Ég sé að einhverjir vitleysingar

hafa verið að hæðast að síðunni minni. Það kemur mér svo sem ekkert á óvart, enda er ég að gera þetta meira af skyldurækni en af nennu eða getu upp á síðkastið.

Kannski það sé bara best að hætta þessu rausi og loka búllunni.

Á leiðinni heim frá Helsinki

kom ég við í Valby í Kaupmannahöfn þar sem gamall danskur vinur Rasmus Zoffman minn er búsettur. Það er svo sem ekki í frásögur færandi nema hvað að hann er kominn á kaf í tónlistarspekúlasjónir og er hægt að nálgast afraksturinn hér. Við Rasmus vorum saman í Ryslinge hojskole fyrir átta árum síðan. Þar lærði ég að drekka mjög mikinn bjór án þess að verða meðvitundalaus sem er vitaskuld þjóðaríþrótt Dana. Mér hefur farið þónokkuð aftur síðan. Rasmus kom síðan til Íslands ásamt félaga sínum Rasmus Toft og vakti það vitaskuld mikla kátínu að hingað væru komnir tveir Rasmussar. En síðan hef ég ekki hitt hann, þ.e. í sjö ár, og það var svo sem ágætt að líta við í fjóra tíma þótt það hefði mátt vera undir öðrum kringumstæðum.

Þá er aumingjabloggarinn mættur

enn einu sinni að þessu sinni heima hjá sér aldrei þessu vant. Þessir fimm dagar í Helsinki voru ansi hektískir. Það er alveg ljóst að ef ég fer svona ferð aftur verð ég ekki stundinni lengur en þrjá daga. Þegar maður sat ekki langa fundi þá var maður í móttökum eða einhverjum boðum og svo varða menn náttúrulega að fá frið á einhverjum barnum til að ræða málin og koma á einhverju tengslaneti. Það tókst nokkuð vel enda fór slatti af tíma í það. Menningarviðburðir voru of fátíðir enda er Helsinki gjörsamlega þrungin af menningu þótt hún sé ekki gömul borg. Þó vorum við á nokkurs konar konsert í Friðarmiðstöðinni í Helsinki þar sem vinstri hópurinn í Norðurlandaráði ásamt fylgdarliði átti saman góða kvöldstund. Þar voru komnar þrjár finnskar stelpur sem léku þjóðlagatónlist frá gervallri Skandinavíu. Kvöldið eftir vorum við á ágætri skemmtun þótt hún kæmist nú ekki nálægt kvöldinu í Friðarmiðstöðinni. Hún var í Óperuni þar sem kóngafólkið og forsetar voru komin innan um óbreyttan almúgann til að fagna 50 ára afmæli Norðurlandaráðs.

Það var samt allra best að vakna í morgun við móttökur strákanna, því að sjálfsögðu er heima best.

Eg hef svo sem engan tima i ad blogga nuna en vildi bara lata vita ad that er haegt ad blogga i thinghusinu i Helsinki.

Jamm

Nú eru liðnir 22 dagar síðan ég fluttist úr Eggertsgötunni og tíu dagar síðan ég fluttist til Egilsstaða. Síðan þá hefur verið lítið um uppfærslur hér á bæ og það sem verra er, ég þarf að vinna upp margra daga bloggfærslur allra góðkunningjana og hinna. Það er tímafrekt þar sem Stefán, Ármann og Dr. Gunni eru væntanlega fyrirferðamestu bloggarar landsins.

Ef einhver vill fá fréttir þá er ég heimavinnandi húsmóðir þessa dagana, sem er stórlega vanmetið starf (eins og einhver vissi það ekki). Þess á milli horfi ég á snjóinn kyngja niður. En eins og allir vita er kominn um 10-15 cm jafnfallinn snjór hér á Héraði. Þá fer maður á skíði á Norðfirði eða Fjarðarheiði. Já það er nóg af aktívítetum hér á Héraði.

Gat verið

að helvítis maðurinn Stefán Pálsson skildi sanna að með því einu að halda því nógu stíft fram að hann væri besti og frægasti bloggari á Íslandi (eða var það heimi?) yrði hann það. Þetta var hið mesta grín og í ofanálagt fór Stefán að skrifa miklu skemmtilegra blogg. Til að byrja með var þetta fyndið af því að það var sannleikskorn í þessu (sem er nauðsynlegt í öllum húmor) en þegar mannhelvítið var mætt í Kastljós til að tala um blogg var þetta ekkert fyndið lengur. Og viti menn hálft fjórða hundrað manns hafa skoðað síðuna það sem af er í dag og það eiga eftir að vera fimmhundruð áður en langt um líður. Af hverju? Jú af því að þegar fólk kemst að því að það er hægt að lesa skemmtilega bloggsíður þá falla BetaRokk og hennar líkar fljótt í gleymskunnar dá.

Sumum er bara ekki hollt að hafa svona oft rétt fyrir sér.

Á föstudaginn er mikið Múrkvöld.

Þangað mun ég að sjálfsögðu mæta. Ég verð nú samt ekki lengur en svo að ég verð að vera kominn af stað til Egilsstaða fyrir kl. 09:00 morguninn eftir og helst fyrr. Sem betur fer hef ég aðstoðarbílstjóra sem hefur farið til Egilsstaða oftar en elstu menn muna. Á Egilsstöðum mun ég búa við gott yfirlæti fram til 17. okt en þá koma kona mín og synir eftir að ég er búinn að pakka búslóðinni upp og koma okkur fyrir, koma viðskiptasamböndum og öllu nettvörkíng veseninu af stað. Einungis þremur dögum síðar held ég til höfuðborgarinnar til þess eins að keyra áfram út á Kef og beint til Helsingi, hvar ég mun dvelja í vikutíma við að standa í annars konar nettvörkíng veseni. 10 nóvember förum við svo með allt galleríið í afmæli ættarhöfðingjans og í desember tökum við jólafríið skikkanlega snemma. Já maður verður á faraldsfæti það sem eftir er af árinu.

Ekki hef ég tíma til að blogga jafn mikið og Ármann og frægasti bloggari Íslands, Stefán. Enda virðast þeir menn ekki hafa neitt annað að gera. Ég á hinn bógin hef upp stórbrotin áform um nánustu framtíð og um hana geta menn lesið á morgun, ef ég hef tíma.

Jæja

nú erum við komin til tengdó og verðum þar næstu daga. Hér er ADSL tenging og miðað við gömlu tenginguna mína er hún drasl, þ.e. ADSL almennt. Hins vegar er hér PlayStation III og í stað þess að hanga á netinu gríp ég bara í GTA III. Annars eru þessir síðustu dagar í borginni slitróttir og asnalegir. Ég veit eiginlega ekki alvega hvernig ég á að vera. Þar spilar kannski inn í sú staðreynd að ónefnd kona sem ekki vill vera nafngreind á þessari síðu er farin til Blönduós og kemur ekki fyrr en annað kvöld. Það er vægast sagt ómögulegt og ég ekki nema hálfur maður. En eins og menn vita er eina ráðið við því að hella vel í sig.