifalítil bók, ljóðræna í lágmarki. En það má svo sem hafa gaman af þessum litlu sögum hans Austers þó ekki rísi þær hátt. Nokkurs konar kyrrlát stúdía, ekkert spes.

Annað gildir um ljóðabók Buðbrands Sigurlaugssonar kunningja míns, Tækifærisvísur. Hún er sannarlega frábær, auk þess að vera sérstaklega fagur gripur, snjáð og lúin á límingunum. Ég má til með að kæta lesendur með sýnishorni úr bókinni og vona að skáldið fyrirgefi mér fjölritunina.

hommage aux fillious

blábleikir holaðir bókstafir - hommage aux

rimbauds - ferðalagið hefst við þröskuldinn

sem falinn er undir teppinu ferðalaginu

lýkur undir teppinu rétt við þröskuldinn

sem er falinn ofan á teppinu teppinu lýkur

í ferðalaginu við þröskuldinn þröskuld-

inn þrýtur við leiðina til teppisins coca

cola og þróunarhjálpin í dag missti ég af

strætó í dag fann ég snjókorn á vinstri

öxlinni undarlegur þúngi á vinstri öxlinni

í fyrradag gekk strætó ekki vegna góðviðris

Þannig var nú það, Guðbrandur Sigurlaugsson, gott fólk, Tækfærisvísur, Akureyri 1979. Og ég mun örugglega ekki geta stillt mig um að birta þau fleiri

Þá er The Brooklyn Follies e. Auster að baki, ósköp tilþrifalítil bók, ljóðræna í lágmarki