Syndi skriðsund í lífinu, þegar ég sting höfðinu upp úr vatninu hef ég varla tíma til að anda, hvað þá að blogga.

Líklega með betur heppnuðu auglýsingum sem ég hef séð. 

The People's Front of Judea



BRIAN: Are you the Judean People's Front?
REG: Fuck off!
BRIAN: What?
REG: Judean People's Front. We're the People's Front of Judea! Judean People's Front. Cawk.
FRANCIS: Wankers.
BRIAN: Can I... join your group?
REG: No. Piss off.
BRIAN: I didn't want to sell this stuff. It's only a job. I hate the Romans as much as anybody.
PEOPLE'S FRONT OF JUDEA: Shhhh. Shhhh. Shhh. Shh. Shhhh.
REG: Schtum.
JUDITH: Are you sure?
BRIAN: Oh, dead sure. I hate the Romans already.
REG: Listen. If you really wanted to join the P.F.J., you'd have to really hate the Romans.
BRIAN: I do!
REG: Oh, yeah? How much?
BRIAN: A lot!
REG: Right. You're in. Listen. The only people we hate more than the Romans are the fucking Judean People's Front.
P.F.J.: Yeah...
JUDITH: Splitters.
P.F.J.: Splitters...
FRANCIS: And the Judean Popular People's Front.
P.F.J.: Yeah. Oh, yeah. Splitters. Splitters...
LORETTA: And the People's Front of Judea.
P.F.J.: Yeah. Splitters. Splitters...
REG: What?
LORETTA: The People's Front of Judea. Splitters.
REG: We're the People's Front of Judea!
LORETTA: Oh. I thought we were the Popular Front.
REG: People's Front! C-huh.
FRANCIS: Whatever happened to the Popular Front, Reg?
REG: He's over there.
P.F.J.: Splitter!

Ann Coulter er með anorexíu.



Um hana hefur lítillega verið fjallað hér.

Við erum farnir í sveitina



Við taka dagar sauðburðar, útiveru og almennra sveitaverka. Auk þess mun ég leggja lag mitt við að fræða erfingjana um menningarlegt, líkamlegt og andlegt gildi þess að vera í sveit. Kynna fyrir þeim undirstöður sveitamennsku og rétt handtök.

Það er bara ein eftir



Er það ekki stundin sem við sækjumst öll eftir , þegar það er bara einn möguleiki eftir, bara ein leið, bara ein ákvörðun?

Ó er ekki ástin karla best!

Ég hef reynt, kannski á vafasaman eða illa ígrundaðan hátt, að búa til raunsanna og heiðarlega frásögn af lífsframvindu minni. Þó nægilega fljótandi og misvísandi til að merkingin hafi möguleika á að skapa sjálfa sig. Stundum er mér mikið niðri fyrir stundum ekkert sérstaklega. Frásögnin er líklega svolítið narsisísk. Viðbrögðin endurspegla það kannski að einhverju leyti. En það er allt í lagi.

Við getum sagt að hér skjalfesti ég dagana dulkóðaða, í anda teikninga DaVinci, til að ekkert verði skilið öðruvísi en ætlunin er, misskilið eða misnotað. Umfram allt vil ég vera einlægur því að allt annað er húmbúkk og hallærislegt.

Í dag var ég dapur og glaður. Gleðiríkar stundir vöktu hjá mér kvíða og léttvæga lífsangist. Ég segi léttvæga því að augnablik getur varla búið til lífsangist sem einungis eilífðin getur framkallað. Hér er um ástand sem einvörðungu valfrelsiskvölin og sjálfsefinn getur skapað. Þ.e. þegar maður kvelst ekki bara undan valinu heldur líka vegna efasemda um getuna til að velja.

Líklega líður þetta þó hjá, það gerir það alltaf og sjaldnast fær maður krabbamein á sálina fyrir vikið. Sennilega þarf maður að vera ómeðvitaður um orsök vandans til þess.

Á morgun ætla ég í sund. Ég mun þvo af mér borgarrykið og skáldskapinn, en taka svo til við að yrkja á ný.

Trúðu á tvennt í heimi, tign sem hæsta ber

Hún er fullsköpuð í höfðinu á mér og nýhafin á blaðinu, bókin góða. Ó já, hún verður betri en mig grunaði og verð ég seint talin til minna eigin úrtölumanna. Og hvað rak mig af stað? Líklega Guð í sjálfum mér, eða alheimsgeimi? Maður veit aldrei.

Ósjaldan er ég umkringdur fögrum manneskjum. Síðustu dagar eru engin undantekning á því. Í kvöld fór ég t.d. á kvikmyndina Kingdom of Heaven. Fegurð Orlando Bloom er óumdeilanleg. þ.e. snoppufegurð. En kvikmyndin er sannarlega fögur líka; áferðin, en fyrst og fremst inntakið sem rímar afskaplega vel við mitt einkanlega ferðalag á astralplaninu og inntak þess.

Nenni svo sem ekki að skrifa langloku eða lofræðu um myndina. Hún er bara smekkleg og vel gerð. Fjallar um vægast sagt mikilvæga og áhugaverða atburði í sögunni og ferst það vel úr hendi. Það ánægjulegasta er þó að hún tekur sig ekki mjög alvarlega sem "stórmynd" sem aðrar nýlega og svipaðar myndir hafa því miður gert. Samt sem áður er hún stórbrotin og fjallar um stórbrotna hluti, kannski þá stærstu. Þessi kostur myndarinnar kristallast í leik Orlando Bloom sem er mjög lágstemmdur og þ.a.l. kraftmikill og sannfærandi.

God wills it!

Nei ég er ekki dauður, ég bara finn ekki símann minn...

Enn og aftur stend ég frammi fyrir því hvort ég eigi að öðlast trú á því hvort ég geti komið frá mér eins og einu handriti? Ég tek það strax fram að ég er kominn niður úr þrjátíuþúsund fetunum, örlítið nær jörðinni. Þó má ekki lækka flugið of mikið. Það endar náttúrulega bara með því að maður flýgur undir radar og í versta falli nauðlendir.

Ekki ætla ég að gera það.

Í endurnýjuðum trúarkrafti ætla ég að hefja meinlætalíf: engar sígarettur, enginn bjór. Inn fyrir mínar varir fer bara það sem nærir og ræktar líkama og sál. Og það sem meira er inn fyrir mín augu fer bara það sem hefur mig upp yfir mennskuna. Ekkert klám, ekkert ofbeldi, ekkert S&M, engin froða, ekkert leður&latex. Í kring um mig verður allt rusl fjarlægt, allur skítur þrifinn.

Ég krefst þess að geta verið í umhverfi sem hvetur mig til æðri verka, ég krefst þess að nærast á því sem gefur mér kraft.

Svo munu englarnir þjóna mér.

Svo fer ég á barinn.

Nú hef ég ekki reykt í tvo daga. Eftir nokkra daga í viðbót fara blessuð bifhárin að bifast á ný. Held ég út svo lengi? Í raun eru tveir dagar alveg makalaus hellingur og staðreyndin svo ískyggileg að ég imponerast allur og tel mig vera sjálfsagan holdi klæddan.

Það sem hins vegar fyllir mig mestri og bestri bjartsýni er það að á morgun síast síðustu nikótíndroparnir úr blóðinu og ég hef losnað við mína líkamlegu fíkn. Þá er það bara blessað geðið.

Hvað mun ég halda þetta lengi út?

Tvo daga í viðbót? 4/5
Viku? 5/12
Þrjá mánuði? 3/20
Að eilífu? 1/131

All bets are on!