Uppljóstrun fimm atriða sem skiptir fólk engu máli og setja ekki nokkurn skapaðan hlut í samhengi:
Uppáhalds sjónvarpsfígúran mín er Simon Cowell . Ég geri mér fulla grein fyrir að þessi aðdáun er pervertísk þar sem ég fæ útrás fyrir að sjá asnalegt fólk niðurlægt. Ég er ekki stoltur af þessu en geri mér vonir um að Idolið sé fervegur fyrir þessar kenndir mínar út úr kerfinu, enda að ég er kurteis maður að jafnaði.
Af menningarneyslu
Þegar ég hafði lokið við að lesa um ódæði Þórs Steinarssonar gróf ég neðarlega í bókabunkann og tók til við að lesa Steinsteypuna hans Thomas Bernhard. Af því hef ég mikla ánægju. Það er svo sem til lítils að segja meira á meðan ég er ennþá í miðju kafi, en: Ég veit að ef ég hefði ekki alla ævi tekið svona skyndiákvarðanir um alla hluti, þá hefði ég alltaf setið sem lamaður á einum og sama staðnum og lagt þar upp laupana. Þannig hefur mér alltaf tekist að koma aftan að sjálfum mér, hvort sem það snerist um ferðalög, vinnu eða hvað sem er, ég hef alltaf þurft að beita því bragði að koma aftan að sjálfum mér.
Það er gott að eiga sér bandamenn í lífinu, jafnvel þótt að maður þurfi að borga þeim fyrir það. Í morgun, eftir fund með einum slíkum hélt ég glaður í bragði með magann fullann af kekkjóttu egóbústi í Smekkleysu og festi kaup á nýja Belle & Sebastian disknum The Life Pursuit. Við fyrstu hlustun gerði hann lítið fyrir mig en einhversstaðar inn í melódíunni hittir maður það sem leitað er að, það er auðvitað allt of ókennilegt til að hægt sé að fara um það nokkrum orðum, líklega eitthvað sem bara er hægt að handleika í annarlegu samhengi. En þau eru skemmtileg, Guð blessi þau.
Truman Capote hefur verið mér hugleikinn eftir að ég sá myndina um hann sem kemur almenningi senn fyrir sjónir. Hann var einkennilegur maður og er vitanlega dreginn þeim dráttum í myndinni en það sem er svo vel gert og skiptir höfuðmáli í samhenginu sem mikilvægt er að átta sig á, er hvernig hann og Perry Smith eru sýndir sem andstæður en um leið greinar af sama meiði. Af því skapast margræði myndarinnar sem situr í manni í langan tíma. Þetta er gert á svo lágstemmdann hátt að maður veltir fyrir sér hvort að um einhverja undirliggjandi merkingu eða einhverjar vísbendingar um mennina eða manneðli er almennt að finna í frásögninni. Lengi skal manninn reyna. Þetta lágstemmda kristallast svo í vesælustu kveðjuorðum sem heyrst hafa í aftökum kvikmyndasögunnar, en eru um leið svo kraftmikil og ógnvekjandi að þau hafa beinlínis aftrað mér svefni.
Tengdason Nýhils og frábært skáld Jesse Ball mun ég e.t.v. hitta í París í vor ásamt öðru góðu fólki. Af honum er það að frétta að hann hefur verið valinn inn í yfirlitsbókina Best American Poetry 2006, það verður að teljast þónokkur upphefð, en svo sem löngu vitað að hann eigi eftir að verða heimsfrægur meðal skálda. Fleiri fréttir af Jesse eru í farvatninu en þær bíða betri tíma.
Á netinu er hægt að gleyma sér í völundarhúsi hans. Deili þessu með þeim sem ekki nenna að villast þar:
Hundreds of Kr. sequential and a bit brave before the camera. My friend, tell me does that film still exist? Or what of our walks in the desert in New Mexico, what of your films of clouds? OR the time I sent two dozen letters to myself full of commands, and one was that you should bind my eyes and lead me somewhere there to leave me. You led me to the top of the highest church in Reykjavik and left me there counting from one to a hundred. Leora was giggling while we walked. What color was I wearing then? Were there clouds in the sky? If so, how many, and of what shape? I remember the one that tried to be a bird, but failed, cut to bits by the wind off the strand.
(www.jesseball.com/vesturbaejarlaug.html)
Eftir kröftuga áskorun hef ég ákveðið að tjá mig að nýju í rituðu máli. Þessi vettvangur er líklega eins góður og hver annar.
Ég er farinn að skyggnast eftir samastað til að flytja á eftir að ég yfirgef stúdentagarða eftir sæmilega vist síðustu ár. Ég vil því beina því til elskulegra lesenda að láta mig vita ef að eitthvað rekur á fjörur þeirra í austurbæ borgarinnar.
Lítið hefur dregið úr mínu niðurdregna rugli, þó hefur það færst úr því að vera leiðinlegt yfir í það að vera ljúfsárt. Skáldadraumurinn lifir enn og því ber mér að umbera þungann nið lífssárinda og ósóma sem að herja á viðkvæmar sálir þessa heims.
Það sem hæst ber í veröldinni eru silvía Nótt, Ólafur Geir og Jótlandspósturinn. Til tveggja fyrrnefndu atriðanna skal ekki tekin efnisleg afstaða, en hið síðastnefnda er spennandi og merkilegt vegna þess að það kennir okkur svo margt um veröldina sem við lifum í hvort sem það er eðli samskipta hins „vestræna“ heims við múslima og öfugt eða eðli Egils Helgasonar svo dæmi séu tekin af handahófi.
Ég hef myndað mér skoðun sem byggir á myndlíkingu. „Við“ búum við menningu og lagaumhverfi sem að margir múslimar búa ekki við. (Þó hugsa ég að þeir sem hæst láta og hvetja til ósæmilegra viðbragða undanfarna daga séu lítill minnihluti sem á engan hátt sé lýsandi fyrir fólk sem aðhyllist múslímska trú.) En með mikilli einföldun má segja að vestrænni menningu megi líkja við foreldra sem hafa gengið í gegnum ákveðinn þroska og reynslu sem að unglingurinn á heimilinu (múslimarnir) hafa ekki gert. Þannig hefur vestræn menning gengið í gegnum upplýsingu, vikið sér undan oki kirkjunnar og skapað lagaumhverfi sem að byggir á frelsis og jafnræðisreglum. Það hafa „hinir“ ekki gert.
Nú má vitanlega deila um gildi upplýsingarinnar, en hitt er þó ljóst að fæstir myndu vilja hverfa til þeirra aðstæðna sem megnið af íbúum Mið-Austurlanda býr við.
Ef Jótlandspóstsmálið er skoðað með þessum gleraugum má leiða eftirfarandi í ljós:
Foreldrarnir á heimilinu vita það að í umgengni við unglinginn skal forðast það að vera ögrandi og fjarlægur, þrátt fyrir óbaldna og á stundum óskiljanlega hegðun. Þess í stað á vitanlega að sýna skilyrðislausa umhyggju og ást, vera alltaf til staðar ef eitthvað kemur upp á og vitaskuld leiðbeina honum í leit hans að þroska og hamingju. Ýmsir vilja fara þá leið að bregðast við óyndi unglingsins með því að storka honum og jafnvel storka honum enn frekar ef ekki er látið undan hótunum og sýna þannig að VÍST hafi foreldrarnir rétt fyrir sér, en ekkert gott mun hljótast af því.
Já, já. Þetta er mín skoðun.
Og megi nú bræðrum okkar og systrum alls staðar á jarðríki hlotnast sú blessun að styðast við kærleikslærdóm okkar kristilega uppruna og skynsemishyggju vestrænnar menningarsögu og leysa þetta mál allt saman farsællega.
Og vitaskuld byrja á því að láta þessar blessuðu þjóðir í friði og hætta öllu hernámi. Hvort sem það er í Palestínu eða Írak.
Já, já.
Hallelúja!
Og friður á jörð.
