Púff

Hvað er að gerast hérna?

Á fjórðu hæð bókhlöðunnar vinnur rosalega sæt stelpa. Ef ég væri heill geðheilsu myndi ég ganga upp að henni og spyrja hvað hún héti eða hvort að hún væri til í að fá sér kaffi eða eitthvað. Fletta upp einhverri útspekúleraðri línu upp úr einhverju megahollywoodrómanshitti.

En það er náttúrulega bara rugl. Ég hef ekkert að gera með að kássa mér og mínum geðrænu vandræðamálum upp á einhverja saklausa kjólklædda bókasafnsfæðimenntaða stelpukonu sem drekkur jurtate í ullarsokkunum þegar hún kemur heim eftir langan (kl. 22.00 takk fyrir) vinnudag og les Silvíu Plath. Það væri beinlínis óábyrgt.

Nýjasta boðorðið er að vera ábyrgur. Ábyrgur virðingarverður borgari.

"Góða kvöldið fröken, ég vil ekki gerast framhleypinn eða dónalegur en ég komst ekki hjá því að taka eftir því að geislandi fegurð yðar beinlínis yfirgnæfir gervallt umhverfið hér á fjórðu hæðinni og ég hreinlega komst ekki hjá því að falla í stafi og athuga hvort ekki væri reynandi að bjóða yður kaffibolla hérna niðri á kaffistofunni... mötuneytinu eða þú veist...spjalla...uh..."

Einhvernvegin svona yrði það. Yfirhafið og vandræðalegt.

Svo verður stórkostlegt slys eftir að ég hef gengið hnarrreystur fram hjá afgreiðslunni og reynt að líta út fyrir að vera að því kominn að leysa gátuna um af hverju skipting valdsins sé veikari hér á landi en í flestum öðrum lýðræðisríkjum akkúrat á því augnabliki, eða starað þenkjandi inn í námsbókasafnið íhugull og alvarlegur.

Nú veit ég ekki hvort hún velti því fyrir sér hver þessi hugsandi ungi myndarlegi maður sé eða hvaða gátur hann sé um það bil að leysa, en rétt í þessu gekk hún fram hjá borðinu mínu og er í öllu falli nokkuð vel upplýst um að ég sit hér klukkan rétt að verða 21.00 og skrifa blogg.

Dísess maður!

Gleymum þessu, þetta myndi hvort sem er bara snúast upp í þráhyggju og barnalegan fíflagang. Líklegra er betra að horfa út um gluggan og heillast af ósömdu ljóði um það sem aldrei varð.

Beri, beri, vatnsberi

Hálfnað verk þá hafið er. Ef þú bara ræðst á fyrstu verkefnin í nýju áætluninni þinni, þá ertu sigurvegari. Komdu á kynnum við einhvern sem þú hefur dáðst af í fjarlægð.

Það er sem sagt staðfest sem á áður vissi, að ég er sigurvegari, enda hef ég ráðist í verkefnin sem eru efst á nýju áætluninni (af hverju er spáin mín alltaf svona spot on?), ég hef hins vegar misst áhugan á að koma á kynnum við þann sem ég dáist af úr fjarlægð, ég hef gert tilraunir til þess en nenni ekki að standa í því lengur, það eru takmörk fyrir því hvað maður unir fólki að stökkva sjálfviljugt í hundskjaft...

Einu sinni var ég lítill strákur og þú lítil stelpa

Heitt:

-Air-Pocket symphony
-Stjórnsýslufræði
-Nefndarálit
-Dagurinn í dag

Kalt:

-Vörubílar svína á hringtorgum
-Vanmáttur og stjórnleysi
-Þjóðleikhúslög
-Ráðherravald
-Framtíðarlandið

Í gær hélt ég því blákalt fram að sá væri besti dagur sem ég hefði upplifað, og það sem betra væri: morgundagurinn yrði það líka. Hingað til hefur það allt staðist. Þetta má skoðast sem ákaflega vel heppnuð útfærsla á eilífri endurtekningu hins sama Kierkegaards. Þetta má líka skoðast sem eitthvað edrúbliss. En það er þeirra mál.

Í morgun fékk ég á tilfinninguna að ég þekkti mesta nöldrarabloggara sem ég hef lesið sem felur sig þar að auki á bak við nafnleysi. Mikið er það leiðinlegt ef satt er. Heimurinn er fullur af gremju og vanmætti. Svoleiðis fólki líður illa. Og svoleiðis fólk mun tapa í lífinu... eða fara í meðferð.

Látið mig þekkja það.

Stundum slysast ég til að lesa gamlar bloggfærslur mínar, það er gaman. Ég hef lengi haft mig grunaðan um að vanmeta mig stórlega.

Núna er ég byrjaður að skrifa lokaritgerð í stjórnsýslufræði (Opinberri stjórnsýslu). Það er gaman. Ég mun ekki bara ráðast fram á ritvöllinn, heldur mun ég ráðast á meinsemdir stjórnsýslunnar og hafa sigur.

Það dugar ekkert minna.

Ef ekki, þá er það í lagi líka.

Einu sinni ætlaði ég að skrifa leikrit. Það átti að hefjast svona:

Gamall maður [gengur inn á sviðið og steytir hnefann upp í loftið]: Heimska tungl! Þarna blasir þú við í sífellu en ert samt alltaf utan seilingar!

Ég hef tekið ákvörun um að klára þetta leikrit. Það verður sett upp stuttu eftir að ég tek við Þjóðleikhússtjórastöðunni um miðjan næsta áratug.