Er að klára dagvaktina á Kaffi List og mun að henni lokinni taka mér stöðu hinum megin við barinn þar sem fólk getur gengið að mér vísum...

Skál!

Bloggið er tvímælaust daut núna þegar Tóti er farinn í langt frí. Þetta er að breytast í draugabæ þar sem við vöfrum nokkur innan um líkin, of þrjósk til að deyja.

Ætli ég fari ekki í klippingu í dag. Ég þarf að lúkka vel í vinnunni í kvöld!

...

Svo þreyttur!

Langt síðan ég hef beðið jafn óþreyjufullur eftir að mánudagur renni upp.

Í gær lét ég minn Verlain hafa nokkur ljóð, hef þó litla trú á að ég verði hans Rimbaud. Hef fengið nokkuð góð viðbrögð við því sem ég hef verið að skrifa, samt vex óánægja mín eftir því sem ég ligg lengur yfir þeim. Kannski verð ég bara að hafa þolinmæði fyrir því, um leið og ég reyni að bæta þau eins og kostur er. Annars rennur þetta upp úr mér núna og aldrei að vita nema eitthvað verði birtingarhæft. Kannski ca. tíu ef ég skrifa þúsund. Kannski hundrað ef ég skrifa tíu þúsund.

Vonandi lagast hlutfallið eftir því sem meira fer niður á blað.

Verlain á líklega eftir að hakka mig í sig, eða það sem verra er, lætur sér fátt um finnast. Þá fer ég í bömmer. Er einhver sem vill lesa yfir og gefa góð ráð? Allt slíkt er vel þegið...

Hef lítið notað tölvur undanfarna daga og þar af leiðandi lítið bloggað, hef þess í stað skrifað þeim mun meira á A4 blöð með kúlupenna. Raunar meira en aldrei fyrr. Er annars fluttur á Eggertsgötu 2 og líður vel þar. Bráðlega kemst tölvan mín í samband og þá læt ég líklega í mér heyra, enda hef ég ekki samvisku í að svíkja ástkæra aðdáendur um að láta í það minnsta vita af mér hérna. Það er eiginlega það eina sem kemur mér til að skrifa, fólkið sem les.

Í kvöld ætla ég að elda mat. Hann verður vonandi ofboðslega góður.

Áðan hitti ég Matthías Johannesen á Hótel Sögu, við sögðum ekkert, sátum bara og drukkum kaffið okkar. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að standa upp og þakka honum fyrir ljóðin sem birtust í nýja TMM. Það hefði verið góð opnun og svo hefðum við getað rennt yfir skáldskaparlandslagið, enda hvorugur að gera neitt annað, tja, hann að horfa á National Geographic án hljóðs og ég að lesa Herald Tribune, ójá. Við hefðum sleppt nokkrum gullkornum um ástandið út í andrúmsloftið (aðallega hann, ég hefði hins vegar hlegið og kinkað kolli á réttum augnablikum og kannski getað lætt inn nokkrum spaklegum athugasemdum) og ég hefði orðið mettur af andríki og hann af nærveru aðdáandans.

En ég sleppti því, enda vangaveltur um Teriyaki lax og sveppa risotto fyrirferðameiri í huganum en ljóðin hans Matthíasar.

Og auðvitað guðsmóðirin.