Já, það er hægt að blogga á Þorlákshöfn...

Mikið er ánægjulegt að geta látið sér líða vel heima hjá sér. Í bramboltinu fyrir helgi keypti ég mublur og kom herberginu í stand. Nú er allt á réttri leið með að verða eins og ég skipulagði það í huganum sem er afrek út af fyrir sig. Já í mínu lífi er afrek að ljúka einhverju verkefni á sæmilega stuttum tíma. Ekki skemmir svo fyrir að útskriftargjafirnar prýða nú herbergi mitt og gott ef það líkist ekki venjulegum híbýlum fyrir vikið.

Nú á ég bara eftir að fá skrifborð og þá þarf ég ekki einu sinni að fara út. Eh, já eða þannig, þarf alla vega að einbeita mér að því að fara út, í stað þess að velta því fyrir mér hvernig ég komist hjá því að fara heim.

Það er gott, held ég...

Ég er orðinn bókmenntafræðingur síðan í gær! Það var gaman í athöfn og veislu. Aldrei fengið eins mikið að komplettbókum fyrr og meira að segja eina orðabók. Það hefur ekki gerst síðan ég fermdi mig. Kvöldið endaði hins vegar með tvisti, þ.e. á Broadway, þar var ágætt en samt svoldið skrítið krád. Fyrir vikið fór ég snemma að sofa sem var hið besta mál.

Salut e forza kanut!

Allt er í heiminum hverfult eins og Búdda sagði. Ég er svo áþreifanlega var við það þessa dagana að viðhorf mitt til margra hluta hefur breyst. Ein afstaða í síðustu viku er orðin að einhverju allt öðru í þessari og jafnvel það sem var í gær er liðin tíð í dag. Ótrúlega eðlilega ályktun en samt sem áður svo lang utan seilingar á stundum.

Nú má ekki líta svo á að ég sé óstaðfastur í sýn minni á veröldina eða jafnvel að ég sé ekki trúr sannfæringu minni. En ekkert gæti verið fjarri sannleikanum.

Það ætti ekki að fara fram hjá neinum sem les þessa síðu að ég er leitandi einstaklingur. Undanfarna daga og kannski ekki síst í dag hef ég fundið ýmislegt. Og hvernig á maður að haga sér sem hefur haldið uppi heljar miklu joggli af vandamálum og komplikasjónum frammi fyrir tilverunni að haga sér, þegar boltarnir detta einn af öðrum niður á jörðina á þess að það skipti í raun nokkru máli. Þetta er satt að segja óþolandi. Hvað með alla tilvistarangistina og mína rómantísku lífsýn, fegurð dauðans, hins ósegjanlega? Hvert farið þið þá þegar ég stend eftir í helvítis zen fangelsinu? Og vel á minnst, hvernig getur maður sem lítur út fyrir að vera 150 kíló predikað um sjálfsaga?

Eftir sem áður gidir ekkert annað en að setja annan fótinn fram fyrir hinn og halda áfram þessari þrautargöngu um eyðimörk tilverunnar. Áfram gakk, einn, tveir! Hvorki hægt að skrópa né skjóta sér undan honum, helvítis raunveruleikanum.

Eða hvað?

Kannski líður tíminn of hratt hér á Egilsstöðum?

Það hefur komið í ljós að Nonni bloggar eins og andsk. Ekki átti ég von á því. Ekki átti ég heldur von á því að maður sem ég er í reglulegu sambandi við hafi verið bloggandi síðan í sumar án þess að ég kæmist að því. En hér er hann mættur, sjálfur Nonsense, í banastuði.

Hvernig geta menn lifað lífinu í listarinnar rósemd og gleymt sér í hversdeginum, hneppandi sínum og í einstaka tilvikum, annarra hnöppum? Skil þetta ekki! Ég er náttúrulega svo illa haldin af efasemdum um sjálfan mig að ég get ekki einu sinni litið á það sem feis að vera í tilvistarkreppu djöfulsins eftir að hafa eigrað um þessa plánetu í rétt tæplega 30 ár. Ég hef sem sagt næga lífsreynslu til að vita það að pólitík, listir og hver sá lífsmáti sem ég hef mátað á minni stuttu æfi er vita innihalds- og gagnslaus í þeirri viðleitni að gæða lífið einhverri merkingu.

Drepið feður ykkar hefur verið mottó mitt undanfarin ár. Núna stend ég eftir, án þess að geta fært trúarþörf mína yfir á nokkurn mann. Svo ég útskýri þetta aðeins betur fyrir lesendum þá verður maður samkvæmt áræðanlegum heimildum að yfirvinna þá aðdáun (sem getur orðið að dýrkun) sem maður hefur á fyrirmyndum lífs og liðnum í lífi manns til að geta komist eitthvað áfram í þroska og hæfileikum. Sagði ekki Laxness að ekkert væri ungum drengum hollara en að missa móðir sína, nema ef vera skildi föður sinn? Alla vega, ég sit eftir með mína gömlu og lífseigu trúarþörf sem mér var innrætt vel og vandlega í æsku (þó ekki af foreldrum mínum). Það er eitthvað svo gott og fallegt við að vera heltekinn trú að það hlýtur að nægja hverjum manni sem lífsfylling. En á sama tíma er það svo ómerkilegt og einfalt að það hlýtur að vera til mun merkilegri og stórbrotnaðri lífsfylling en það. T.d. að vera eigin herra. Vera til á eigin forsendum, en ekki guðs.

Þessar vangaveltur eru sprottnar upp úr lestri á bókinni Sagan af Pí, og hefðu líklega ekkert bært á sér nema af því að einhver sauður hjá Bjarti ákvað að setja setninguna "Þetta er bókin sem fær þig til að trúa" á kápuna og skilyrða þannig hjá mér lesturinn á bókinni. En bókin er ágæt og höfundurinn er vitleysingur. En hver sagði að vitleysingar gætu ekki verið vel skrifandi?

Á ég að trúa og falla þar með í margra ára trans af trúarsælu, taka stökkið og allt hvað eina. Eða á ég að halda mig við vísindin og leggja þar með traust mitt á manninn, sem er ekki mjög traustverðugur þessa dagana? Ekki nóg með að mannskepnan sé að leggjast í nýjar lægðir, heldur eru vísindin eitthvað svo órómantísk. Ég þarf mikið af rómantík til að fullnægja mínu útlifaða hjarta.

Ég er hræddur.

Kominn austur á Hérað í sveitasæluna.

Hva? Engin ungskáld á listanum. Hvusslags er þetta...

Það var eins og mig grunaði. Ég massaði rekstrarhagfræðina alveg hroðalega. Af hverju er maður ekki löngu farinn í bissness.

Helvítis vinstrimennska.

Nú er ég að sofna (geiiiiiiiiiiiiiisp!)

Mig langar heim til mín, undir sæng!

Á ég að setja bloggið mitt á lista stjórnmálafræðinema?

Ætli það.

Var ég búinn með ofsahræðslulistann?

Ó nei. En það var sem sagt (svo haldið sé áfram þaðan sem frá var horfið.):

Acousticophobia
Aerophobia
Agateophobia
Agliophobia
Agoraphobia
Algophobia
Anuptaphobia
Arachnephobia
Atelophobia
Autophobia
Carcinophobia
Clinophobia
Dementophobia
Didaskaleinophobia
Dipsophobia

Eins og allir góðir menn hef ég ekki áhuga á neinu nema sjálfum mér.

Amen

Það voru greinilega allir nema ég á Cash tónleikunum, eins gott að ég var ekki þar.

Og nú læt ég mig hverfa inn í hversdaginn.

Vússj!

Ég hef tekið ákvörðun.

Nei, það er ekki að fara út í geim.

Sem mig langaði einu sinni til og geri í raun enn.

Það er í raun erfiðara og hættulegra.

Og ég verð að skara fram úr.

Ég verð.

(Lesist undir tilhugsuninni um að þúsundir manna standi og bauli á ljóðmælandann)

nú hef ég farið allt of langt í burtu
og þegar ég kom til bara þekkti ég ekki
lengur mannin sem beið

Nú reyni ég að komast í gegnum daginn án þess
að láta hann fara í taugarnar á mér, sem er erfitt
allt annað en helber leiðindi er ekkert annað en tilgerð í hans tilviki

mónótónískur dauðaniður hlýtur að vera leiðinlegur til lengdar.

Kannski ég hressi upp á helvítið.

Ég get ekki orða bundist, hvað er að þessu liði?

og nú hlýtur þessu eipi að linna...

Og rétt í blálokin...

Well... you get what you give!
And hell, yes, I'll live
But if you live as you learn,
I don't think I can learn
All with the sun in my eyes
Surprise, I'm living a life.
But I don't seem to learn,
No, I don't think I can learn...

Og nú held ég áfram uppfullur af óuppfylltum óskum


Og hvað veist þú
heimsendir vinur minn
Komandi um nótt
vilt þú ekki vekja
sofandi engil í eyðimörk?
veist þú ekki að
enginn annar dauði er honum samboðinn?

Nærvera heiðrar ljóðríki.

Og þú sjálf, hvað veist þú - þú seiddir
í huga hans forneskju fram. Hvaða kenndir
flæddu úr fornlegum áum. Hvaða
konur hötuðu þig. Hvaða þungbúnu menn
særðir þú fram þá í unglingsins æðum? framliðin
börn sóttu að þér... Ó hljóðlega, hljóðlega
vinn honum elskuríkt, varanlegt dagsverk,- leið hann
að garðinum, ljá honum náttanna
ofurmagn...

Still hann...

Rilke

Annars eru óskirnar bestar óuppfylltar, því uppfyllt ósk er endalok óskarinnar og þá er allt búið... (Guðbergur í Fréttablaðinu)

Og nú spyr ég, er tilhugsunin um hlutinn betri en reynslan af hlutinum sjálfum? Þarf ekki hver og einn að taka þá afstöðu áður en stökkið er tekið hvort að hann vilji lifa með eða án átakanna sem slíkra.

Ég held að átökin við aðstæðurinar og sjálf lífsbaráttan sé mun meira heillandi heldur en tilhugsunin um det hele og sjálfsrúnk á því hvað gæti orðið og hvernig það gæti verið og hvernig það ætti að vera.

Ég veit svo sem alveg hvað Guðbergur á við, en ég leyfi mér samt sem áður að benda á þetta því að rétt eins og Guðbergur veit ég líka að önnur lögmál gilda í skáldskap en í lífinu sjálfu.

Svo ber náttúrulega líka að athuga að óskir virðast aldrei uppfyllast annar staðar en í skáldskap. Alla vega ekki hjá mér þessa dagana...

Orð eru dýr
og himnarnir hættulegir!

Komment dagsins er tekið úr óbirtu viðtali Þórunnar Hrefnu við Helga Hóseasson:

Að lokum spurði ég: "Ertu bitur gamall maður?"

"Já, það er ég. Hver getur verið glaður á þessari djöfuls Jörð?"


Helgi er þungavigtarmaður. Sá eini sem mögulega toppar þetta er Beckett.