Nei, hér er ekkert að gerast og alger óþarfi að vaða hingað inn í sífellu.

Steinar er farinn til Víetnam. Nepalferð í uppnámi? nei ég veit ekki en gaman væri nú að bregða sér út fyrir álfuna. Hefði svo sem ekkert á móti því að fara eitthvað annað. Indland? Pakistan? Nei, nei... Nepal er ok. Tíbet?

Orð dagsins: bankabygg, sólblómafræ, steinselja. Af hverju er steinselja ekki í hópi fallegustu orða tungumálsins?

Önnur orð dagsins (óstaðfest): hægðir, tunga, melting, ensím, glúkósi, insúlín.

Einhver sagði kór: kirkjukór... Bach, ekkert á móti því. Jesú bróðir besti, ekkert mál. Do re mí.... o.s.frv.

Þessi færsla ber þess augljós merki að vera skrifuð eftir pöntun. Enda er hún tilgerðarleg og leiðinleg.

Nú á ég að vera farinn að sofa fyrir löngu. Samt langar mig í Sígarettu. Og nú ætla ég að reykja þessa sígarettu.

Hver sagði dáleiðsla?

Steinar Bragi er farinn til Sjanghæ, fékk skeyti frá honum áðan:

Ni hao baby! Var ad koma i good ibud a 21 haed. Allt morandi i kinverjum herna. Fer ad borda svo sofa, flugvel brotlenti tvisvar godar kvedjur, sb

Af tilefni held ég ljósmyndasýningu:

ROKK GUÐ (með fyrirvara um fyrsta boðorðið)

Hér hef ég áður fjallað um hinn karlmannlega og ómótstæðilega Josh Homme. Tilefnið var útgáfa plötunnar Lullabiez to paralize, sem var frábær. Nú hefur hann ásamt dvergunum sínum í Queens of the stone age gefið út nýja plötu sem ég verzlaði mér umhugsunarlaust, sem ég hefði betur sleppt, hugsaði ég í fyrstu... hahaha. En það var nú bara misskilningur, auðvitað vissi ég að plöturnar hanns Josh Homme eru tormeltar og þurfa að síga í maga og heila þangað til sandaldan grípur mann með í dásamlegan storminn.

Platan heitir Era vulgariz. Hér er betri en Lullabiez. Stórkostleg á svo marga vegu. Margt kemur til. Það fyrsta sem mér dettur í hug er ómengað og ósvífið drynjandi rokkið, hér eru engar málamiðlanir. Ekkert píp, ekkert popp, ekkert hljóðgerfafitl, ekkert dubb, ekkert dútl. Bara holdgerfing þess krafts sem býr í möguleika rokksins.

Hommer er frábær lagasmiður, á því leikur enginn vafi. Melódíurnar eru frumlegar, frábærar og fallegar. En þær láta bíða eftir sér. Þær koma - ekki alveg strax - eftir smá bið, aðeins meira rokk - aðeins meiri frumkraftur og svo líður lagið inn í laglínu í gegnum ófyrirsjáanlegan hljómagang sem á auðvitað heima í samhenginu en án þess að manni hefði dottið það í hug. Auðvitað. Þannig færir Homme manni krásirnar löðrandi í meðlæti sem passa ó svo vel við.

En sum sé, best að þvæla ekki meira um þetta. Bara eitt. Guðinn á sér auðvitað eiginkonu, gyðju. Ef einhver hefur svipaða útgeislun má sú hin sama hafa samband, snarlega!

Textarnir eru auðvitað annað mál. Lag og texti geta aldrei passað saman í eðli sínu. Hins vegar er ljóst að bæði lag og texti hlýtur alltaf merkingu af því sem það eða hann tekur með sér. Og hráslagalegt bylmingsrokkið býður svo sannarlega upp á kaldhæðnina og kuldan sem streymir úr barka guðsins. Röddin er auðvitað ákaflega karlamannlega og mikið rokk. En hann beitir samt sem áður falsettu og öllum kúnstum sem nútíminn hefur opnað fyrir.

Móðurlaust Stangarholt