Sagði einhver sápuópera?

Ég veit ekki hvort að planið sem ég er búinn að setja upp fyrir næsta mánuðinn sé raunhæft, líklega ekki. Háleit markmið koma manni samt sem áður alltaf vel ef viðkomandi fær ekki taugaáfall af vonbrigðum ef það gengur ekki algerlega eftir. Svo verður ekki í mínu tilviki þar sem ég fæ taugaáföll af allt öðrum ástæðum.

En það er gott að vera byrjaður að vinna að sínum verkefnum og haustið hefur þau ætíð í för með sér, og flensur.

En!

Nú nenni ég ekki að segja meira, finnst þetta tilgangslaust eitthvað. Hélt því fram fyrir einhverju síðan að ég væri hættur að tjá mig á rituðu máli og hef í megindráttum haldið mig við það. Ekki veit ég af hverju, kannski síðbúinn heimsósómavandlæting, kannski afgangar af tómhyggjutómahljóði, kannski leyfar af heimsendaótta kaldastríðsbernskunnar. En það er svo sem allt liðin tíð. Nú er maður bara og kannski Guð. Ég hef í öllu falli fundið mína biblíu (án þess að vera með neitt blasfamí). Játningar Ágústínusar eru mitt heróín og ég get ekki látið daginn líða með góðri samvisku án þess að lesa nokkrar blaðsíður úr þeirri bók.

Kannski veit ég að lífið er stórhættulegt, fólk er líka stórhættulegt og því ber að fara með fullri varúð í öll samskipti. Orð eru dýr og himnarnir hættulegir. Þess vegna læðist ég um lífið og fyllist vandlætingu þegar ég upplifi að óvarlega er með tilveruna farið. En í þessu felst vandamál.

Til þess að taka ekki of mikin þátt verður að leita á náðir þess sem frelsar mann undan hinni raunverulegu tilveru: þjáningunni, valinu, hugarvíli og almennum vangaveltum. Og til þess var dægurmenningin fundin upp. Til að létta hugan og forða honum frá viðfangsefnum daganna. Þetta hef ég gert í ríkum mæli, en einungis til þess að fyllast viðbjóði og þunglyndi á merkingarleysi umhverfisins sem ég hef skapað mér.

Sem sagt vandamál.

En núna er allt betra, held að Magni og Supernova hafi frelsað mig undan tilgangsleysinu. Kannski hefur líka eitthvað að segja ég þarf ekki lengur að hoppa um á einum fæti með gifsvafinn hinn. Já það birtir alltaf um síðir.

Sagði einhver tilfinningakám.

Mér er svo sem sama, þetta les hvort eð er enginn lengur. Við Ágústínus þekkjum mátt einræðunnar.

Amen.