Ok

koma svo

ósjálfráð skrift...!

Þjóðvegur 1 er ofmetinn, Lyngdalsheiðin er miklu skárri, draslvegur en bara svo miklu betra að keyra án áreitis, stjörnubirta og aleinn í heiminum. Hálkublettir á milli Þrastarlundar og Þingvalla.

Af hverju hugsa ég alltaf sömu hugsanir þegar ég er að rífa hey af rúllunum og keyra í kýrnar. Hverjar? kemur ykkur ekki við, en það var farið að slá all verulega í þær í dag og í gær. Já, ég var í sveitinni. Skólplagnir lagðar í bústað og smur í pakkningar heitir nunnu-eitthvað. Það var kalt og moldin í skurðbörmunum var frosin og undir löppunum á mér náði ekki fótfesti og þurfti að leggjast á helvítis rörendan útbíaðan í nunnu-smuri og drullu og sandi. Klíndi því alltaf í buxurnar og moldinni og peysan mín var drullug og mér var alveg sama. Frosin mold er snyrtileg eins og gefur að skilja og gott að styðjast við hana en stundum var hún ný og mjúk og köld. Stundum. Mér finnst gaman að klóra kúnum í kringum augun, sumar eru pirraðar og hinar fíla það. Kálfarnir eru alltaf í stuði, þeir stækka svo fljótt. Einn sem var nýborinn þegar ég var síðast er orðinn stærri eiginlega krakkalegur en samt minnstur í stíunni og fær alltaf síðast að drekka þegar þeir slást um gerfibeljuna sem er tunna með þremur spenum. Hann var útundan þegar ég fór með bland í tunnuna en mundi eftir mér því ég gaf honum alltaf að drekka þegar hann var nýborinn. Hann horfði á mig hornreka með sínum sorgmæddu beljuaugum og svo hýrnaði yfir honum á einhverjum ósýnilegan hátt og hann kom skokkandi til mín í dýrlegri von og fékk ekkert nema hönd og lófa.

So you think that getting sober would mean your life was over,
I don´t think it´s that bad, I don´t think it´s that sad.

Þarf að fara í ferðalag. Ég mun ekki blogga næstu misserin.

Kannski á morgun ef ég verð í stuði.

Ástarsaga

Mig hefur hrjáð mikið bloggsamviskubit undanfarið svo að einna helst minnir á árdaga þessarar aldurhnignu síðu.

En hvað um það. Ætli það sé ekki best að upplýsa elskulega lesendur um að ég á í ástarsambandi. Það hefur staðið stutt, en ágerst með hverjum deginum sem líður. Þegar ég sá hann fyrst var ég ekki spenntur, fannst hann sætur eins og þeir eru oft litlir en eftir því sem ég hef séð hann stækka og fylgst með honum læra að fóta sig í lífinu þykir mér alltaf vænna um greyið. Því var haldið fram að hann væri stelpa í fyrstu en ég var ekki lengi að koma auga á hreðjarnar á honum, hann var því umsvifalaust nefndur Paddi, þar sem hann hafði heitir Padda að undirlagi yngsta sonar míns fyrstu dagana. Fyrir mér er hann Paddington, svona til að hafa þetta svolítið settlegt. Við Paddi höfum það verulega gott saman og skiljum hvorn annan. Erum ekki að kássast ofan í hvorum öðrum að óþörfu en leggjum þess í stað upp úr notarlegri nærveru.
Paddi er kominn í náið vinfengi við Snældu, nágrannaköttinn og fá þau að fara í heimsókn til hvers annars á milli þess sem þau skoppa utan í hvort öðru í garðinum, hann rétt u.þ.b. að verða kynþroska og hún svo dönnuð og dömuleg og sæt. Saman eru þau sakleysið uppmálað, óhjáð af vægðarlausum hormónum og veseni.

Mamma hans Padda, Branda, sem er varla af unglingaskeiði, gaut sínu öðru goti í fyrradag. Fjórir rauðbröndóttir og einn svartur. Ef einhver er kettlingaþyrstur þá má uggluast reyna að hafa samband.

Jammjamm,

góður kisi.

Mjá!

Hið inngróna ég

hættir aldrei að undra sig á hinni extróvert athöfn, að bloggast á alnetinu. Og ég sem hef ekki einu sinni neitt að segja.

Ég held að það sé einhver þerapía í þessu: Jæja væni, nú skaltu opna þig fyrir alls konar fólki sem þú þekkir ekki neitt og fólki sem þú hefur ekki hitt í háa herrans tíð og fólki sem þú hefur ekki minnsta áhuga á að eiga í tjáskiptum við, eða í öllu falli segja neitt við. Við þessi síðastnefndu segi ég:

Ekkert.

Við öll hin segi ég þetta:

Það eru skil framundan, lægð liggur djúpt suður af landinu og mun dvelja þar um óvissa tíð.

Þetta má fólk skilja eins og það vill.

Og svo er ég að fara í skírn á morgun hjá litla frænda mínum, sem heitir Frosti. Ætli ég láti þá ekki af þeim ósið að kalla hann Frosta Þór í sífellu, ekki ætla ég í öllu falli að látast með nafnið eftir að það er staðfest í nærveru Guðs. Verst að presturinn er ekki í uppáhaldi hjá mér, öðru nær. Eins og það eru nú til dásamlegir prestar á þessu landi. Sr. Bjarni Karlsson er í algeru uppáhaldi, Sr. Jóna Hrönn er stórgóð og fyrir þá sem misstu af messunni hennar sem var útvarpað á sunnudaginn þá gætu þeir gert margt vitlausara en að kveikja á kerti, setja sig í fallegar stellingar og hlusta á hana á netinu. Sr. Örn Bárður er jafnframt skarpgreindur og hefur fallega innsýn í trúnna. Sá sem messar á morgun talar hins vegar ekki til mín. Ugglaust er hann samt ágætur.

En nú mun ég sem sagt kúvenda lífi mínu, því fylgir nokkur spenna og meira að segja örlar á tilhlökkun en fyrst og fremst kvíði ég því. Það er erfitt að skipta um umhverfi, venjur og hætti. Það er erfitt að geta ekki skipulagt líf sitt eftir hentugleika og venjubundnum löngunum. Það krefst ugglaust auðmýktar og núna kemur í ljós í hversu miklum mæli hún býr í mér. Ég þarf að taka með mér Játningarnar og Biblíuna, einhverjar uppástungur?

Og nei, ég er ekki að fara í fangelsi eða meðferð.

Það versta er að ég veit ekki einu sinni hvert ég er að fara, kannski ekki neitt. Þá kemur í ljós hvort að maður geti ferðast en verið alltaf á sama stað...

og ps. sitúasjón, þáttur, kafli, innslag:

Maður áttar sig á því að hann hefur ekki lifað lífi sínu til fulls, hvernig bregst hann við? Með eyðandi tómhyggju, uppbyggjandi tómhyggju, Guði, dauða, ást?

Hvert er eðlilegasta viðbragðið, hvert er heiðarlegasta viðbragðið, og hvað mun koma hinum til bjargar og hvað mun gera út af við hann.

Svörn má finna í næstu ljóðabók minni Yfirgefinn á ögurstundu eða, að éta það sem úti frýs

Ykkar,

Þór "lognið á undan storminum" Steinarsson

Þór litli í sveit

Nú fer að líða að því að ég komi mér í bæinn að hitta Steinar þann sem ég er kenndur við. Ekki veit ég hvað við tökum okkur fyrir hendur, en mikið væri gaman að skella sér með hann í sveitina dagpart.

Sá dagur líður ekki að einhver ævintýri dynji ekki á manni í sveitinni. Í dag þurftum við að bjarga vesælum hrúti sem hafði plantað sér ofan í fráveituskurð og fest sig þar í díki. Eftir að hafa bundið um hornin á greyinu og togað frá honum og okkur allt vit, náðum við í nýja traktorinn, enda hafði hrútsgerpið bitið í sig þá þrjósku að drukkna frekar en að auðvelda okkur björgunina. Hann var svo dreginn upp skurðinum ásamt hálfu þúfubarði. Þá áttum við eftir að losa bandið af hornunum og forða okkur frá honum, bandillum.

Á bæinn var keypt fjórhjól hér um daginn, hér fer ég allra minna ferða á því. Þetta er andskoti kraftmikið tæki og legg ég mig miskunarlaust í lífshættu fyrir nokkur míkrógrömm af adrenalíni. Nóg er af torfærunum.

Í kvöld ætla ég svo að hreinsa byssuna og undirbúa mig fyrir gæsina á morgun. Það er yndislegt að liggja fyrir henni og fylgjast með þegar rökkrið breytist í birtingu og morguninn tekur á sig mynd.

Jæja, nóg er nú malað, þarf að vakna kl. 5.30.
Ójá.


Ykkar, sveitavargur
Þór

Trúarbragðafræði 102

En Japan er ekki eina landið í Austur-Asíu þar sem David er tilbeðinn. Í búddahofi í Thaílandi er gullstytta af honum, sem reist var 1998, og stendur hún við hliðina á styttum af Búdda og Siddhartha Gautama, upphafsmanns búddismans.

Mogginn með búddisman á hreinu...

Nokkur orð um leti, vellíðan og sjálfspíslargleði.

Eftir að hafa verið í hér um bil eilífð á Eggertsgötu er ég fluttur þaðan út. Í millibilsástandinu sem því fylgir hef ég tímabundið fluttst í sveitina. Reyndar ekki norður í ættaróðalið eins og kom fram í heimsfréttunum, heldur austur í Biskupstungur. Hvort það sé ættaróðal verða aðrir að gera upp við sig.

Að vera í sveitinni fylgir ómæld vellíðan. Á fætur klukkan 6.45, nema þegar haldið er á veiðar kl. 05.00. Stanslaus vinna allan daginn og heilbrigð, nístandi þreyta á kvöldin.

Eins og ágætir vinir mínir voru óþreytandi að minna mig á, þá missti ég nokkur kíló á meðan ég var í gifsi. Ólíkt flestum leitast ég við að grennast ekki og mátti ekki gjörla við þessu. Núna borða ég 5-6 sinnum meira en ég gerði í borginni. Stórkostlegt að geta hlaðið í sig þangað til maður getur ekki meira af einskæru hungri og tilhugsuninni um að endast ekki kraftur til að stinga út úr hesthúsinu, fara í fjós, steypa gólf og hvað það er sem bíður eftir manni eftir matinn.

Löppin á mér er orðin nokkuð góð en minnir samt stanslaust á sig. Mér hefur oftar en einu sinni verið hugsað til Geira gamla í Holti sem þjarkaðist áfram á ónýtum löppum árum saman. Ég hugsa kannski ekki síst til hans vegna þess að ég geng nákvæmlega eins og hann, ef einhver af lesendum þessarar síðu sem þekktu Geira myndu sjá aftan á mig í vinnugallanum og stígvélunum rækju þeir eflaust upp stór augu, horfandi á lifandi eftirmann vinnumannsins í Holti.

Á kvöldin kemur samt stingur og kraftalegur sláttur í fótinn sem veitir mér sannarlega sjálfspíslargleði og áminningu um vel skiluðu dagsverki.

Ég hefði ekkert á móti því að vera bóndi, búa í sveit, rækta skepnur og tún og stússast í vélunum og vesenast. Inn í eldhúsi biði mín búsældarleg kona sem hrærði handa mér skyr í stórri skál eftir að ég kæmi heim af akrinum. En svoleiðis draumar lifa stutt í einu, líklega verð ég að láta mér nægja að vera íhlaupavinnumaður eftir hentugleikum, sem er ágætt. En ég lýsi samt sem áður eftir búsældarlegri konu sem vill koma með mér í sveitina og hræra skyr í stórri skál, með stórri sleif.

Þangað til næst...

Bestu kveðjur í bæinn,
ykkar stingskata,
Þór