now doesn't that make you feel better?
the pigs have won tonight
now they can all sleep soundly
and everything is all right

Það þarf ekki að koma neinum á óvart þó að status nyhilismus slökkvi á tjáningarþörfinni, eða tjáningargáfunni... ekki er það skapandi ástand í öllu falli.

Ennþá er ég ekki farinn að skilja hvað ég er að rúnkast á þessu bloggi. Bloggið er dautt, fyrir mér alla vega. Tilgerðin og væmin sjálfsskoðunin fyllir mig ógeði.

Reyndar fyllir allt það sem ég skrifa mig óþoli, verð að gera eitthvað í þessu...

Ég er reyndar að hugsa um að taka afgerandi afstöðu gegn ljóðinu og reyndar öllu skrifuðu máli. Orð verða sífellt merkingarlausari: "Ég segi alltaf færri og færri orð". Tilhneyging síðnútímans til að klámgera allt sem hann snertir (og þá meina ég ekki dónaorð ef framúrhófi siðprúði lesendur skyldu slysast hingað inn) hefur hrifsað alla fagurfræði úr tungumálinu. Orðræða stjórnmálamanna, fjölmiðlamanna, bísnessmanna, opinberra starfsmanna, háskólamanna og já, skálda er úrsérgengin, ofnotuð, innihaldslaus, ófrumleg, niðurdrepandi...

En, já. Ég er hættur öllum tilraunum til að tjá mig í rituðu máli.

Nýhil kynnir: Norrænar bókmenntir!



Ágætu landsmenn, hæstvirtur forsætisráðherra.

Það er nú svo. Nýhil kynnir: Fyrstu fjórar bækur ritraðarinnar Norrænar bókmenntir eru komnar úr prentsmiðjunni.

Hvernig lýsirðu gleði gamals þrjóts á nýjum tímum? Með bók Örvars Þóreyjarsonar Smárasonar: Gamall þrjótur, nýir tímar. Hver er viðkvæmasti og myndarlegasti lundinn á vappi um Reykjavík? Næstumþvílundinn í bók Hauks Más Helgasonar: Rispa jeppa. Hver ræktar fjöll úr bókstöfum, bókstafi úr rafhlöðum nema Eiríkur Örn Norðdahl í bók sinni Blandarabrandarar? Og hver tuskar þau börnin til sem bora í nefið á bókasöfnum? Það skyldi þó ekki vera Óttar Martin Norðfjörð í bókinni Gleði og glötun?

Jújú. Einmitt þannig er því farið. Bækurnar eru allar væntanlegar í betri bókabúðir á næstu dögum. Starfsmenn bókaverslana eru hvattir til að gera bækurnar áberandi, stórverslanir eru hvattar til að láta af afsláttarkjörum sínum á innlendum bókum, þú ert hvött og hvattur til að kaupa tvö eintök af hverri bók, eitt handa sjálfum og sjálfri þér, og annað handa kærum vini. Þar sem Landsbankinn verslar er þér óhætt.

Alls verða bækurnar níu áður en yfir lýkur, og er ritröðin öll seld í áskrift á aðeins 6.750 krónur. Áskriftir má panta gegnum netfangið nyhil@nyhil.org. Er til vænlegri jólagjöf?

----

Eiríkur Örn Norðdahl (1978) er ljóðskáld, rithöfundur og þýðandi. Eftir hann liggja ljóðabækurnar Heilagt stríð – runnið undan rifjum drykkjumanna, Heimsendapestir og Nihil Obstat, og skáldsagan Hugsjónadruslan. Eiríkur ritstýrði þriðju Afbók Nýhils, Af Ljóðum og hefur auk þess þýtt tvær bækur eftir Michael Moore, Jonathan Lethem og úrval úr ljóðum Allens Ginsberg.

Haukur Már Helgason (1978) er heimspekingur og kvikmyndagerðamaður. Eftir hann liggja ljóðabækur, stuttmyndir og leikrit auk fjölda greina og þýðinga. Haukur ritstýrði bókinni Af stríði, sem var fyrsta bókin í flokki Afbóka Nýhils. Fyrri ljóðabækur hans eru Eini strákurinn í heiminum sem kunni að telja og 2004. Óttar Martin Norðfjörð (1980) er ljóðskáld og heimspekinemi. Eftir hann liggja ljóðabækurnar Grillveður í október og Sirkus, auk þess sem skáldsagan Barnagælur kom út hjá Eddu fyrir skemmstu.

Örvar Þóreyjarson Smárason (1977) er tónlistarmaður, ljóðskáld og rithöfundur. Hann hefur starfað til margra ára með hljómsveitinni múm, og gefið út eina skáldsögu, úfin, strokin hjá Nýhil. Hann hefur auk þess birt ljóð í tímaritum.

And now for something completely different...

Það er orðið nokkuð einsýnt að hagstjórn hér á landi er algerlega misráðin og mislukkuð. Skuldir heimilanna, sveitarfélaganna og fyrirtækja fara vaxandi þó svo að ríkiskassinn skili einhverjum milljörðum í afgang. Og nú er verðbólgan að fara af stað, kjarasamningar falla úr gildi með tilheyrandi öngþveiti.

Hagstjórn fer fram með notkun þeirra tækja sem stjórnvöld hafa úr að spila og eiga sér stoð í lögum. Fræðilega er smávægilegur ágreiningur um hversu mörg þau eru, en í öllu falli eru þau einu tiltæku úrræðin til að hafa áhrif á hvernig efnahagsumhverfi við búum við.

Meginlínan er sú að markaðurinn fer sínu fram og svo bregðast stjórnvöl við þeim aðstæðum sem upp koma með áðurnefndum tækjum. Auðvitað kæmu fyrirbyggjandi aðgerðir líka til greina, en slíkt er náttúrulega litið hornauga því þá er um að ræða íhlutun og afskipti stjórnvalda sem eiga samkvæmt gamla skólanum að vera eins lítil og mögulegt er og helst engin.

Um all nokkurt skeið hafa fjölmargir aðilar líst yfir áhyggjum af stöðu mála. Áhyggjur Seðlabankans koma fram í endalausum stýrivaxtarhækkunum, verkalýðshreifingin bendir á að samningar séu lausir þar sem forsendur séu brostnar og nú síðast segja Samtök atvinnulífsins að stjórnvaldstæki, einu möguleikar hins opinbera til að hafa áhrif á efnahagslífið, dugi ekki lengur til að halda aftur af verðbólgu.

En ríkið er ekki bara stjórnvald, það er líka neytandi. Og sem slíkur getur það auðvitað haft áhrif á hagkerfið með öðrum hætti en stjórnvaldstækjum. T.d. dregið úr opinberum framkvæmdum (fræðimenn deila örugglega um hvort hægt sé að kalla stýringu opinberra framkvæmda stjórnvaldstæki eða ekki, en það liggur milli hluta hér). En í raun er ekkert sem bendir til að slíkar hvatir séu á ferð í ríkisstjórn Halldórs Ásgrímssonar.

Þegar málum er háttað þannig að stjórnvöld hafa ekki lengur þann kost að grípa til stjórnvaldstækja til að hafa áhrif á hagkerfið, þá er um annað tveggja að ræða: Stjórntækin eru gölluð, eða stjórnvöld (og þá hlýt ég að tala um embættismenn ekki síður en kjörna fulltrúa) kunna ekki að fara með þau, eru hreinlega ekki hæf til þess að fara með þá stjórn sem þau eru kjörin/ráðin til.

En vanhæfnin liggur ekki endilega í kunnáttuleysi, því að innan ráðuneytanna eru margir af okkar hæfustu lög- og hagfræðingum. Leiðin sem stjórnvöld hafa valið sér í stórn landsins er einfaldlega röng. Ríkisstjórnir Davíðs Oddsonar kusu að nýta sér ekki þau stjórnvaldstæki sem eru í boði, heldur sleppa taumnum og láta dýrið brokka áfram á eigin forsendum. Ekkert bendir til að ríkisstjórn Halldórs Ágrímssonar muni taka þetta til endurskoðunar. Umsvif og áhrif ríkisins skulu áfram vera með allra minnsta móti, íhlutun ríkisins skal áfram vera með allra minnsta móti.

Það kaldhæðnasta við þetta er að megin orsök þenslunnar sem herjar á okkur núna er stærsta ríkisframkvæmd sögunnar. Leiðin sem var farin var röng, krókurinn á leiðinni varð samt verri en allar þær keldur sem hugsanlega hefðu komið í staðin.

En vitanlega er engum öðrum treystandi til að fara með efnahagsstjórn landsins, þrátt fyrir að vandséð er hvernig hægt væri að klúðra hlutunum með meiri stæl.

a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
a
l
g
e
r
l
e
g
a

b
ú
i
n
n

a
ð

m
i
s
s
a

l
i
s
t
i
n
a

á

þ
e
s
s
u

Annars kom mynd af mér í mogganum í gær, sú besta sem af mér hefur verið tekin.

Tímamót og einlægt augntillit frá stórri manneskju í litlum líkama

Nú hyllir undir lok vinnutarnar sem hefur verið eins og hálfmaraþon að lengd en 100 metra hlaup að öðru leyti. Ég get varla lýst því hversu glaður ég er að geta nú einbeitt mér að þeim spennandi verkefnum sem bíða eftir mér, fyrir utan vitneskjuna um að þessu tröllamaraþoni sé lokið og að ég hafi ekki bara komið óskemmdur út úr því heldur er ég stútfullur af nýrri vitneskju og hugmyndum.

Ég get ekki beðið eftir því að læra meira í lífinu. Skóli er dásamleg áþján í mínum huga og nú er ég laus úr prísundinni og get svolgrað í mig lærdóm ótilneyddur og frjáls eins og fuglinn og fengið borgað fyrir það í ofan á lagt... Hér er vissulega um barnalega afstöðu að ræða en svona er það nú samt í grunninn hjá mér.

Ég mun svo sannarlega gera allt sem í mínu valdi stendur til að kenna sonum mínum að njóta skólavistar sinnar án þess að upplifa sífellda þvinganir. það verður örugglega ekki erfitt enda þroskinn og gáfurnar ískyggilegar.

RS: (hvíslar hikandi) "Pabbi... pabbi, ég vona að þú sért ekki hommi."
Þ: (undrandi, en skemmt) "Af hverju?"
RS: "Mig langar ekki til að eiga þrjá pabba..."

Hverskonar vangaveltur og hugsanir liggja að baki þessari einlægu tjáningu? Vitneskjan um hvernig fjölskyldulíf sum börn búa við eftir að hafa safnað sér upplýsingum um það af eigin frumkvæði hlýtur að vera erfið fyrir lítið 6 ára barn sem skilur ekki mæta vel veröldina sem það býr í. Eitthvað er óhugnalegt og öðruvísi við það að hugsa sér mömmu, manninn hennar sem hún e.t.v. kynnist, pabba sinn og svo einn auka pabba. Slíkt ójafnvægi í samsetningunni er ekki kræsilegt þegar maður getur ekki gefið sér aðrar forsendur en þær 6 ára börn geta.

Ég dáist að hugrekkinu sem svona athugasemd krefst, að ræða svo brothættan hlut við pabba sinn því hann virðist vita að það er mitt einkamál hvort ég sé hommi eða ekki og enginn sem getur gert neitt í því. Auk þess sem að hann gerir sér grein fyrir að annað hvort er fólk samkynhneigt eða ekki án þess að taka sérstaka ákvörðun um það. Þess vegna vonar hann bara, en krefst ekki eða biður um, að ég fari ekki að búa með karlmanni. Sem er manneskjulegra viðhorf en margt (og aðallega) rígfullorðið fólk hefur. Eftir sit ég ánægður með að geta létt á þessum litla, hugulsama og elskulega dreng með því brýna fyrir honum að hafa ekki miklar áhyggjur af þeirri sitúasjón, en um leið gáttaður á því hvernig við fórum að því að móta svona manneskju.

L´via!

uppgötvun dagsins er The Mars Volta hefur hitað upp fyrir System of a Down er þó bæði mun áhugaverðari og meira spennandi mér dettur í hug þreyta á engilsaxnenskri og úrkynjaðri tröllríðandi menningarsíbylju sem mun fyrr en varir líða hjá og verða eins og hver annar menningarkimi og hér verða kannski haldnar bresk-bandarískar kvikmyndhátíðir annað hvert ár og thats it!

kemur Mars Volta svo sem ekkert við en væri það ekki samt hún er einkennilega áleitin erfið og tormelt en samt sem áður sjarmerandi og melódísk viljum við ekki eitthvað svona dularfullt en kunnuglegt eitthvað sem kemur á óvart fjölbreytni í einsleitninni óendanleika mennskunnar samband við eilífðina er það hinn súblími nútími sem maðurinn hefur tekið við af guði engin guðmiðja bara mannmiðja og hin einsleitna mennska gerir okkur þunglynd og níhílísk og bara þessi einstaka áminning um að í manna verkum búi eitthvað nýtt eitthvað sem var ósagt eitthvað sem kemur okkur á óvart eitthvað sem gleymdist og minnir okkur á að

Banksy


Láttu blómin tala... (say it with flowers)

Spunalæknar hlúa að fyrsta fórnalambinu

Nú hefur komið í ljós að Brasilíumaðurinn sem var drepinn af lögreglunni í London var ekki dúðaður, heldur léttklæddur þegar hann var myrtur. Raunar virðist ekkert grunsamlegt við ferðir hans. Hann labbaði í rólegheitum inn á lestarstöðina, kom við í sjoppu, borgaði sig inn og hljóp svo til að ná lestinni (öll könnumst við við þessar aðstæður). Þegar hann var búinn að ná lestinni og sestur niður skutu löggurnar byssuglöðu hann fimm sinnum í höfuðið á meðan öryggisvörður hélt honum niðri.

Ekkert af fyrri yfirlýsingum yfirvalda virðast standa. Trúverðugleiki þeirra í framtíðinni er þar af leiðandi enginn, síst af öllu lögreglunnar.

En það er nú kannski ekki það versta. Jean Charles de Menezes hefur ítrekað verið gerður ábyrgur fyrir eigin morði, ýmist fyrir að virða ekki fyrirmæli lögreglu, vera með útrunnið landvistarleyfi og svo náttúrulega fyrir að vera ekki rétt klæddur. Allt af þessu er líklega haugalygi og í besta falli kemur þetta málinu ekki bofs við. Það virðist ekki vera nóg að taka mannin af lífi heldur þarf minning hans og mannorð að bíða skaða líka.

Allt ber þetta mál með sér að spunalæknar hafi verið fengnir til að beina sjónum almennings frá því sem raunverulega gerðist. Þeir virðast ekki skilja að svona á ekki að vinna vinnuna sína. Almennilegt PR fólk horfist í augu við mistökin, biðst afsökunar, bætir skaðan að því marki sem það er hægt og setur í gang vinnu sem minnkar líkurnar á því að skaðin endurtaki sig eins og kostur er. Hin leiðin, leið spunalæknana, er öllum til minnkunar sem að málinu standa. Það er óheiðarlegt, ósiðlegt og ódrengilegt.

Sannleikurinn er víst fyrsta fórnarlamb í stríði, það er vel þekkt. En litlu erum við bættari þegar spunalæknarnir fara að hlúa að fórnarlambinu.


ps. vakna nú ekki spurningar um afdrif annarra sem tengjast stríðinu gegn hryðjuverkum? Hvað með David Kelly, tja... eða Robin Cook?

Maður spyr sig.

Löggan er kúl (not)

Nú ætla breskir að vísa Omar Bakri Mohammed úr landi. Hann er talinn stórhættulegur hryðjuverkamaður.

Aðeins norðar í álfunni standa íslenskir kollegar breskrar lögreglu og dómsyfirvalda í svipuðu vesenen, nema hvað að þeir einbeita sér að friðelskandi grænmetisætum.

Nú er spurning hvort að til verði réttarfarslegt fordæmi í alþjóðadómstólum um að vísa megi mótmælendum úr landi. Þannig geta breskir vísað hundruðum þúsunda úr landi næst þegar G-8 leiðtogar, Alþjóðabankinn eða WTO funda á bretlandseyjum. Nú og líka ef einhver vogar sér inn í landið sem er tilbúinn að sína óánægju sína í verki svona yfirleitt.

Nelson Mandela hefði líklega verið fangelsaður og sendur úr landi hefði hann komið hingað á sínum tíma, enda stóhættulegur mótmælandi sem braut lög til að koma skoðunum sínum á framfæri.

Hárskurður

Í gegnum tíðina hef ég skipt við marga og mismunandi klippara. Framan af voru þeir flestir slakir og áttuðu sig ekki á hverslags töffaraefni þeir höfðu í höndunum. Vegna feimni og óframfærni og trúlega vanþekkingar á hárskurði hafði ég lítið til málana að leggja þegar komið var í stólinn og klipparinn spurði hvernig klippingu ég vildi. "Bara stutt og snyrtilegt" var yfirleitt viðkvæðið. Stundum stundi ég upp úr mér "eitthvað töff", en útkoman var sjaldnast í þá áttina.

Þegar ég tók að eldast og gerðist breiðari í framkomu, fór ég í nákvæmari útlistanir á æskilegri útkomu hárskurðarins án þess þó að hafa neitt vit á tæknilegri útfærslu framkvæmdarinnar. Það er ekki mitt hlutverk að vita það, enda að gera mér sérstaka ferð til fagmanns.

Nýlega komst ég í kynni við frábæran klippara, það er gaman að fara heim til hennar, við erum farin að þekkjast vel og stundum sit ég hjá henni eftir klippingu og við fáum okkur öl. Hún er meira að segja frekar billeg þessi elska.

Stundum lét ég líka Þórdísi nágranna minn klippa mig, hún var skemmtilega hrá og kærulaus þannig að maður hafði yfir sér þetta vinsæla, villta en samt sem áður snyrtilega yfirbragð. En nú er hún flutt.

Þórdís klippti líka sjálfa sig. Og fyrst hún getur það, þá get ég það líka. Bara spurning um að láta sig hafa það í fyrstu skiptin. Auk þess tekur stundum tíma að mæla sér mót við elskulega klippara minn og vondur hárvöxtur leggst meira á sálarlífið en ég kæri mig um að ræða hér og nú.

Fyrst fór ég með skærin á hnakkan og toppin, snyrti lítillega og skildi eftir svoldið væld en lítið áberandi sveip vinstra megin á enninu. Við þetta sat í nokkra daga eða þangað til ég komst að því að snyrtingin hafði mislukkast herfilega og ég var á leiðinni að líta út eins og miðaldra húsmóðir með minnimáttarkennd sem fer tvisvar á mánuði í klippngu og litun til Simba.

Og þá var ekki nema um tvennt að ræða, snoða eða fara til Jóhönnu. Í bráðræði tók ég upp snoðvélina og byrjaði að gera að hausnum á mér. Fljótlega kom í ljós að ég kæmist upp með að raka ekki allt af og áður en yfir lauk var ég búinn að framkalla klippinguna sem ég hafði beðið um á svo hógværan hátt á mínum yngri árum en aldrei fengið. Sjálfstraustið jókst nú um allan helming og ég kippti frampartinum af vélinni eins og hinn vanasti klippari og snyrti hnakkan blindandi á þann hátt að Lieutenant Colonel Frank Slade hefði ekki getað gert betur.

Þegar ég ætlaði að renna í kringum vinstra eyrað kom hnykkur á vélina þannig að hún rann í nýsnoðað höfuð mitt og skildi eftir hvítt far sem myndar stórt og tígulegt álfaeyra.

En ég gefst ekki upp. Fórnarkostnaðurinn er ásættanlegur. Nýr kafli í sögu hárskurðar er hafin.

Ég á bágt með að skilja við vangaveltur sem sækja á mig í framhaldi af kynnum mínum við Christian Bök.

Í gær benti félagi minn mér á ritstjórnargrein nýjasta tölublaðs Grapevine. Ég get ekki stillt mig um að koma henni á framfæri við þá sem hingað villast. Hér er smá úrdráttur:

Interviewing Reykjavík Independence Party Chairman Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson, our journalist was told that the future of urban living in Reykjavík involved lots of land filling, single-family houses, and the acceptance of the fact that Icelanders weren’t cut out for public transit, because of bad weather—instead, when the city expands, we should look forward to a cross-town expressway.
As editor of the Grapevine, and as a journalist before that, I have tried not to take a firm political stance in my writing. But in more than a few cases, simply quoting the bizarre rhetoric of otherwise sane and goodly public servants makes these people come off badly. As the public servants we typically interview are in the government in power, the Independence/ Progressive Alliance, it begins to seem as though we have a bias against them. Therefore, we have decided not to run the city planning piece yet—we are going to do our best to interview all parties in the hope that they might all be equally… regressive.

Og hér er greinin í heild sinni.

Mér eru ljóð hugleikin þessa dagana, meira en venjulega enda ljóðahátíð í nánd og allt í einu er ég farinn að umgangast mestu ljóðjöfra vesturlanda sem eru komnir hingað til að fjalla um ljóðlist.

Við eigum að sjálfsögðu okkar eigin ljóðjöfra, þó að flestir þeirra séu fallnir frá. Einn af þeim var Dagur Sigurðarson. Um hann fjallar Geirlaugur Magnússon í grein á vef forlagsins Eddu. Þar kemur m.a. fyrir þetta ljóð.

Ljóðið um ljóðið

Ég er kóngur í ríki mínu. Skrýtið
hve tilveran hljómar og ómar og bergmálar. Hlustið
á flautið úr skipunum sofna á lágnættiskoddann
og einfara bíla sem spinna og mala og urra
á götunum úti með ískri og kveini á stángli
keimlíkt breimakór katta og grátandi barna
fyrríkvöld. Þrestirnir þegja í bili, en regnið
dynar og sónar á þekjunni einsog í upphafi
lélegrar skáldsögu. Ég veit um mann sem fer
upp á konu núna úti í bæ. Þau heyra
söng sem von er. Er ekki skrýtið
hve tilveran raular. Nú korrar og murrar og saunglar
í hverjum armsvörtum kima blánæturstemman
og dregur sei-ei-ei-ei-eiminn. Ljóðið
þýtur í blóði mér, hvín mér í höfði. Brátt
styttir hann upp og stjörnur gægjast fram
úr hljóðu þykkni með saungleiftrum skærum og túnglið
tónar lángdreginn drunubassa til morguns
er sólin fer á loft með snarki og braki
og flugnasuði, kvaki og tísti fugla,
í brunalosta. Dagurinn byrjar sköll
með úrillar raddir og geltandi þrýstiloftsbora:
og víst er ég kóngur í ríki mínu. Allir
sem eyru hafa og heyra skulu fá passa.

Þeir eru í stuði hjá Bechtel þeir eru nefnilega með einhvern hressan Bechtelgaur í stjórn alþjóðabankans.

Bechtel
The company that will build the Alcoa aluminium smelter , 'along with its partner, Icelandic engineering consortium HRV (Honnun, Rafhonnun, VST), with support from K-Home Engineering'. Bechtel is already known as a war profiteer, having been given a $680 million grant to 'reconstruct' Iraqi infrastricture, and was also involved in (unsuccessfully) privatising the water supply in Bolivia and building nuclear power stations.

Hér eru svo meiri fréttir af nýjum nágrönnum Reyðfirðinga:

Boomtime for Bechtel
After several weeks of media examination, the privately-owned Bechtel Group Inc. has emerged victorious in the somewhat questionable bidding process to reconstruct Iraq. Bechtel has received attention primarily for its close ties with the US government, with former Secretary of State George Schultz as a board member. It is a generous contributor to politicians, providing $1,297,465 to candidates between 1999 and 2002, with 59 percent going to Republicans.

Hvernig ætli sé að vinna hjá Bechtel: vera nýbúinn að reisa kjarnorkuver, í millitíðinni reynt að drepa bólivíska bændur úr þorsta og vera á leiðinni að moka upp stríðsgróðanum í villiarabíu og svo bara beint til Reyðarfjarðar. "Ah, Mr. Geirsson, wery pleased to finally meet you. I´ve wanted to contat you earlier but just been so damn busy!"

Jamm

Mikið er ég ánægður með þessa hressu gaura upp á Kárahnjúkum. Ómar R. Valdimarsson upplýsingafulltrúi Inpregríló er hins vegar mjög óhress með hressu gaurana og vill að löggan haldi friðin á svæðinu og komi í veg fyrir lögbrot. Nú er bara spurning hvort að löggan nái að skjóta nokkrum löggum upp á hnjúkana, en ugglaust er hún upptekin við að fletta ofan af ítrekuðum og viðbjóðslegum afbrotum ipmertgiodgíló í garð starfsmanna sinna.

En vitanlega verður að hafa upp á gaurunum sem spreyjuðu á steininn og stálu heilum kveikjulykli úr ýtunni. Það eru allir jafnir fyrir lögum á Íslandi!

Hressu gaurar!
meiri eignaspjöll
meiri skærumótmæli
meira sprey!

Þetta er nú einu sinni stríð maður! Stríðið gegn landinu.

Hins vegar eru ekki allir jafnir í augum vorra vestrænu baráttubræðra í lífinu. Nú eipa allir yfir því að ungur drengur hafi verið skotinn 5 sinnum í höfuðið í lestinni hér um daginn. En hafa hingað til kært sig kollótta um arabana sem eru miskunarlaust myrtir á sömu forsendum í arabíu. Ef einhver keyrir of hratt í vitlausa átt, þá er hann bara skotinn í hausinn og örugglega oft og mörgum sinnum oftar er 5 sinnum. Meira að segja ítalska leynilöggan var drepin um daginn af nákvæmlega sömu ástæðum. En það var í villilandinu arabíu þar sem villifólkið býr og hann getur þá líklega sjálfum sér um kennt að hafa verið að þvælast þarna í villiforaðinu innan um villimennina!

Meira blóð
meira stríð
byltingu og uppreisn!

Löggan vill að atvinnubílstjórar hafi samráð við sig um hvernig hátta eigi mótmælum vegna fáránlegara laga um díselverð. En stundum viljum við borgararnir ekki vera stilltir. Stundum viljum við vera óþekkir og fá þannig athygli. Það virkaði í leikskólanum og svínvirkar þótt að maður sé kominn á miðjan aldur gæti ég best trúað.

Meiri mótmæli
meiri óþekkt
meiri óreiðu!

Christian Bök verður hér á ljóðahátíð um helgina. Here´s to you man!

Meira

Man einhver eftir sögunni um litlu mýsnar og undirbúning þeirra fyrir veturinn. Önnur þeirra safnaði spreki og hnetum, hin dólaði sér um og naut veðurblíðunnar og áhyggjuleysis sumarsins.

Eins og nærri má geta naut duglega músin forðans þegar líða tók á vetur en lata músin vafraði kalin og svöng upp að hlýjum hýbílum duglegu músarinnar.

DM: Hæ
LM: hæ

Lm: Mér er kalt og ég er svangur, má ég koma inn fyrir?
DM: Ekkert mál, komdu inn.

Góða helgi.

Þ

Er í Barcelona, þeir sem vilja fylgjast með ættu að fara hingað...

http://spaces.msn.com/members/thorworks/

Hún vekur athygli mína, sú frétt í Fréttablaðinu, að fólk hafi umvörpum fallið í ómegin á Austurvelli á 17. júní hátíðarhöldunum. Blaðið gengur út frá því að hitinn og mannfjöldinn hafi orsakað þessi viðbrögð hátíðargesta, en það verður að telja ólíklegt að tæplega 20 stiga hiti slökkvi á meðvitund landans.

Það sem Fréttblaðið áttar sig ekki á, en kemur samt óbeint fram í frásögninni, er að yfirliðin hafi orsakast af annars konar áreiti. Þannig segir í fréttinni að skáti hafi hnigið út af "stuttu eftir að forsætisráðherra hafi hafið ræðu sína og svo þegar nokkuð var liðið á ræðuna hneig eldir maður niður. Alls féllu fimm manns í öngvit."

Hér liggur beinast við að ætla að vesældarlegur 20 stiga hiti geti varla gerst svo aðgangsharður við meðvitund fólks að undan þurfi að láta. Mun líklegra er að svo mjög hafi dregið af fólki undir ræðu Halldórs Ásgrímssonar að fólk hafi hvert af öðru fallið í yfirlið.

Opinberun hins hreina líkama

Heiðruðu lesendur, þeir sem fást við fegurð skulu gera það af heilindum. Sá sem fæst við að rækta jörðina vinnur ekki að því að fá viðunandi sprettu, sá sem yrkir líkaman gerir það ekki til að öðlast hálfgildis heilbrigði og sá sem elur upp börn vinnur ekki að því að skila af sér sæmilega hæfum einstaklingi.

Sá sem brýnir tungumálið gerir það ekki til að komast hálfa leið í leit sinni.

Við höfnum hálfgildings nálgun og leggjumst gegn því að sá sem kallar sig skáld en gerir það aðeins til hálfs fái að kalla sig skáld. Við tökum réttindi textans fram yfir skáldsins rétt eins og réttindi barnsins fram yfir foreldrisins.

Til þess að öðlast vald yfir textanum þarf skáldið að öðlast vald yfir sjálfum sér, til þess að öðlast vald á sjálfum sér þarf skáldið á öllum sínum hugsunum að halda og kröftum.

Blásum í herlúðra, höldum í átt að hinu hreina tæra og fagra og slátrum öllu því sem verður á vegi okkar.

Vígbúumst!

Syndi skriðsund í lífinu, þegar ég sting höfðinu upp úr vatninu hef ég varla tíma til að anda, hvað þá að blogga.

Líklega með betur heppnuðu auglýsingum sem ég hef séð. 

The People's Front of Judea



BRIAN: Are you the Judean People's Front?
REG: Fuck off!
BRIAN: What?
REG: Judean People's Front. We're the People's Front of Judea! Judean People's Front. Cawk.
FRANCIS: Wankers.
BRIAN: Can I... join your group?
REG: No. Piss off.
BRIAN: I didn't want to sell this stuff. It's only a job. I hate the Romans as much as anybody.
PEOPLE'S FRONT OF JUDEA: Shhhh. Shhhh. Shhh. Shh. Shhhh.
REG: Schtum.
JUDITH: Are you sure?
BRIAN: Oh, dead sure. I hate the Romans already.
REG: Listen. If you really wanted to join the P.F.J., you'd have to really hate the Romans.
BRIAN: I do!
REG: Oh, yeah? How much?
BRIAN: A lot!
REG: Right. You're in. Listen. The only people we hate more than the Romans are the fucking Judean People's Front.
P.F.J.: Yeah...
JUDITH: Splitters.
P.F.J.: Splitters...
FRANCIS: And the Judean Popular People's Front.
P.F.J.: Yeah. Oh, yeah. Splitters. Splitters...
LORETTA: And the People's Front of Judea.
P.F.J.: Yeah. Splitters. Splitters...
REG: What?
LORETTA: The People's Front of Judea. Splitters.
REG: We're the People's Front of Judea!
LORETTA: Oh. I thought we were the Popular Front.
REG: People's Front! C-huh.
FRANCIS: Whatever happened to the Popular Front, Reg?
REG: He's over there.
P.F.J.: Splitter!

Ann Coulter er með anorexíu.



Um hana hefur lítillega verið fjallað hér.

Við erum farnir í sveitina



Við taka dagar sauðburðar, útiveru og almennra sveitaverka. Auk þess mun ég leggja lag mitt við að fræða erfingjana um menningarlegt, líkamlegt og andlegt gildi þess að vera í sveit. Kynna fyrir þeim undirstöður sveitamennsku og rétt handtök.

Það er bara ein eftir



Er það ekki stundin sem við sækjumst öll eftir , þegar það er bara einn möguleiki eftir, bara ein leið, bara ein ákvörðun?

Ó er ekki ástin karla best!

Ég hef reynt, kannski á vafasaman eða illa ígrundaðan hátt, að búa til raunsanna og heiðarlega frásögn af lífsframvindu minni. Þó nægilega fljótandi og misvísandi til að merkingin hafi möguleika á að skapa sjálfa sig. Stundum er mér mikið niðri fyrir stundum ekkert sérstaklega. Frásögnin er líklega svolítið narsisísk. Viðbrögðin endurspegla það kannski að einhverju leyti. En það er allt í lagi.

Við getum sagt að hér skjalfesti ég dagana dulkóðaða, í anda teikninga DaVinci, til að ekkert verði skilið öðruvísi en ætlunin er, misskilið eða misnotað. Umfram allt vil ég vera einlægur því að allt annað er húmbúkk og hallærislegt.

Í dag var ég dapur og glaður. Gleðiríkar stundir vöktu hjá mér kvíða og léttvæga lífsangist. Ég segi léttvæga því að augnablik getur varla búið til lífsangist sem einungis eilífðin getur framkallað. Hér er um ástand sem einvörðungu valfrelsiskvölin og sjálfsefinn getur skapað. Þ.e. þegar maður kvelst ekki bara undan valinu heldur líka vegna efasemda um getuna til að velja.

Líklega líður þetta þó hjá, það gerir það alltaf og sjaldnast fær maður krabbamein á sálina fyrir vikið. Sennilega þarf maður að vera ómeðvitaður um orsök vandans til þess.

Á morgun ætla ég í sund. Ég mun þvo af mér borgarrykið og skáldskapinn, en taka svo til við að yrkja á ný.

Trúðu á tvennt í heimi, tign sem hæsta ber

Hún er fullsköpuð í höfðinu á mér og nýhafin á blaðinu, bókin góða. Ó já, hún verður betri en mig grunaði og verð ég seint talin til minna eigin úrtölumanna. Og hvað rak mig af stað? Líklega Guð í sjálfum mér, eða alheimsgeimi? Maður veit aldrei.

Ósjaldan er ég umkringdur fögrum manneskjum. Síðustu dagar eru engin undantekning á því. Í kvöld fór ég t.d. á kvikmyndina Kingdom of Heaven. Fegurð Orlando Bloom er óumdeilanleg. þ.e. snoppufegurð. En kvikmyndin er sannarlega fögur líka; áferðin, en fyrst og fremst inntakið sem rímar afskaplega vel við mitt einkanlega ferðalag á astralplaninu og inntak þess.

Nenni svo sem ekki að skrifa langloku eða lofræðu um myndina. Hún er bara smekkleg og vel gerð. Fjallar um vægast sagt mikilvæga og áhugaverða atburði í sögunni og ferst það vel úr hendi. Það ánægjulegasta er þó að hún tekur sig ekki mjög alvarlega sem "stórmynd" sem aðrar nýlega og svipaðar myndir hafa því miður gert. Samt sem áður er hún stórbrotin og fjallar um stórbrotna hluti, kannski þá stærstu. Þessi kostur myndarinnar kristallast í leik Orlando Bloom sem er mjög lágstemmdur og þ.a.l. kraftmikill og sannfærandi.

God wills it!

Nei ég er ekki dauður, ég bara finn ekki símann minn...

Enn og aftur stend ég frammi fyrir því hvort ég eigi að öðlast trú á því hvort ég geti komið frá mér eins og einu handriti? Ég tek það strax fram að ég er kominn niður úr þrjátíuþúsund fetunum, örlítið nær jörðinni. Þó má ekki lækka flugið of mikið. Það endar náttúrulega bara með því að maður flýgur undir radar og í versta falli nauðlendir.

Ekki ætla ég að gera það.

Í endurnýjuðum trúarkrafti ætla ég að hefja meinlætalíf: engar sígarettur, enginn bjór. Inn fyrir mínar varir fer bara það sem nærir og ræktar líkama og sál. Og það sem meira er inn fyrir mín augu fer bara það sem hefur mig upp yfir mennskuna. Ekkert klám, ekkert ofbeldi, ekkert S&M, engin froða, ekkert leður&latex. Í kring um mig verður allt rusl fjarlægt, allur skítur þrifinn.

Ég krefst þess að geta verið í umhverfi sem hvetur mig til æðri verka, ég krefst þess að nærast á því sem gefur mér kraft.

Svo munu englarnir þjóna mér.

Svo fer ég á barinn.

Nú hef ég ekki reykt í tvo daga. Eftir nokkra daga í viðbót fara blessuð bifhárin að bifast á ný. Held ég út svo lengi? Í raun eru tveir dagar alveg makalaus hellingur og staðreyndin svo ískyggileg að ég imponerast allur og tel mig vera sjálfsagan holdi klæddan.

Það sem hins vegar fyllir mig mestri og bestri bjartsýni er það að á morgun síast síðustu nikótíndroparnir úr blóðinu og ég hef losnað við mína líkamlegu fíkn. Þá er það bara blessað geðið.

Hvað mun ég halda þetta lengi út?

Tvo daga í viðbót? 4/5
Viku? 5/12
Þrjá mánuði? 3/20
Að eilífu? 1/131

All bets are on!

Og meira fyrir mína auðmjúku og þögulu lesendur:

...um leið og táknmyndin verður fljótandi og þar með skilgreiningin á táknmiðinu opnast möguleikar á handahófkenndri útilokun sem gefur valdinu ósýnileika. Þetta er ekki síst það sem póststrúktúralistar gagnrýna: ósýnileika valdsins og benda með látlausri umfjöllun sinni um feluleik valdsins í hinu óskilgreinanlega (endalausum möguleikum hins fljótandi tákns) á fjarveru tvíhyggjunar (rétt/rangt) sem skilgreinir hið útilokandi út frá því sem er útilokað.

Athugasemdir?

Skapar menningarlegt skiptagildi auglýsinga verðmæti vörunnar? Er hugmyndin um valdatengsl óumflýjanleg í þessu samhengi eða beinlínis nauðsynleg? Hver eru þá völd framleiðenda og jafnvel þeirra sem skapa auglýsingar?

Þessi færsla er í raun aðeins spurningin hér að ofan. Lesendum er ætlað að leggja út af textunum tveimur sem hér fygja í leit sinni að svarinu, nú eða nýjum spurningum. Öll viðbrögð eru vel þegin hér að neðan. Textarnir eru að öðru leyti komnir frá doktor Edward H. Huijbens kennara við Háskóla Íslands, svo það komi örugglega fram!

Þjónustustörf ráða og nýsköpun á þjónustumarkaði byggir ekki á notagildi vöru sem slíkrar heldur menningarlegu skiptagildi, þannig verður reynslan af vörunni stór partur af markaðsetningu hennar.

"Þegar Barthes sest niður og skrifar sínu stuttu goðsagnir er hann að reyna að skýra að í hversdagsleikanum felast tákn sem má lesa á ýmsa lund. Þannig hafa hversdaglegir hlutir tjáningagildi sem í dag er nýtt sérstaklega til aðgreiningar, eða í uppfærslur á hreinum og klárum leikþætti. Þeir sem nota og búa til rýmið togast á um tjáningargildi táknmynda í kappinu við að skilgreina rýmið. Ekkert býr utan við merkingarlegt samhengi, þannig er hægt að rýna í allt sem sést og skoða það með tilliti til þeirra fjölda merkinga sem úr því geta spunnist. Hinsvegar er sú merking sem hlotið hefur gildi sem almenn, sjálfsögð eða auðskilin oft sú sem hefur að geyma valdatengsl sem eru ráðandi á hverjum tíma.

Merking getur þannig verið bein vísun, þ.e. til einhvers sem er. Merking getur haft hlutverk, t.d. samtengingin ‘og’ eða merking getur verið óbein vísun, þ.e. til einhvers sem ekki er áþreifanlegt eða prófanlegt t.d. ‘guð’.

Merking er líka handahófskennd, það er ekkert sérstakt sem segir að ‘hundur’ vísi til hins geltandi dýrs með fjóra fætur. Þannig byggir merking á hefð og samþykki og eru notuð markvisst með ákveðinni fyrirætlan um boðskipti. Samþykkt merking hefur þó ákveðin skriðþunga sem ekki er auðvelt að breyta en hinsvegar ber að hafa í huga að innan hvers merkimiða leynast fjöldi annara slíkra. Þannig getur merkingin átt sjálfstæða tilvist sem aðeins hlýtur skilgreiningu sína af því samhengi sem það er í.

Samkvæmt þessari skilgreiningu á tákninu hlýtur það aðeins merkingu sína í sambandi við aðra merkingu, þ.e. er alltaf skilgreind á neikvæðan hátt:

Hundur er hundur af því hann er ekki köttur!

Hér verður hundurinn til óháð dýrinu sem slíku og matar flokkunarkerfi og skilgreiningar án þess að hið fjórfætta kvikindi komi nokkuð þar nærri. Hér að verki ákveðin rökhyggja og tvíhyggja.

Hinsvegar er þessi rökhyggja langt í frá að vera svo rökviss.

Póststrúktúralistarnir benda á að samhengi hinna tveggja þátta táknsins hafi alls ekki samsvörun sem einn á móti einum. Þ.e. eitt orð á ekki við einn hlut og sú skilgreining geti þar með ekki staðist að táknið hljóti skilgreiningu sína af því að vera ekki eitthvað annað, t.d. von.

Derrida talar um að táknin dragast alltaf til og þau renni alltaf eilítið til í merkingu sinni er þau fara manna í millum. Þannig verður sá munur sem milli táknmynda er ekki fastur og þar með nothæfur til skilgreininga, heldur laus í sér. Það eina sem þarf að gera er að hrista táknmyndina aðeins til, ýta aðeins við henni þá sést hvernig hún er í raun fjölföld í sjálfu sér.

Þannig verður það sem áður var útilokað með neikvæðri skilgreiningu, hluti af kerfinu og búið að opna fyrir pólitík útilokunar."

Ég get ekki lokið þessu svona, hefndarþorstinn er hluti af mér.

Líkt og gasella í hendi veiðimanns, líkt og fugl í svöru fangarans, frelsaðu þig!

Í stanslausri, innihaldslausri angurværð lífsins sem á að vera skjalfest samkvæmt því sem þegar hefur komið fram, fremjum við mishetjulegar dáðir. Sumt af misskilinni væntumþykju, annað af misskilinni skyldurækni. Til þeirra aðila sem hafa orðið fyrir barðinu á áðurnefndu biðla ég, að hugsunin hefji sig upp yfir uppruna og aðstæður.

Þú sem veist ekki hvað ég er að segja getur spurt:

Hvað vil ég biðja um?

Ég legg til:

Góði guð, gefðu að næst hitt ég betri mann.


Kannski þarf ég þessa þögn

kannski þarf ég þennan löðrung

kannski þarf ég þennan hvell

kannski þarf ég að upplifa þennan hjartslátt

kannski þarf ég þennan sannleika

kannski þarf ég að upplifa lygina

kannski þarf ég þetta öskur

kannski þarf ég þennan grátur

kannski þarf ég þessa niðurlægingu

kannski þarf ég þessa örvæntingu

kannski þarf ég þennan söng

kannski þarf ég þetta blóð

kannski þarf ég þennan þræl

kannski þarf ég þennan hlátur

kannski þarf ég þennan hníf

kannski þarf ég þessa þögn

kannski þarf ég þennan dauða.

"Þó ég sé ekkert nema skrímsli, hef ég samt ekki líka rétt á að lifa?"

Kóreska verðlaunakvikmyndin Oldboy hlýtur að vera með þeim bestu sem ég hef séð. Framvindan og frásögnin er ljóðræn, gegnsýrð áleitnum siðferðislegum og frumspekilegum spurningum og textaleg tengsl við önnur listaverk eru morandi um verkið, svo sem Greifan af Monte Cristo, vitanlega Gísla sögu Súrssonar, Don Kíkóta, Ódiseifskviðu og ekki síst grísku harmleikina og Shakespeare sjálfann. Fallbysskjaftur Kanónunnar gýn við okkur í texta verksins án þess þó að hún skyggi nokkuð á þetta heilsteypta og vel ígrundaða listaverk.

Þannig verða klukkutímarnir tveir að makalausri veislu á meðan margar ólíkar hugsanir herja á heilabúið. Leikurinn í myndinni er sér á báti, hér gefst gott tækifæri á að upplifa á einhvern merkilegan hátt fjarlægan menningarheim í gegnum tilfinningar og viðbrögð söguhetjunnar/skrímslisins/fórnarlambsins/föðurins-/elskuhugans/böðulsins Dae-su Oh, eða öllu heldur frábæran leik Min-sik Choi.

Í anda QT hefðarinnar er allt morandi í kúli. Dae-su Oh skipar sér á bekk með Dirty Harry, leigubílsstjóranum Travis Bickle, Tony Montana og Vincent Vega. Munurinn liggur einfaldlega í því að Dae-su Oh er mun flóknari, mannlegri og dularfyllri hetja en áðurnefndir. Guð minn góður hvað hann er flottur! Flottar stílíseringar og frábær myndataka lyfta svo karakterunum (og leikurunum) á himinhátt plan, svo ekki sé talað um frábærann texta sem leikararnir vinna með. Stuttur, ljóðrænn, hnitmiðaður og margbrotinn.

Hér er margt ósagt, líklega flest, enda verða menn að sjá fyrirbærið og upplifa það til að skilja hvað er á ferðinni.

Góðar stundir.

Jung Test Results


Extroverted (E) 58.33% Introverted (I) 41.67%
Intuitive (N) 58.33% Sensing (S) 41.67%
Feeling (F) 56.41% Thinking (T) 43.59%
Perceiving (P) 59.09% Judging (J) 40.91%

ENFP - "Journalist". Uncanny sense of the motivations of others. Life is an exciting drama. 8.1% of total population.

Free Jung Personality Test (similar to Myers-Briggs)

Og annað í krafti hefðarinnar og sjálfsögðu vanans, ort til Vals eins og áður. Hér gæti um minniháttar bragvillu verið að ræða en eins og í veröldinni hlýtur tilgangurinn ætíð að helga meðalið:

Valur Brynjar brýtur odd
bærilega heill á sinni
af oflætinu brýnir brodd
inn á sálarkytru minni

Á leiðinni í afmælisveislu til Vals Antonssonar páraði ég drápu niður blað:



Í mannhafi og mergð þú flýtur
mælandi slitróttum orðum
skersbrúnin báruna brýtur
ber eins og keisarinn forðum

En sjávarins síkviki kraftur
syngur í sál vor og sinni
því aldan kemur jú aftur
og aftur í eilífðinni

You Got A Killer CD There, Man...

Aðdáun mín á hinum rauðhærða og fagurlimaða Josh Homme, forsprakka Queens of the Stone Age og fyrrum gítarleikara Screaming Trees er að jafnaði mikil en ótakmörkuð þessa dagana. Platan Lullabies to Paralyze er með því besta sem ég hef lengi heyrt.

Nú er ég vitanlega enginn tónlistargagnrýnandi, frekar en megnið af þeim sem gefa sig út fyrir slíkt. Hinsvegar er yfirbragð gripsins svo heilsteypt, magnþrungið, einlægt, dapurt og drungalegt að ómögulegt er að hrífast ekki af einhverju miklu meira en frábærum lagasmíðum, útsetningum og flutningi. Flestum ber saman um að hápunktur plötunnar sé hið langa og margslungna rauðhettulag Someone´s in the Wolf; "So glad you could stay, Forever". Frábært listaverk sem vekur hugrenningar og tilfinningar sem berast langt út fyrir hljóðstöð heilans. Þær ætla ég ekki að tíunda hér, á það enda sjálfur fyrir mig. Fjölmörg ósögð orð og ósýnilegar myndir.

Bankakaffi


Undanfarin ár hef ég þolað ómældar þjáningar vegna trassaskaps í skilum skattaframtals. Nú hef ég losað mig við þessar þrautir, ég skilaði á réttum tíma. Stórkostleg tilfinning! En framtakssemin ríður ekki við einteyming, því síðustu dagar hafa verið sérstaklega afkastamiklir. Ég á skilið að fá mér þrefaldan bankakaffi. Lærði það nefnilega, þegar ég vann á Kaffi List, af vinkonu minni að þegar maður sinnir sálarlega erfiðum samskiptum við opinberar stofnanir, nú eða banka, á maður að verðlauna sig með drykk sem samanstendur af einföldum expresso og einföldum Baileys,borið fram í 6 cl. skotglasi. Ójá, svo er vitanlega hægt að verðlauna sig á annan hátt en það er annað mál... Spurning hvort maður búi til Skattframtalsdrykk?

Ok,

6 cl. Campari
3 cl. Appelsínusafi
2-3 Limesneiðar

Hrist saman í miklum klaka.

Sprite/seven up ofan á (1-2 cl.)

Ef drykkurinn er hrærður eyðileggst skuggaeffektinn sem kemur með sprætinu.

Sem sagt Skattframtalssólarupprisa vessgú!

Eftir slagsmál við vírusa og trjójuhesta og hvað þetta heitir. Hef ég komið stöðunni niður í þetta:


Óknyttin:
WORM_CHOD.B
WORM_MYTOB.T
TROJ_ASH.D
WORM_MYTOB.V
WORM_MYDOOM.AI
TROJ_ANICMOO.C
WORM_MYDOOM.AE
WORM_KRYNOS.B
WORM_MYTOB.S
WORM_KELVIR.G

Hér er allt enn þá morandi óvelkomnum og óæskilegum gestum. Á næstu dögum læt ég senda eftir Eliot Ness og þá verður stríð!

Fjarri hugsunum um kirkjugarða

Mig dreymdi skítuga sleif, í miðju uppvaski. Útataða í gamalli sósu gerða úr sveppum, lauk, hvítlauk og niðursoðnum tómötum. Mallaðri niður í potti í modenísku balsamíki og grænmetiskrafti. Skófin væri föst en ég næði samt að nudda hana úr. En á meðan uppvaskinu stæði kæmi ég auga á blett á skaftinu sem mér hefði yfirsést. Áður en mér gefst færi á að vinna á blettinum festist ég í vangaveltum um hvort og hvernig ég á að vinna á honum, í raunveruleikanum réðst ég á hann umyrðalaust. Í huganum hika. Sannfærður um að sleifin sé tandurhrein ímynda ég mér að óhreinindin hafi færst yfir á sálarlífið.

Í sakleysi mínu dreymir mig.

Sælla er að gefa... út

Það er orðið að vikulegum atburði að nýtt bókaforlag sé stofnað. Nú þegar hafa nokkrir aðilar komið sér haganlega fyrir á markaðinum. JPV, EDDA og Bjartur. Öll eru þessi forlög kommersjal á sinn hátt. Bjartur hefur fyrir löngu gefist upp á barningnum og setur í öndvegi Dan Brown og Rowling.

Nýju útgáfurnar eru nokkuð ólíkar. Ólafur Ragnarsson og Pétur Már Ólafsson ætla líklega að keyra á gamla jólabókaævisögumentalítetinu, enda rútíneraðir í því og allt gott um það að segja. Þar er hins vegar lítil von um að nýir og spennandi hlutir séu að fara að gerast Vakan er löngu farin að dotta, í besta falli andvaka.

Félagi Eiríkur Örn Norðdahl tók sig síðan til öllum að óvörum og hlammaði bókaforlags(útibúinu) Traktor niður á Ísafirði nokkrum dögum síðar. Að öllum líkindum verða bækurnar sem þaðan koma ferskari en andvökurnar hans Ólafs en um leið ungæðislegri, jafnvel mistækari, en örugglega ekki leiðinlegri.

Það er einlæg trú mín að það sé pláss á útgáfumarkaði fyrir fleiri forlög en þau sem hafa verið mest áberandi. Meira að segja Skrudda, Salka og PP forlag virðast halda lífi fram eftir öllu. Ef menn ætla sér hins vegar að koma sér almennilega fyrir verður að varast að troða sér inn á sömu hillu og þeir sem fyrir eru. Sóknarfærin liggja annars staðar. Í öllu falli verða menn að skapa sér sérstöðu. Það hefur lengi verið tómarúm á bókamarkaði og útgáfu hér á landi. Kannski vegna þess að lítið hefur verið um ný skrif og nýir höfundar hafa verið nokkurn tíma að koma sér fyrir í hugum fólks. En fyrst og fremst er það vegna Nátttröllsins Eddu sem hefur farið "öruggu" leiðina í langan tíma annars vegar og hins vegar markaðsvænu leiðina. Örugga leiðin kristallast í endalausri upphafningu ólafanna, einaranna og pétranna. Lágkúran Dís og Vaknað í Brussel eru "nýju og spennandi" bækurnar sem Edda gefur út. Því miður eru þær bara nýjar og spennandi í auglýsingunum.

Vonandi eru fleiri forlög á leiðinni. Forlög sem gefa fleiri höfundum tækifæri til að fá borgað fyrir vinnu sína. Eru óhrædd við að gefa út bókmenntir með fagurfræðilegan og listrænan metnað og hafa getu til að selja þær! Megi þau verða sem flest.

Í nýju stúdentablaði eru athyglisverð viðtöl við tvær manneskjur.

Viðmælendurnir, þau Guðfríður Lilja Grétarsdóttir og Ólafur Stefánsson eiga það sameiginlegt að vera einlægir sannleiksleitendur að því marki að leitin sjálf hafi merkingu en ekki endilega það sem leitað er að. Enda hlýtur það að vera rangt takmark og varla í samræmi við eðli mennskunnar.

Ég viðurkenni það fúslega að ég ber mikla virðingu fyrir þessu fólki, vegna þeirra leiða sem það hefur farið í lífinu. Vissulega hafa þau valið ólíkar leiðir og hafa ugglaust ólíkar hugmyndir um tilveruna. Samt er mikil og nánast ósvífin sjálfsskoðun einkennandi, auk þess sem þau einsetja sér að greina og gagnrýna umhverfi sitt á markvissan hátt. Þau virðast sannarlega vera leiðtogar lífs síns.

Sá eiginleiki að taka ótvíræða stjórn í lífi sínu er mikilvægur og gerir nánast út um möguleikan á að höndla lífsfyllingu (sem fólk getur skilgreint hvernig sem það vill). Frá unga aldri hef ég umgengist (og leitast við að umganga) sterka einstaklinga. Frá þessum sömu einstaklingum hef ég ekki hikað við að taka mér til fyrirmyndar hegðun, hugsanagang og atferli. Eitt sást mér þó að öllum líkindum yfir. Þeim sem sækja sér fyrirmyndir í miklum mæli hættir til að taka síður frumkvæðið seinna meir. Mig grunar að þetta hafi hent mig. Þess vegna eigi ég t.d. erfitt með að taka virkt frumkvæði og fylgja því eftir. Gagnvart öðrum skiptir þetta ekki höfuðmáli. Hitt er mikilvægara og það er að fólk takist á við það hlutverk að vera leiðtogi síns eigin lífs, sú velgengni er mikilvægust. Annað kemur í framhaldinu af því.

Fyrsta skrefið í lausn vandamála er að gera sér grein fyrir þeim. Ég lít svo á að það sé um það bil stigið.

Norður af landinu lúrir hafísinn. En vorið er ekki langt undan og ísbirnirnir láta vonandi ekki sjá sig úr þessu.

Að baki er erfið vika. En nú er henni lokið og ekkert að gera nema bíða eftir því að hlutirnir komist í jafnt lag. Oftast þegar skyggir í tilverunni hef ég verið fráhverfur miklum samskiptum og þaðan af síður kosið að tjá mig á þessum vetvangi. En í ljósi reynslunnar og meðvitundar minnar um ferlið sem fer í gang, kýs ég að gera það engu að síður. Maður sigrar ekki nema maður sæki.

Framundan eru ótal verkefni sem verður að leysa og það gerist ekki nema með því að ræsa vélina. Í þessu tilviki verður að handsnúa henni í gang og gefast ekki upp þó að illa gangi. Mér virðist eins og hún sé að taka við sér.

Áður en farið verður af stað læt ég hana hitna vel og lengi enda má hún ekki við miklu álagi, sérstaklega ekki í þessum helvítis kulda sem hefur lagst yfir okkur.

Hún leit á mig öðru sinni og hörfaði síðan eins og frá dauðanum sjálfum; svo hneig hún niður og gaf frá sér óstöðvandi flaum af ómannlegum öskrum

Ég tengi tunglið við blóðið úr mæðrum, við tíðarblóð sem gefur frá sér viðbjóðslegann daun.
Ég elskaði Marcelle en græt hana ekki. Sé hún dáin er það mér að kenna, þó að það komi fyrir að ég loki mig inn í kjallarakompum tímunum saman vegna þess að mér verður hugsað til Marcelle, þá er ég engu að síður reiðubúinn að byrja upp á nýtt og láta hana til dæmis síga niður í klósettskálina með höfuðið á undan og hárið ofan í. En hún er dáin og með mér lifir ekkert nema atburðir sem færa mig nær henni þegar síst er að von. Burtséð frá þessu er mér ógjörningur að festa hendur á nokkrum böndum milli mín og hinnar látnu, og fyrir vikið eru flestir dagar mínir markaðir djúpum leiða.

(Saga augans, Bataille)

Erfiðri vakt er lokið. Ein af þeim erfiðari. Barvinna er bara fyrir þá hressu og heilbrigðu. Ég var hvorugt í kvöld. Af hverju fullorðnir menn þurfa að herma eftir risaeðlum þegar þeir eru að skemmta sér er mér óskiljanlegt, líklega af því að fólk er upp til hópa fífl. Ég tók bara leikskólatrikkið á þetta og sagði þeim að hætta þessum helv... hávaða og haga sér eins og menn. Fyrir vikið uppskar ég T-rex hvæs og öskur næsta klukkutímann. Mental note, ekki hvetja fávita með því að veita þeim athygli.

Í minningunni sitja tvær vaktir sem voru mér sérstaklega erfiðar. Önnur þeirra, sú fyrri, var á Þórshöfn, líklega 1993. Við vorum að landa úr færeyskum togara. Allt draslið var ísfryst og lá í hólfum sem þurfti að losa um og handmoka svo þorskinum ofan í kassa sem voru hífðir upp um lúguna. Íslenskir togarar hafa ekki verið svona útbúnir í 20 ár og því var vandamál að finna rétta kassa og hífingarbúnað o.s.frv. Til að koma draslinu upp úr skipinu áður en það myglaði í lestunum var brugðið á það ráð að nota hífingarbúnað sem passaði ekki alveg á kassana, en svona næstum því. Það vildi því gerast nokkrum sinnum að kassarnir komu fljúgandi niður í lest þegar festingarnar hrukku af. Allt þetta skapaði netta spennu á vaktinni. Þegar 18 tímar voru liðnir fór ég upp á dekk og fékk að segja kranamanninum til. Við vorum orðnir góðir félagar færeyinganna, höfðum spilað við þá fótbolta og drukkið bjór með þeim. Þetta voru samt engir hressir strákar á okkar aldri heldur fúlskeggjaðir og tannlausir sægarpar, nánast eins og klipptir út úr sjóræningjasögu. Átu skerpikjöt og úldinn hangifisk sem máfarnir höfðu fengið að kroppa í út á dekki. Snillingar.

Í öllu falli kom einn þessara manna til mín þar sem ég stóð hjá lúgunni og dró upp úr pússi sínu bjórflösku og rétti mér. Í barnslegri gleði tók ég við og kláraði hana í þremur sopum, og þakkaði svo fyrir mig með tár á hvarmi. Færeyingurinn átti við sína í rólegheitunum og spallaði við mig á meðan sólin kom upp. Eftir 24 tíma vakt fengum við að hvíla okkur í 8 tíma áður en næsta törn tók við.

Önnur vakt sem tók á og ég man eftir eins og gerst hefði í gær var í uppskipun hjá Eimskip í Hafnarfirði. Það hef ég rakið áður og mun ekki gera aftur.

Góðar stundir.

Úthlutun ritlauna árið 2005 er glæsileg og ber starfi nefndarinnar gott vitni. Meðferð þessara peninga er dæmi um markvissa menningarstjórnun. Í þessu tilviki er ákvörðunin að hafa þrjá óháða aðila innan nefndarinnar, sem geta valið á eigin forsendum án tilskipanna eða einhverrar stefnumótunar, dæmi um markvissa menningarstjórnun. (Í raun er ekkert óhugsandi staða að pólitíkusar hefðu meðferð þessara peninga á sinni könnu. Heiðurslaunum Alþingis er úthlutað af þingmönnum, það hefur dregið úr virðingu launanna, virðingu alþingis og síðast en ekki síst þeirra sem launin hljóta. (Þráinn Bertelsson anyone?)) Fagmenn eiga vitaskuld að fá að sinna svona störfum óáreittir.

Þegar staðið er að úthlutun listamannalauna er mikilvægt að hafa eftirfarandi í huga.

Listin þrífst á fjölbreytni og upphafningu möguleika. Listin upphefur menninguna, varpar nýju ljósi á viðfangsefni og skapar nýja hugsun. Til þess að henni auðnist það verður hún að ná til allra þátta menningarinnar, öllum menningarkimum verður að ljúka upp, eða í öllu falli gægjast inn í. Auk þess verður listin að nýta sér eins margvíslega tæki og hægt er til að fjalla um viðfangsefni sín.

Mikilvægasta tæki listamanns, og án þess deyr hann, eru hæfileikar. Hæfileikar til að skoða, skilja og túlka. Af þessu leiðir að þeir hæfileikaríkustu eiga að vera styrktir af ríkinu til að sinna starfi sínu. Sérstaklega þar sem launin skilja á milli feigs og ófeigs í listabransanum, nema ríkidæmi sé fyrir hendi (að því gefnu að menn brjótist ekki til fátæktar).

Þess vegna verður að gæta að því að hópurinn sé ekki einsleitur, en samanstandi umfram allt af hæfileikaríkum rithöfundum. Þeim bestu sem völ er á. Og þá komum við að vandamáli sem áður hefur verið rætt.

Einhver vinsælasta klisja sem haldið er fram um bókmenntir (og aðrar listir svo sem) er að ekki sé hægt að keppa í þeim. Vinsældirnar stafa vitanlega af því að sannleikskorn er í klisjunni. Hins vegar er fáránlegt að ætla sér að engir mælikvarðar séu til á bókmenntir. Það eru vondar bækur og góðar bækur, ekki bara skemmtilegar og leiðinlegar.

Skattborgarar, svo ég tali ekki um listunnendur þessa lands kæra sig ekki um að vondum rithöfundum sé haldið uppi á launum frá ríkinu. Þess vegna er það gleðiefni að listinn sé svo haganlega unninn í þetta skipti. Fjölbreytt samansafn hæfileikaríks fólk.

Á dögum eins og þessum segi ég yfirleitt ekki neitt. Enda búinn að tæma mig fyrir löngu. Úrvinda eins og tuska. Dasaður af lyfjaáti. Skynfærin eru löskuð, valda mér kvöl og útiloka allt annað áreiti en ærandi taktfastan sársaukaslátt.

Undir þessum kringumstæðum færi hver einasta kúla í gegnum Neo. Þess vegna drögum við okkur í hlé, förum í felur. Hann freistast ekki til að stinga höfðinu út úr fylgsninu eitt augnablik því að hann veit að samstundis væri hann búinn að vera.

Það gerði ég hins vegar, kannski í þeirri von um að endir yrði bundinn á kvalræði mitt.

Miðnæturpistill

Það er kominn sunnudagur! Loksins, nú er bara að bíða eftir því að hann líði. Hægt en örugglega. Er ekki lífið dásamlegt? Og þegar ég stend loksins frammi fyrir kúlnahríðinni, sem verður mér hugsanlega að bana, rétti ég fram höndina eins og Neo í Matrixinu og vona að þær stoppi í lausu lofti og falli fyrir fótum mér. Annars mega þær hver og ein bora sér djúpt í hjartað.

Þrjár byssukúlur.

Ég hræðist ekki neina þeirra. Ég hræðist það eitt að hafa ekki tækifæri til að standa frammi fyrir þeim. Og það allra erfiðasta er að standa frammi fyrir gínandi byssuhlaupinu á hverjum einasta helvítis degi og vita ekki hvenær hleypt verður af.

En nóg um það.

Að lifa er að deyja. Þetta vita allir, kannski án þess að gera sér grein fyrir því.

Ég hef sjaldan verið svona uppveðraður yfir því að sunnudagur sé að renna upp. Bara ein nótt og svo er hann kominn. Þessi sunnudagur verður samt að öllum líkindum viðurstyggilega lengi að líða.

Svona er þetta búið að vera síðan á miðvikudaginn. Mismikil kvöl, en hefur mér tekist að höndla tilveruna betur eftir því sem á hefur liðið . Á morgun verður það allt saman farið til fjandans og upphafsreitur blasir við mér á ný.

Fyrir fjórum dögum birtist þessi frétt hjá RÚV:

Einar Kárason orðaður við bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs
Einar Kárason þykir líklegur til að fá bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs í ár fyrir bók sína Storm, samkvæmt umfjöllun um verðlaunin á vefsíðu danska útvarpsins.

Þar er í stuttu máli fjallað um ritverk Einars og getið er annarra rithöfunda sem tilnefndir hafa verið. Tilkynnt verður í næstu viku hver hlýtur bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs.

Hér er komið dæmi um afskaplega vonda fréttamennsku. Í fyrsta lagi hljóta allir að hafa sæmilegar líkur á að vinna sem á annað borð eru tilnefndir. Þannig að fréttagildið er nánast ekki neitt þar sem Einar er einn af tilnefndum. Þó verður að viðurkennast að ef til vill eru einhverjir af tilnefndum líklegri en aðrir. Hvað veldur því er eftitt að segja og flókin fagurfræðilegur debat sem liggur þar að baki.

Og hvað hefur RÚV fyrir sér í því að Einar hafi verið líklegur, og líklegri en aðrir tilnefndir eins og gefið er til kynna? Jú, á vefsíðu danska útvarpsins og því haldið fram. Hvaða danska útvarp um er að ræða láist fréttaritara að geta, en gefum okkur að hér sé verið að tala um Danmarks Radio.

Hver er þá fréttin?

Jú, einhverjum á DR finnst ekki ólíklegt að Einar Kárason gæti fengið verðlaunin.

Það er ekki lítill fengur af þessum fregnum fyrir okkur Íslendinga.

Hvers vegna Einar ætti að fá þau kemur ekki fram, einhver röksemd eða jafnvel fullyrðing gæti komið sér vel. Enda væri það væntanlega innlegg í hinn flókna fagurfræðilega debat sem liggja verður til grundvallar verðlaunaafhendingunni. Kannski sérstaklega í ljósi þess að ég hef aldrei orðið var við það að Einar Kárason sé sérstaklega stórt fyrirbæri, svona fagurfræðilega séð.

Svona blaðamennska hefur verið skilmerkilega skilgreind af Jónasi Kristjánssyni og er kölluð "kranablaðamennska". Einhver sem hefur hag af því að frétt birtist kemur henni til skila til blaðamanns, sem áframsendir hana í próförk athugasemdalaust. Hér fer enginn blaðamennska fram en í ljósi þess að fyrirbærið hefur verið skilgreint og því getum við lesið fjölmiðla með þeim formerkjum að einhversstaðar leki krani, getum við gefið okkur að þeir sem hafa hag að því að koma þessari tíðindalitlu fregn í fjölmiðla eru Einar Kárason og/eða útgáfufyrirtæki hans Edda.

Einar Kárason átti aldrei séns í Bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs.

Hins vegar átti Sjón góðan séns með bók sína Skuggabaldur, eins og komið hefur á daginn. Enda fagurfræðilegur risi við hliðina á Einurum þessa lands. Meira að segja í rökstuðningi dómnefndar, sem eru yfirleitt tilþrifalitlar málamiðlanir er snertur af innslagi í hinn margumtalaða fagurfræðilega debat.

Í rökstuðningi verðlaunanefndar Norðurlandaráðs segir að í Skugga-Baldri þræði Sjón (Sigurjón Birgir Sigurðsson) einstigið milli ljóðs og prósa. Í skáldsögunni séu ofin saman minni úr íslenskum þjóðsögum, rómantísk frásögn og heillandi saga þar sem siðfræðilegar spurningar nútímans skjóti upp kollinum.

(til hliðsjónar má lesa rökstuðninginn fyrir því að EK fékk menningarverðlaun DV 2003: Stormur er kraftmikil samtímasaga og rétt eins og í fyrri verkum tekst Einari frábærlega vel að lýsa tíðaranda og hugmyndum, um leið og hann skemmtir lesendum með svipmiklum persónum og kostulegum uppákomum.

Þetta verð ég að fara aðeins nánar út í... Stormur er kraftmikil saga en Skuggabaldur er heillandi. Skuggabaldur fæst við siðfræðilegar spurningar nútímans. Einar tekst hins vegar frábærlegar vel að lýsa tíðarandanum. Sjón vefur saman minni úr íslenskum þjóðsögum, rómantískri frásögn og heillandi sögu. Einar skemmtir lesendum með svipmiklum persónum og kostulegum uppákomum.)

Frábært! Ég gleðst innilega fyrir hönd verðlaunahafans, bókaforlagsins Bjarts og íslenskrar bókmenntaumræðu.

Talsmenn afturhaldsins, hinnar munnlegu frásagnarlistar, hafa í bili lotið í lægra haldið.

Enn einu sinni kemur upphefðin að utan.

Hljómsveit dagsins er Keane!

I salute you!

Snillingar!

mér líður vel

farið og komið

en umfram allt komið

komið!

hér er ég og get ekki annað.

HÉR!

loksins er ég hér

þar sem ég vildi komast og vera

I salute you...

hér!

Þetta er ekki ljóð, þetta er bloggfærsla!

og þegið þið svo!

í guðanna bænum

í eitt skipti fyrir öll!

gefum Keane orðið...

You'll follow me back
With the sun in your eyes
And on your own
Bedshaped
And legs of stone
You'll knock on my door
And up we'll go
In white light
I don't think so
But what do I know?
What do I know?
I know!

Ef einn stjórnmálamaður í viðbót skælir undan fjölmiðlum, panta ég leigumorðingja á staðinn. Ég er orðinn alvarlega þunglyndur vegna heimsku ráðamanna þessa lands.

Áhugavert? II

Ég varð mér út um slatta að baðkúlum (sem er geri ekki ráð fyrir að karlmenn almennt viti hvað er). Gallinn er bara að einu upplýsingarnar á kúlunum eru: Cool Jazz, Drowning at Sea, The Blues og Lucky Lava. Nú bara spurning: Á ég að taka Lucky Lava í kvöld. Eða er Cool Jazz málið?

Áhugavert?

Main Entry: arm·band
Pronunciation: 'ärm-"band
Function: noun
: a band usually worn around the upper part of a sleeve for identification or in mourning

Ice Storm er með betri myndum sem ég hef séð. Myndin gerist á svipuðum tíma og Nixon gengur í gegnum mikla erfiðleika í kjölfar Watergate. Efnistökin því tengd eru aukaatriði í sögunni, en frábær engu að síður. Aðalsmerki myndarinnar er þó ljóðrænan í frásögninni. Fagurfræðilegir möguleikar Kvikmyndaformsins eru magnaðir. Því miður er maður sjaldan minntur á það.

að segja

en ekki sýna

sýna en ekki

segja

toga og teygja

bíða og þegja


Mér leiðist, ég hef ekki eina einustu ástæðu til þess. Eiginilega þvert á móti.

Tómið er samt fullt af tómi. Mér leiðist blogg. Mér leiðist þessi helvítis endalausi kjafta- og bloggvaðall. Sýna en ekki segja! Ekki geta heldur gera. Eitthvað svona getulaust samt. Þetta er eilíft fjandans vandamál.

Mér leiðist pistlahöfundar í dagblöðum sem eru fyndnir. Það er ekki hægt að koma frá sér orði virðist vera án þess að vera ofboðslega fyndinn. Sérstaklega aftan á fréttablaðinu. Svo eru sumir sem eru svo húmorslausir og innantómir að það teygir handan skilnings míns. Sumir eru einfaldlega vitlausir.

Eina sem ég hef umburðarlyndi fyrir er einlægni. Jón Gnarr, here´s to you!

Kannski þegi ég of lítið þessa dagana. Segi of mikið og klára orðin, merkinguna, tilganginn? Er ég að setja vitlausar áherslur? Er ég að gefast upp á því að bíða. Orka eyðist aldrei. En andleg orka eyðir sjálfri sér, komist hún ekki sína leið.

Boðorð dagsins: Vera góður við mig. Vera góður við aðra. Hafa góða samvisku. Vera duglegur. Vinna fyrst, leika svo. Horfa. Hætta að tala nema nauðsyn beri til. Elska.

Fljúgum hærra!! en kannski langar mig bara til að fara dýpra, eða undir og yfir og inn í.

Playsilsti dagsins:

Suede - The Drowners
Megas - Um skáldið Jónas
Frank Zappa - Son of Orange County
D12 - These Drugs
Elvis Costello - She
Gary Jules - Mad World

Playlisti dagsins:

Damien Rice - Blowmans Daughter
Air - Talisman
Crash Test Dummies - (Mmm Mmm Mmm Mmm)
DMB - Crazy
The Beta Band - Dry the Rain
Jon Brion - Here We Go
Keane - This is the Last time
The Beta Band - Assessments
Morrissey - Let Me Kiss You
Des´ree - Kissing You
Stereophonics - Handbags and Gladrags
Joy Division - Love Will Teare Us Apart
Madonna - Take a Bow
Groove Armada - Madder
Green Day - American Idiot
The Who - A Quick One While He´s Away
Maroon 5 - The Sweetest Goodbye
-----------------
Ég er kominn á bak við barborðið á ný. Mér líður eins og ég sé kominn heim. Í kvöld verð ég hins vegar hinum megin við það. Og nú fer ég í bað.

Halldór Ásgrímsson um flokkinn og flokksþingið framundan í viðtali við Morgunblaðið:

Við göngum til þessa flokksþings fullir bjartsýni. Við erum stoltir af okkar verkum og erum fullir tilhlökkunar að takast á við þau stóru verkefni sem framundan eru.

Gettu betur nörd in the making

Come along, follow me as I lead through the darkness
As I provide just enough spark that we need to proceed
Carry on, give me hope, give me strength
Come with me, and I wont steer you wrong

Lifi byltingin
Lifi Eminem

Ku Klux Coulter og hitt klanið...

Fæddur 4. júlí er í sjónvarpinu. Nú er hægt að horfa á allar þessar víetnam myndir í öðru ljósi. Ekki sem eitthvað sem var, heldur af því að það er núna! Því þarf maður að fá vestu mögulegu staðfestingu á því að mannkynið er samansafn af fíflum.

Eitt af þessum fíflum er Ann Coulter. Björn Bjarnason dómsmálaráðherra og fyrrverandi menntamálaráðherra tekur mark á Ann Coulter. Bjarnason líkir saman Michael Moore og Coulter og segir þau gegna svipuðu hlutverki fyrir sitt pólitíska bakland.

Þetta er skemmtilega afhjúpandi fyrir Björn þar sem Michael Moore berst fyrir því að menn séu ekki drepnir af tilefnislausu í tilgangslausu stríði. Ann Coulter berst hins vegar fyrir því að konur fái ekki að kjósa.

It would be a much better country if women did not vote. That is simply a fact. In fact, in every presidential election since 1950 - except Goldwater in '64 - the Republican would have won, if only the men had voted.

Þá vitum við það.

Nokkur orð um frekar ómerkilega akademíska angist

Raunveran hefnir sín á andskotum sínum á þversagnarkenndan hátt með því að staðfesta fullyrðingar þeirra. Það er sama hversu kaldhæðin og ósvífin tilgátan er; í hvert sinn sem hún reynist rétt slær miskunnarlaus raunveruleikinn öll vopn úr höndum manns með raunverulegri staðfestingu á þeim fullyrðingum sem maður hefur sett fram.

Baudrillard

Eftir að hafa alið á pirringi, fordómum og vel falinni aðdáun á heimspekinemum í Háskóla Íslands kom að því eftir margra ára bókmenntanám að ég settist á skólabekk í hinni fordæmdu skor. Um var að ræða heimspekisögu 19. og 20. aldar þar sem nemendur ólíkra skora sameinuðust í heimspekinni innan um rútíneraða málstofuúlfa sem gátu í kjölfar þrotlausra rökfræðiæfinga snúið upp á kjaftinn á hverjum sem var.

Örfáar viðkvæmar sálir úr skuggasundum bókmenntnámsins voru þarna og höfðu hægt um sig á meðan úlfarnir kjömsuðu á Hegel og Rorty og því sem hugurinn bauð.

Þegar leið á námskeiðið kom að því að ég skyldi halda framsögu um einhvert fyrirbæri í heimspekisögu 19. og 20. aldar. Það sem stóð mér nærri þá stundina voru hrokafullar og spennandi hugmyndir ólíkindatólsins Jean Baudrillard. Í krafti reynslunnar eyddi ég ekki miklum tíma í að velja mér viðfangsefni en hóf þegar í stað undirbúning verkefnisins. Valið hefði mátt vera betur ígrundað, því ekki vissi ég hvað beið mín.

Þegar lesturinn á efninu hafði staðið í nokkurn tíma kom ég að textabroti þar sem Baudrillard hafnar öllum kenningum sínum og gerir um leið stólpagrín að lesendum (B hafnar merkingarkefi tungumálsins og hlýtur að gera það við sinn eigin texta líka sem byggir á þessu sama merkingakerfi). Þar sem ég hafði nokkuð gaman af lestrinum en harðneitaði að ganga alla leið í trúnni á líkneskin, varð ég fyrir vægu áfalli. Kenningarnar sem ég átti að kynna fyrir samnemendum mínum, útskýra og þar með að fallast á að einhverju leyti höfðu framið snaggaralegt sjálfsmorð fyrir augunum á mér.

Hugarvíl mín jókst all mikið við þetta. Í stað þess að blása út lymskulegar samsæriskenningar um hina innantómu neysluveröld vesturlanda, stóð ég frammi fyrir því að skrifa afstöðulausa blaðagrein án allrar afhjúpunnar, uppgötvunar og aha-mómenta.

Þar sem ég var kominn út í miðja á, gat ég ekki svo glatt skipt um hest og lagðist því á verkefnið fullur efasemda um útkomuna, sjálfann mig og lífið almennt.

Eftir að hin akademíska angist hafði heltekið mig um sinn lauk ég verkefninu um Baudrillard og flutti fyrir bekkinn. Flutningurinn fór ekki betur en svo að ég hikstaði eins og lítil stelpa, mismælti mig hrapalega við mikinn fögnuð áheyrenda og flutti almennt tíðindalausann, þurrann og máttlítinn pistil.

Þrátt fyrir það, og mér algerlega að óvörum, vakti lesturinn upp mikla reiði samnemenda minna. Viðbrögðin einkenndust af hneykslun og fordæmingu. Þrátt fyrir að ég hefði komið þessu svona afspyrnuilla til skila náði Baudrillard að andskotast í nefrigndum meginlandsheimspekingunum þannig að sjálfur kennarinn þurfti að skerast í leikinn og benda þeim á að fullkomlega leifilegt væri að ræða hugmyndir Baudrillards í aðalbyggingu Háskólans og meira að segja nota þær.

Út úr tímanum gekk beigður póstmódernisti og blótaði Baudrillard í sand og ösku.

Ég rakst á greinina mína á netinu núna rétt áðan. Hún er ekki góð, en sem betur fer, hátíð miðað við það sem hún var orðin að í rykugum minningum mínum. Þannig slær raunveran öll vopnin úr höndum mér í sjálfseyðingunni. Og enn neita ég að gefast upp í tilraunum mínum við að ná til botns í Baudrillard.

For years just wandering around

Mér er ekkert sérstaklega að skapi að setja popptexta á þessa síðu en ég get eiginlega ekki stillt mig í þessu tilfelli. Lagið heitir Roy Walker og er af Dear Catastrophe Waitress plötu Belle and Sebastian.



I wandered all night, I wondered all night about you
I´ve been here for years just wandering around the neighbourhood

Like a fresh manifestation of an old phenomenon
A breeze whips through the trees
The rustling leaves and branches bend together
They´re cued to sway
Forever by the forces of the Lord´s choreography

Just for a second the combination of sights, sounds around him
Sends him hurtling back to the mirror of all of his teenager
thoughts and fears
He passes big houses and family cars
They saddled the horses in cobblestone yards
He catches the moon looking down from the stars
Just like it´s done for years and years

Perpetual feeling in the grown up world that´s all
Around him
That there´s secrets that could be revealed with knowledge and
philosophy
And Oh to be dumb, Oh to be smart?
He might be nursing a broken heart
But feeling this way he´s just playing a part
That´s been around for centuries

I wandered all night, I wondered all night about you
I´ve been here for years just wandering around the neighbourhood

Húsráð eru skemmtileg, fróðleg og gagnleg. Eftir að hafa leitað að ákveðnu húsráði um stund á netinu rakst ég á þetta:

Gott ráð til þess að komast hjá því, að dögg setjist á gleraugu, ef komið er með þau inn í heitt herbergi, einkum að vetrinum, er að núa gleraugun við og við úr mjúkri sápu, glýseríni og meþýlvínanda og fægja þau á eftir með þvottaskinni.

Nú er spurning hvort að gleraugun hætta að döggvast eða springa í loft upp þegar gengið er inn í heitt herbergi...

Einu sinni setti ég saman eftirfarandi hugsun: "Orð eru dýr, og himnarnir hættulegir"

Að lifa er að hugsa. Og þar sem hugsunin er hvorki línuleg eða rísóm, hvorki regla né tilviljun, heldur vera/verund augnabliksins, þá lendir maður í sífelldum skilgreiningarvanda. Þessar pælingar spretta af vanhæfni minni til að tjá mig. Tjá hugsanir mínar og tilfinningar. Ekki bara gagnvart öðrum heldur fyrst og fremst sjálfum mér. Ég er algerlega hreinskilin þegar ég segi að ég hef ekki hugmynd hvort að ég sé svona vitlaus eða hvort að ég sé snjall að átta mig þó á þessu. Í því felst hinn eilífi sjálfskoðunarvandi. Ef maður vill hvorki vera sakaðu um hræsni eða heimsku, þá er eins gott að halda kjafti, líklega. En í því felst uppgjöf. Þögnin og andastæða hans; hláturinn eru bæði góðra gjalda verð og hvort á sínu sviði eina tækið til að tjá vissar tilfinningar sem báðar tengjast vanmættinum gagnvert verunni og dauðanum. Þessi tæki ber þó að varast ofnotkun á. Ef að andinn á að hefja sig upp yfir efnið og einstaklingur vill gera kröfu til þess að lifa eftir goðsögninni um mennskuna og möguleika hennar, verður hann að gefa frá sér hljóð sem endurspegla einhverja merkingarbæra hugsun. Annað en hlátrarstunur, fullnægingaróp, kvíðahrögl.

Hugsanirnar gætu hljómað einhvernvegin svona:

"Ég biðst fyrirgefningar"
"Mér þykir þetta leiðinlegt"

Þó fær ekkert mig ofan af því að orð eru dýr. En himnarnir eru ekki lengur hættulegur. Og þó það væri ekki nema bara út af því þá get ég haldið áfram.