George Galloway - Hizbollah Is Not A Terrorist Organization

George Galloway hakka hér í sig fréttakonu á Sky news eins og honum er einum lagið...

Leyfið mér að kynna ykkur fyrir...

...gömlum grátandi konum og hlæjandi krökkum, ósnýttum með hor í nös.

Þarna standa þær liðlangan daginn upp við múrinn með sjölin sín slúttandi yfir ennið og gráta af hjartans list þangað til sólinn hverfur undir sjónarrönd og við tekur lágvært kjökur fram eftir í kyrrðinni og myrkrinu.

Krakkarnir standa bísperrti upp á lágum grashól með stóra ísa í hendi sem leka niður eftir uppréttum handleggjum og makast í fötin krakkana alsælu sem halda bara áfram að skríkja framan í sólina.

Þetta fólk er nú farið það hvarf eitt af öðru þangað til eftir stóð kona ein sem sýndi ekki á sér fararsnið þangað til ég gekk að henni tók utanum hana og bauð heinni að fara með hinum.

Það var með nokkrum trega að ég flutti grátkonuna burt. En kjökrið í henni var ekki við hæfi svona eitt og sér.

Krakkarnir hurfu á einu andartaki af hólnum og klístraður ísinn hélt áfam að bráðna ofan í jarðveginn.

Einn þeirra var eftir á hólnum, hann tók ég heim.

Til hvers veit ég ekki, líklega til að fá að njóta kurrsins og skríkjanna mér til yndisauka.

Þannig að nú eru bara ég og litli skítugi strákurinn sem ætlum að sjá um okkur. Ég hef þó áhyggjur. Óbeisluð og barnsleg kæti drengsins sem hann flaggaði svo ófeiminn á lágreistum grashólnum virðist vera að dvína og þó að stök broskipra læðist á lítinn munn sýnist mér að stúturinn verði til frambúðar.

Allt lék í lyndi þegar konurnar grétu og krakkarnir hlógu og skríktu.

Það eru nýir tíma:

Nú hafa öll hljóð þagnað.

Stákurinn minn liggur út í horni og spyr: Ef við hefðum aldrei fundið hana hefðum við þá ekki bara getað búið hana til? og hvílir andlit sitt í lófunum, hann er alveg hættur brosa og nú sýnist mér hann ætla að bresta í grát. Ég ákveð að gera það með honum og við finnum okkur verk sem hefur verið blessaður af almættinu og svo sitjum við í sitthvoru horninu og grátum þungum krafmiklum tárum.

Eftir það fellur á okkur ró þegar boðefnin úðast út í blóðið og lækna sársaukan. Við tekur sælumók á meðan áhrifin fjara út.

Jú, segi ég, við hefðum bara gert það.