Minningarkorn um móður mína

Eftirtfarandi orð voru flutt af Bergþóru Einarsdóttur móðursystur minni á minningarathöfn um móður mína, Hildigunni Einarsdóttur, sem lést 1987 og hefði orðið sextug 17. júní sl.

Þessi athöfn var dásamleg, ég finn það núna þegar frá líður hvað mér hlýnar við að lesa þennan texta og hugsa til þessarar minningardagskrár sem við systkynin stóðum fyrir.

Takk fyrir okkur allir sem lögðu hönd á plóg.

HILDIGUNNUR

Ég man lítið nýfætt barn í fangi ljósmóður uppi á lofti í Lækjargötu. Hildigunnur er fædd.

Hildigunnur - sæt og budduleg – hún er hátt í eins árs. Ég sit á rugguhesti í eldhúsinu í barnaskólanum. Hún er sett fyrir framan mig á hestinn. Eitthvað fer knapinn óvarlega, rugguhesturinn skellur á veggnum. Hildigunnur fer að gráta og síðar kemur í ljós að hún er viðbeinsbrotin. Ég er fjögura ára og búin að beinbrjóta litlu systur mína. Hún erfir beinbrotið aldrei við mig. Hildigunnur var hvorki langrækin né hefnigjörn.

Hildigunnur fer að tala, skemmtilega smámælt. Meðan á máltíðum stendur er gaman að biðja hana að koma í leik. Svarið er alltaf það sama: "Fina é búvin báva" – Þegar ég er búin að borða. Hildigunnur hljóp ekki frá hálfkláruðu.

Hildigunnur á lóðinni við Barnaskólann. Við erum í rósóttum sumarkjólum, með slaufur í hári og í lakkskóm. Alltaf sumar og sól. Við erum í búðarleik. Ég er eldri, ég ræð. Ég er búðarkonan, hún viðskiptavinirnir. Allt í einu mótmælir kúnnahópurinn og vill fá að afgreiða, hótar að koma aldrei aftur í búðina. Allt stefnir í óefni. Hildigunnur fellir Salómonsdóm. Við erum báðar búðarkonur, viðskiptavinirnir eru í þykjustunni. Leikurinn verður miklu skemmtilegri.

Hildigunnur sagði sína skoðun og fann lausn á vandanum.

Hildigunnur á afmæli 17. júní. Afmælið hennar er allt öðru vísi en mitt. Hennar afmæli fellur yfirleitt í skuggann fyrir þjóðhátíðardegi og stúdentaútskrift. Engin afmælisveisla sem skólasystkinum og vinum er boðið til, heldur keyrir blómabíll um bæinn og það er dansað fram á rauða nótt á torginu. Kannske gleymist einhvern tíma að óska henni til hamingju með afmælið. Afmælisbarnið fjargviðrast ekki út af þessu.

Hildigunnur tók hlutunum með jafnaðargeði.

Hildigunnur unglingur. Kynslóðabilið er óendanlegt í augum stóru systur. Allar tilraunir til að hafa áhrif á yngri systur jafnast á við að skvetta vatni á gæs. Hildigunnur haggast ekki, henni er alveg sama um önuga eldri systur.

Hildigunnur var sjálfstæð og örugg. Með sterka sjálfsmynd - væri sagt í dag.

Hildigunnur slær í gegn í vélritun við gagnfræðapróf. Henni er boðið ritarastarf á sjúkrahúsinu, þar sem hún slær aftur í gegn – ekki bara fyrir færni og hraða í vélritun og íslensku- og stafsetningarkunnáttu, heldur einnig fyrir fágað fas og hæverska framkomu. Hún ávinnur sér traust og vináttu samstarfsmanna sinna. Hún er virt og mikils metin.Hildigunnur var snillingur í mannlegum samskiptum – löngu áður en það hugtak var fundið upp.

Hildigunnur fer á húsmæðraskóla á Ísafirði. Hún saumar skírnarkjól, sem ber af öllum öðrum slíkum. Enginn hefur séð svo fallegan skírnarkjól.

Hildigunnur var vandvirk, smekkvís og nákvæm.

Hildigunnur sækir um ritarastarf á sjúkrahúsi í Svíþjóð og er valin úr hópi næstum hundrað umsækjenda. Síðan verður hún ritari yfirlæknisins á Kleppi, sem fær næstum taugaáfall, þegar hún segir upp störfum.

Hildigunnur skaraði fram úr og var samviskusamur og eftirsóknarverður starfsmaður.

Hildigunnur festir ráð sitt og eignast börn og buru. Hún skapar fallegt heimili, þar sem ríkir gestrisni og gleði, öryggi og friður.

Hildigunnur sinnti sínu og sínum af alúð og kostgæfni.

Hildigunnur er gædd góðri tónlistargáfu og afbragðs tónheyrn, lærir á fiðlu og syngur millirödd við hvaða lag sem er. Hún hefur yndi af leikhúsi. Nokkrum dögum fyrir andlátið ákveður hún að sjá Kabarett í samkomuhúsinu. Að lokinni sýningu er keyrt í inn í Brynju til að kaupa ís.

Hildigunnur var listunnandi og fagurkeri fram í fingurgóma.

Hildigunnur berst í tæp sex ár við veikindi og dauða. Alltof snemma, alltof ung. Baráttan er háð af hugrekki og kjarki og lýsir hennar innri manni. Ósigrinum er tekið með æðruleysi.

Hildigunnur er öll.

Harmurinn er þungur, söknuðurinn djúpur. Eftir lifir björt og fögur minning um heilsteypta, gáfaða og mæta konu og innilegt þakklæti fyrir að hafa átt hana að og verið hluti af hennar lífi.

Uppfærsla

Mínímalismi síðunnar hefur vikið fyrir snert af skrautstefnu og hégóma. Nú er komin mynd af mér þarna til hægri. Ekki þrjár eins og hjá Guðmundi Steingríms. Bara ein.
Á svipuðum stað á síðunni er ég búinn að tengja yfir á vini, kunningja og fleiri. Þeir hafa verið þarna áður. Ekki Guðmundur Örn samt, hann rakst ég á áðan og upp úr því hófust allar þessar breytingar á síðunni (mætti sko viðbjóðslega snemma í vinnuni og gat því með góðri samvisku dundað í þessu í smá stund :)) Guðmundur er gamall og góður kunningi frá Akureyrarárunum, núna er hann prestur í Vestmannaeyjum. Hann er mikill fengur fyrir eyjamenn, einstaklega notarlegur og viðræðugóður.

Eftir að hafa hent öllum tenglum út af síðunni þráaðist ég lengi vel við að setja þá inn aftur. Það er vesen að standa í því að setja alla inn sem maður þekkir, sumir eru hreinlega ekkert spennandi og ég les þá aldrei, aðrir líða fyrir leti mína. Sumir taka þetta persónulega og það er leiðinlegt.
Núna er ég hins vegar svo laus við meðvirkni og aumingjagæsku að ég þarf ekki að láta slíkt aftra mér.

Þetta verk á líklega eftir að taka einhvern tíma, þannig að þið þurfið ekki að láta hugfallast þó að nafn ykkar birtist ekki undir eins.

Góðar stundir.

7. flokkur Þróttar á Skagamóti

Júlíus, Snorri og Ragnar Steinn sækja að víkingspilti. Leikurinn fór 5-4 fyrir Víking ;( þrátt fyrir einkar glæsilegt mark frumburðarins...

...sem er líklega í uppsiglingu hér..., Lárus, Birkir, Ragnar Steinn, Hákon Máni og Daníel í fjarska.


eða þá hér... Skemmtilegur leikur, skemmtilegt mót og allir fara heim sáttir þó að bikar sé ekki hampað. Annar hefur Ragnar Steinn skorað 5 mörk það sem af er mótinu og Þorsteinn Elvar 2. Liðin eiga eftir að spila einn leik á morgun. Við krossum fingur og gerum leikmönnunum lífið eins létt og möguleigt er til að þeir verði í súperformi, enda stolt feðranna að veði... eða þannig...;)

einhverra hluta vegna rambaði ég inn á bloggsíður, aldrei þessu vant og meira að segja otaði innslagi á síðu Eríks vinar míns og mundi þá allt í einu eftir ástkærum lesendum sem hingað hafa rekið inn nef sitt og augu og ákvað að gera þeim til geðs að skrifa hér fáeina punkta.

Til að byrja með mun ég afrita innslag mitt hjá Eiríki, ekki síst vegna þess að það inniheldur ákaflega mikilvægt manifestó eða stefnuyfirlýsingu sem veðrur að koma fyrir augu minna ástkæru. Það er svona (samhengið útskýrist af samskiptum mínum við Eirík á velmektarárum Nýhils, en skiptir að öðru leyti ekki máli):

Einu sinni var ég með sand í píkunni. Eftir á að hyggja fer mér að þykja vænt um það. Ekki gaman á meðan því stóð, en þegar frá líður minnist ég bara þess jákvæða.

Ég vil biðja menn um að taka ekki vestfirskt orðabrúk Eiríks alvarlega. Hann meinar ekkert illt. Honum þykir vænt um fólk sem hann sakar um að hafa píkusand.

En nú vil ég nota tækifærið og taka undir orð Eiríks um Lesbók Morgunblaðsins. Hún er ágæt, en ljóðin eru af vafasömum standard og greinarnar eftir ritstjórann eru leiðinlegar. Vangaveltur um að Ellí Ármanns sé aðal smásagnahöfundur íslands eru barnalegar. Þeir sem skynbragð bera á skáldskap og menningu og samfélag vita að internetið er ofmetið og bloggið líklegast ofmetnast af öllu sem þar er.

Blogg er í eðli sínu óvandað, óritstýrt, óyfirlesið, fljótvirknislegt og að sjálfsögðu óbundið. Hver man ekki eftir ölllum rafrænu bókunum sem áttu að taka við.

Texti er ekki bara texti, hann lýtur forsendum umgjarðar sinnar.

Höfundurinn er ekki dauður, það er bjánalegur misskilningur, sprottin úr bjánalegri umræðu sem tekur (hálf)bjánaleg fræði of alvarlega.

Orðaleikir og útúrsnúningur er ekki lengur í tísku! handavinna með tungumálið og merkingu er þreytt. Afbygging er asnaleg, brandarinn er bara fyndinn einu sinni (öllu gamni fylgir þó alvara o.s. frv.)

Og hér kemur mitt manifestó! Já í athugasemd á blogginu þínu Eríkur, af því að mér þykir vænt um þig og sakna þín, en líka af því að hingað koma allir sem vilja lesa eitthvað um ljóð (virðist vera... meira að segja téður Þröstur (já ég sé þig!)) og almennt argaþras á tímum geðdeyfandi lyfja og almennrar vönkunar:

Lifi hið fallega og vandaða.

Lifi nostrið og virðingin fyrir tungumálinu.

Lifi afstaðan og hið pólitíska ljóð.

Lifi ádeila og háð og spott.

Lifi innsæi, þekking og skilningur.

Lifi lífið og upphafning þess.

Lifi ljótleikinn og fjölbreytnin.

Lifi tilraunin.

Lifi möguleikinn.

Lifi veruleikinn!

Þór Steinarsson(Höfundur er bókmenntafræðingur og hefur fengist við ristörf í felum og útgáfu á opinberum vettvangi)

Svona var nú það. Við þetta hefði mátt bæta: Lifi tungumálið, en það skiptir svo sem ekki máli úr þessu.

En að allt öðru - mér.

Ég hef það einstaklega gott og lifi (eða reyni að lifa) í sátt við Guð og menn. Ég horfi ekkert á sjónvarp, en les þeim mun meira. Það sem er á náttborðinu er eftirfarandi:

Og trén brunnu, þýskar ljóðaþýðingar

Bréf til Maríu e. Einar Má Jónsson

tækifærisvísur e. Guðbrand Sigurlaugsson

Almenningsálitið er ekki til e. Pierre Bourdieu

Thorsarar, auður, völd, örlög e. Guðmund Magnússon

AA bókin

Steinn Steinarr, ljóðasafn

Gymnaslærer Petersens beretning om den store politiske vekkelsen som har hjemsokt vart land e. Dag Solstad

Fall Konungs e. Johannes V. Jensen

Leikföng leiðans e. Guðberg Bergsson

Steinn Steinarr, kvæðasafn og greinar

Kóralína e. Neil Gaiman

Tuttugu og fjögurra stunda bókin

Bell Jar e. Sylviu Plath

Héðinn, Bríet, Valdimar og Laufey e. Matthías Viðar Sæmundsson

Glæpur og refsing e. Fjodor Dostojevskí

og

Fram í sviðsljósið e. Jerzy Kosinski

Jamm.

Flestar er ég að lesa, sumar hef ég haft vit á að bíða með að bæta í torfið. Lengst hefur verið Glæpur og refsing. Þó er hún stókostleg lesning.

Ég átta mig ekki alveg hvaða eirðarleysi getur af sér þetta flóð, en kannski finnst mér skemmtilegra að byrja á bókum en klára þær. Það þarf ekki að vera slæmt. Eða hvað?

Ég fæst við ofurlitla jurtarækt. Þónokkur blóm eru hér í vösum og þrjú (Friðarliljur) í potti. Það gengur ágætlega að halda lífi í vasablómunum en pottarnir eru annað mál. Ég gleymdi að láta sinna þeim þegar ég skrapp til Noregs í nokkra daga og þau stiknuðu greyin í júnísólinni í glugganum. Eftir nokkrar lífgunartilraunir virðast þau ætla að öðlast líf, en ástandið er tvísýnt.

Auk þessa hef ég sáð kryddjurtafræum og þau ætla bara ekkert að gera, annað en að liggja í makindum í blessaðri moldinni. Mætti ég auðmjúklega biðja um góð ráð. Nú eru að minnsta kosti liðnar tvær vikur og ekkert gerist.

Hvað fleira?

Drengirnir mínir eru nú orðnir nokkuð efnilegir knattspyrnumenn og hef ég hina mestu ánægju af því að fygjast með þeim á æfingum. Ég tek strax fram að ég er vitaskuld hinn prúðasti pabbi og hvet allt liðið til sigurs og geri ekki upp á milli leikmanna. Þó læt ég undan mér að njóta unaðshrollsins sem fer um mig þegar strákunum tekst vel upp og ég tala nú ekki um þegar þeir skipa sama lið og þeysast saman upp völlinn og skila af sér marki. Þvílík tilfinning! Nevillebræður framtíðarinnar! (Í fótboltapólitíkinni er þetta ekki endilega frábær samanburður en ég læt hann flakka engu að síður. Ekki margir fótboltabræður sem ég man eftir (en samt ))

Um næstu helgi höldum við svo upp á Skaga og tökum þátt í stómóti 7. flokks þar sem lið okkar - Þróttur - ætlar sér stóra hluti. Það verður mikil sæla og að sjálfsögðu hef ég tekið að mér að vera farastjóri eins og nokkrum liðum í félagi við annann fótboltapabba. Mikið hlakka ég til.