Ég sendi jólakveðjur héðan frá Noregi, nánar tiltekið, Örnesi norðan heimskautabaugs. Jólasnjór hefur fallið síðan við komum hingað 21. desember, í stillu að mestu utan smá næðings sem var hér í gær. Stór og mikil fjöll allt í kring sjá til að ekki blási mikið þó að stormur geysi á svæðinu. Sólarglæta sést á milli 11 og 2 en annars er myrkur, sem er ágætt á tíma kertaljósa og arinelds. Hér er jólastemning og við systkinin, pabbi og Mari og að sjálf sögðu Einar Bjarni, höfum það gott og eyðum tímanum í það að gera vel við okkur og undirbúa hátíðina. Kisan á heimilinu er hins vegar svolítið rugluð á mannfjöldanum og lætur sig hverfa. Litla puskelurvan.

Ég sendi öllum bestu hátíðakveðjur og ósk um gleðileg jól. Megi þið öll finna frið í hjarta ykkar.

It's no great way to die


Reports of 'melted' dead bodies are emerging from Fallujah, prompting Labour MP Alice Mahon to demand a Commons statement from Tony Blair clarifying the position regarding napalm and unconventional weapons[...]The Independent on Sunday quoted an American commander, Colonel James Alles of Marine Air Group 11, admitting the use of napalm in Iraq. He said: "We napalmed both those [bridge] approaches. Unfortunately there were people there ... you could see them in the [cockpit] video. They were Iraqi soldiers. It's no great way to die. The generals love napalm. It has a big psychological effect." www.blink.org.uk

Víetnam endurtekur sig á margvíslegann hátt. Í raun er allt það sem við skömmumst okkar fyrir 20. öldina að skjóta upp kollinum um þessar mundir. Við erum stödd á tímum umburðaleysis og haturs.

Bandaríkjamenn hafa tekið í notkun Napalmsprengjur sem samfélag þjóðanna hefur fordæmt. Í raun er sprengjan tákngerfingur mannvonsku og viðbjóðs stríðs. Einhver frægasta stríðsfréttaljósmynd sögunnar sýnir einmitt hrylling napalmsprengjunnar þar sem reyksbólstrarnir stíga upp bakvið nakta, umkomulausa og tryllta hræðslu í sinni skærustu mynd.

En núna eru íslendingar meðal þeirra sem varpa napalminu. Þau eru fá skilyrðin fyrir stuðningi hinna viljugu.

Ætli við verðum ekki í svipaðri stöðu og þjóðverjar eftirstríðsáranna þegar fram líða stundir?

Ég held ég sé að sigrast á hálsbólgunni illvígu sem herjað hefur á mig síðan seint í haust. Þá meina ég ég, en ekki amoxillínið eða hvað þetta heitir allt saman.

Í staðinn hafa aðrir hlutar bólgnað upp, engir líkamspartar, öllu heldur einhver skúmaskot sjálfsins sem legið hafa í dvala: rís upp þú allt umlykjandi myrkviður andans nærður af Díónísosi, beislaður af Appóloni. Saman munum við springa út eins og flugeldur í nístandi köldu himinhvolfi reykvískar nýársnætur.

rota kópa

ló
lítil hár festast saman í hnoðra
sem stækka og þegar ég horfi
með gagnaugað klesst við gólfið á
frumskóginn, lífríkið sem býr við endalausa
úrkomu nýrra háragna komna úr fötum
bókum, kannski mat, gluggatjöldum, pappakassa
núasta þær af pappaeiningarnar
sem áður bjuggu til umgjörð um barnatennurnar
mínar

tennur
gamlir vefir vefjast í heild sem rofna
í lögum hvert af öðru, gamalt blóð og
ef grannt er skoðað hold sem hefur skorpað
úldið og bústaður örvera sem endalaust geta
nært sig á krónunni, glerungurinn farinn
og blóðæðarnar teygja sig upp úr tannkvikunni.
Ó, hve glöð var mín æska

ég
dreg úr mér anstyggilegar fullorðinstennur
gular af reykingum skemmdar af vanhirðu og
nagi neglur gnýsti tönnum viðbjóðsleg hrörnun
holdsins og komið þið nú sælar í faðminn
blóðugann góminn tákn minnar glötuðu æsku
ég felli nokkur hamingjutár af hrifnæmi
og hugkvæmsku
úr munninum leka blóðug.

Í grein sem Guðbergur Bergsson skrifaði í TMM fyrir einhverjum árum síðan og nefndi "Sæmundur fróði hinn nýi reiðir selinn til höggs gegn bókinni" stendur eftirfarandi klausa:

Með því að bíta sig í orðin eða stundum hljóm þeirra, fremur en temja sér innihald eða hugsun sem þau kunna að vekja, sjá lesendur og gagnrýnendur ekki blæbrigði í verkum sem eru einstaklingsbundin og kannski ekki innlegg í aðra baráttu en átökin við manneðlið og eru ekki unnin með það í huga að þeirra bíði möguleiki, húrrahróp eða læti í þeim sem ráða yfir innkaupatöskunni á markaðnum.

Með þetta í huga skulu höfundar eins og Bragi Ólafsson, Krístín Ómarsdóttir, Steinar Bragi, Sjón og ýmsir fleiri (varla þarf að minna Guðberg sérstaklega á sín eigin orð) þakka fyrir að vera ekki tilnefndir til "Íslensku" bókmenntaverðlaunanna (sem gætu allt eins heitið Bókmenntamarkaðsverðlaunin).

Megi Einar Kárason, Einar Már Guðmundsson, Ólafur Jóhann Ólafsson og Pétur Gunnarsson sem oftast hjóta "Íslensku" bókmenntaverðlaunin. Og endilega hlammiði einum á Arnald við fyrsta tækifæri svo fólk geti í eitt skipti fyrir öll hætt að hugsa upphátt um það hvort að krimmar séu "alvöru" bókmenntir eða ekki.

Það sem skiptir máli er að á Íslandi verði áfram til fólk sem reynir að sýna fram á hið bókmenntalega í skrifum sínum, þ.e. því sem ekki verður komið orðum að á annan hátt en í skáldsögunni. Sýna fram á nýjar hugmyndir, nýjar hugsanir, tilraunir til að kjarna eða fanga nýja sýn á heiminn; tilveruna, samtímann, söguna. Bjóði upp á samræðu við þá möguleika sem skapast í átökum við sjálfið og sálina og eðli mannsins. Ýti lesendum fram að endimörkum skynseminnar, losi um haldreipi viðmiðanna þannig að SKÖPUNIN sé ekki bara í sjálfu sér heldur SKAPANDI um leið!

Það er skylda bókmenntafræðinga að sjá til þess að HIÐ BÓKMENNTALEGA lifi af harðræði markaðarins, innihaldsleysi kjaftastéttanna, áhugaleysi lesenda og ofsóknir barbaranna: sögumannanna. Þeir leynast nefnilega víða Sæmundarnir sem lemja bókina með selnum.

Mér skilst að þetta snúist um að dómsmál sem kvensjúkdómalæknar fá ekki vinnufrið fyrir. Bush forseti lítur svona á málin:

"Too many OB-GYNs aren't able to practice their love with women all across this country."

Krankleikum mínum fylgir all nokkur ógleði. Það orsakast kannski fyrst og fremst af því að hvorki er hægt að borða né sofa með góðu móti þannig að á endanum liggur maður í rúmi/sófa og veslast upp. Nú hef ég umtalsverða reynslu af píslunum og hef því í ljósi þeirrar reynslu getað minnkað fylgikvillana þannig að ástandið sé í það minnsta ekki óbærilegt. Það sem eru einskonar fylgikvillar fylgikvillanna hafa hinsvegar herjað á mig í dag í áður óþekktum mæli en það er óþol gagnvart alls kyns áreiti sem varðar t.d. pólitík og bókmenntir og lýsir sér í aukinni ógleði, eins og ekki sé á hana bætandi.

Þeir sem hafa aukið á ógleði mína í dag eru:

Guðfinnur Sigurvinsson
Kristján Hrafn Guðmundsson
Hannes Hólmsteinn Gissurason
Bragi Ólafsson
Bjarni Harðarson
Þór Steinarsson
Össur Skarphéðinsson
Eiríkur Örn Norðdahl
Gísli Marteinn Baldursson
Páll Óskar Hjálmtýsson
Svavar Örn klippari
Kolbrún Bergþórsdóttir
Einhver helvítis SÖB
Þráinn Bertelsson
Silvester Stallone
Egill Helgason

Þeim sem tókst að bjarga því sem bjargað varð eru:

Kristín Ómarsdóttir
Muggison
Lucy Liu
Paul Scholes
Þórdís Björnsdóttir
Eminem
Frode Överli
Viggó Viðurtann
Hildur Vala Einarsdóttir
Georg Jensen
Bubbi Morteins

Kannski varð mér bara svona óglatt af því að lesa Frétta- og Stúdentablaðið.

Mér leiðist.

Ég fékk þá hroðalegustu martröð sem ég hef fengið í nótt. Viðbjóðurinn stafaði ekki af einhverju í umhverfi mínu, heldur var ég sjálfur ógeðslegur. Ekki í útliti heldur innræti. Ég er aftur kominn með hálsbólgu, króníska streptókokka. Instant karma is going to get you!