Sleggjukast framsóknarmanna er heldur pínlegt fyrir þá, enn á ný afhjúpar þingflokkurinn ólýðræðisleg vinnubrögð og einræðistilburði Halldórs Ásgrímssonar. Það sem er ef til vill pínlegast er hversu samdauna þingflokksformaðurinn er spillingunni. Honum finnst ekkert athugavert við það að þingflokkurinn vinni eingöngu sem lið en ekki einstaklingar, heldur státar hann sig af því. Vitaskuld vinna þingflokkar sem heild, en Framsókn er eini flokkurinn þar sem einstaklingsframtak er talið óæskilegt og beinlínis refsivert. En hvað með fólkið sem kaus Kristinn H. á nákvæmlega þeim forsendum sem hann vinnur? Enginn trúnaðarbrestur er á milli Kristins og kjósenda hans, nær er að trúnaðarbrestur hafi orðið á milli þingflokksins og kjósenda Framsóknarflokksins í Norðvestur kjördæmi.

Enn á ný styrkist sú sannfæring að Framsóknarflokkurinn vinni einungis að því að viðhalda völdum valdanna vegna, í stað þess að þau séu notuð sem tæki til að viðhalda og auka á velmegun þjóðarinnar. Þetta endurspeglast í algeru virðingarleysi á því umboði sem kjósendur Kristins hafa veitt honum til trúnaðarstarfa. Mikilvægi þess sambands hverfur í samanburði við mikilvægi þess að ekki falli blettur á Halldór Ásgrímsson.

Þeir sem hlustað hafa á Dagnýju Jónsdóttir og nú Hjálmar Árnason tala um íþróttalíkingar í stjórnmálum, að menn eigi að spila með sínu liði o.s.frv. vita allir að í t.d. fótboltaliðum er aðeins einn maður sem ræður ferðinni og tekur allar áknarðanir. Svoleiðis er greinilega líka háttað í þingflokki Framsóknar. Því miður fyrir þingmenn og kjósendur flokksins hafa menn þar á bæ ekki vit á að halda slíkum sannleik til hlés. Þvert á móti er honum haldið hátt á lofti.

Nýjustu fréttir af þingflokki Framsóknarflokksins eru áhugaverðar. Kristni H. Gunnarssyni hefur verið vikið úr öllu nefndarstarfi flokksins vegna trúnaðarbrests, að sögn þingflokksformanns flokksins. Þessi framvinda, sem á sér all nokkurn aðdraganda, í stólasviptingum flokksins vekur upp spurningar um starfshætti og verklagsforsendur Framsóknarflokksins. Orðalag þingflokksformansins, Hjálmars Árnasonar, gefur vísbendingar um hvar svaranna sé helst að leita. "við erum að vinna sem liðsheild, en ekki sem einstaklingar", segir Hjálmar. Hér er í raun um eina áþreifanlega vísbendingu um hvernig trúnaðarbrestinum sé háttað. Kristinn hefur sem sé ekki verið nægjanlega í takt við aðra í þingflokknum, ekki spilað með sínu liði, eins og annar þingmaður flokksins, Guðný Jónsdóttir, tók eftirminnilega til orða fyrir stuttu síðan. Orð Hjálmars kallast fullkomlega á við Guðnýjar og undirstrika það verklag að flokkurinn vinni með sem mestan slagkraft í málflutningi sínum allt sem dragi úr þessum krafti vinni gegn flokknum. Kristinn tekur þetta lengra og bætir því við að menn vinni ekki sem einstaklingar. Þegar


Ekki er þó um að ræða trúnaðarbrest milli Kristins og kjósenda, heldur trúnaðarbrests milli þingmannsins og annarra þingmanna Framsóknarflokksins.

Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.

Ég fór út í gær. Útstáelsi hefur minnkað til muna undanfarið þannig að ég er kominn úr æfingu. Það, auk þess sem ég vanmat þreytuna sem hefur síast inn í mig undanfarna daga, varð til þess að ég varð ölvaðri en góðu hófi gegnir. Það var ekki ætlunin enda hef ég ávalt verið mannalegur með víni, verið til fyrirmyndar í ölvunarástandi. Í gærkvöldi fór ég á Ölver. Ég legg það ekki í vana minn að syngja karaókí, en finnst það skemmtilegt, auk þess sem ég er lagviss með afbrigðum, þó að röddin sé ef til vill ekki ýkja hljómfögur. Ég man ekki hvað ég söng, en ég man að ég endaði öll lög með stuttri og snaggaralegri svívirðingu yfir salinn. Nú er ég vel upp alin og legg mig eftir því að vera kurteis og siðaður, en því miður þurftu áheyrendur að verða fyrir djúpri og vel falinni reiði sem ég geymi greinilega undur innstu lögum sálarinnar. Eftir að ég hafði ausið úr skálum reiði minnar yfir blásaklausa gesti Ölvers fór ég í heimahús þar sem ég hrasaði niður brattann tréstiga þannig að Jónas Hallgrímsson hefði verið fullsæmdur af. Í dag er mjöðmin á mér stöðug áminning um hrakfarir og hrasanir gærkvöldsins.

Ég hitti nokkra leikara eftir sönginn. Leikarar eiga það til að vera fram úr hófi dramatískir. Enda þurfa þeir að hefja sig upp úr lágkúrunni sem þeir kalla list, en enginn maður skilur fullkomlega hvað er listrænt við að standa upp á sviði og frussa yfir áheyrendur. Leikstjórar eru vitanlega listamenn enda túlka þeir handrit og setja upp. Leikskáld eru svo fremstir á listanum, enda raunverulegir skaparar þess sem fram fer í leikhúsi. Engin hefur hins vegar útskýrt fyrir mér listrænuna í leiknum sjálfum. En það er svo sem ekki að marka mig enda leiðist mér í leikhúsi. En sum sé þá tókst nokkrum leikurum að fara óstjórnlega í taugarnar á mér í gær (ef að einhver var ekki búin að fatta það). Þar á meðal var einn sem hefur áður gert sér far um að lítillækka sig í viðurvist minni. Þessi leikari er alræmdur ofbeldismaður og vitleysingur, það fékk ég staðfest endanlega í áðurnefndri samkomu. Samt sem áður fundu hinir leikararnir sig knúna til að standa sérstakan vörð um hann þó að öllum væri greinilega í nöp við gerpið.

Nóg um það, enda eyði ég ekki tímanum í að pirrast á vitleysingum, basta.

Ég hef mikla þörf fyrir að lýsa yfir aðdáun minni á sLiPkNoT. Þvílíkir djöfuls snillingar.


Flott flúr!

Ég hef ekki verið svona lasinn síðan ég var krakki. Það er ekki tekið út með sældinni að vera starfsmaður á leikskóla, enda eru þeir öruggt bakteríuathvarf. Ljósi punkturinn er að ég verð orðinn ónæmur fyrir gjörvallri vírusaflórunni innan skamms. Þangað til verð ég að þjást.

Nú hellast yfir mig veikndi, held ég tuðrist samt í vinnuna og sjá hvernig gengur, mér verður þá í versta falli skipað að koma mér heim. Nú hef ég brutt lyf í gríð og erg til að verða svefnsamt á eftir. Sum þeirra hef ég ekki prófað saman áður og þau gefa alveg ljómandi góða raun. Kannski maður fari út í fleiri prófanir á samsetningum...

Í tölvupósti skrifaði ég ljóð. Að venju rann það upp úr mér ofurljúflega og fyrir vikið snilldarlegt og meingallað í senn, eins og ég sjálfur. Ég hafði svo sem ekki hugsað mér að slengja því framan í elskulega lesendur, enda hefur afhjúpunarþörf mín mildast nokkuð á undanförnum mánuðum, hverju sem um er að kenna. Af einhverjum ástæðum vaknaði sú hugmynd samt eftir að hafa hlustað á You are the Quarry með Morrissey þrisvar sinnum í röð. Veit ekki af hverju...

Ath

ég hef reynt að venja mig af því að blóta í ljóðum en vantar farveg fyrir barnslega reiði mig langar til að geta lamið lesandann eins og barn sem finnur engin orð nema í hnefunum helvítis helvítis helvítis helvítis öll ungu og metnaðarfullu skáldin sem reyna að fjarlægja andskotans djöfulsins helvíti úr ljóðunum sínum og troða inn staðgenglum hlandlekum getulausum og krumpuðum í þeirri trú að djöfulsins djöfull og helvíti komist til skila

ef að orð væru efni þyrfti að grafa upp gervallt lagnakerfi borgarinnar og fjarlægja drulluna sem lekur ofan í ræsin.

andskotans
helvíti
djöfulsins djöfull

ég get ekki

Fjórði vinnudagurinn á leikskólanum er liðinn og ég hef strax eignast dyggan aðdáendahóp barna. Ég lýsi mig nú þegar reiðubúinn til að ættleiða að minnsta kosti þjú börn á deildinni minni og eitt til tvö í viðbót af hinum deildunum. Þá yrði nú fjör! Starfið er skemmtilegt og gefandi, en sá dagur líður ekki að mér gremjist ekki hversu lág laun eru greidd (eða í boði, svo maður tali leikskólamál). Þó þetta komi ekki niður á samskipum við börnin eða samstarfsfólkið, þá er þetta niðurdrepandi, eins og vinnustaðurinn er nú ágætur.

Af lestri er það að frétta að ég er u.þ.b. að ljúka Angels and Demons e. Dan Brown, sem er hin ágætasta skemmtun og nú fer í hönd glíma við Foucaults Pendulum e. Umbertu Eco. Blaðsíðurnar 650 ollu mér örlítilli skelfingu á bókasafninu en pappírinn er léttur þannig að ég ætti ekki að þurfa að rota mig, eða fá krampa í upphandleggsvöðvana þegar ég ligg með hana yfir höfðinu í rúmin. Ég les bara áður en ég fer að sofa og því get ég ekki lesið bækur sem er meira en 0,5 kíló á þyngd. Á borgarbókasafninu náði ég í óvenjulega mikið að teiknimyndasögum. Fengurinn var þó ofmetin þar sem Batman, Death in the Family er ekki ýkja spennandi og Transmetbækurnar tvær eru pistlasafn Spider J, en ekki sögur. Ég tékka samt á þessu og haska mér svo aftur á safnið eins fljótt og auðið er.

Strákarnir tóku Köttinn með Höttinn, og þó að vinur minn Böðvar Guðmundsson hafi þýtt bókina, sem er annars frábær penni, var ég ekki hrifinn af þýðingunni. Hann hefur gert margfalt betur en þetta.

Ég hef aldrei lesið Rutarbók Biblíunnar, þótt ég viti að hún sé höfð í hávegum. Í gær komst ég að því að hún er bara 4 bls. Ég les hana í kvöld.

Svo skellir maður sér kannski í kirkju á sunnudaginn ef að Örn Bárður messar...hver veit.