Engin jólakort frá mér þessi Jól. Þess í stað sendi ég kærar kveðjur til fjölskyldu, vina og kunningja nær og fjær.

Hátíðirnar eru tiltölulega lágstemdar í ár.

Þess í stað boða ég stórviðburði í janúar.

Meira um það síðar.

Próf og Klængur

Þegar ekki var svona langt liðið fram í desember var ég hæstánægður með að próftímabilið mitt hafði dregist langt yfir í janúar á næsta ári og því gæti ég sannarlega tekið mér tíma í að lesa og dundað mér við að leysa verkefni eftir "behag" fram í nýárið. Nú hefur komið í ljós (eins og marga hefði líklega grunað og ekki síst mig) að verkefnin hlaðast upp og lestur fyrir próf frestast sjálfsagt þangað til ég stend frammi fyrir því að hundskast í það morguninn eftir. Svo er nú það. Gervallt jólafríið virðist því ætla að fara í að liggja yfir bókum sem er ekki svo hræðilegt í sjálfu sér, nema hvað að ég ræð ekki tíma mínum eins og áður var, "sem betur fer" hugsa ég stundum, en "því miður" leyfir maður sér að hugsa þegar enginn heyrir til.
--------------------------
Klængur sniðugi virðist ætla að láta á sér kræla. Fjölskyldan hefur gengið í gegnum þó nokkur áföll út af þessum þætti og eru þau flest tilkomin vegna þess að einhverra hluta vegna hefur farist fyrir að kveikja á sjónvarpinu kl. 18.50 sem er illfyrirgefanlegt. Önnur áföll höfum við foreldrarnir gengið í gegnum þegar a) við komumst að því að Rúv hefði logið því að þættirnir yrðu finnanlegir á netinu. Og b) þegar við komumst að því að þættirnir eru ekki endursýndir kl. 16.50 heldur forsýndir. Það er náttúrulega undarleg ráðstöfun að forsýna þættina áður en þorri barna, sem hafa vit á því að kvarta þegar þau missa af þætti, kemur heim úr leikskóla. Raunar hef ég enga hugmynd um hvaða hagnýta gildi slíkt á að hafa eða hvaða átæður hafa ráðið gjörningnum. Hitt er ólíkt vitsamlegra að endursýna þátt gærdagsins til að foreldrum gefist færi á að taka þáttinn upp (enda vita allir að almennilegir foreldrar festa sig ekki í 9-5 vinnu ef að slíkar aðstæður gætu komið upp). Sem sagt svikin loforð og lítt gáfulegar forsýningar. Af hverju stígur Rúv ekki varlega til jarðar í kringum mestu tilfinningaverurnar í hópi áhorfenda, börnin, sem geta ekki undir nokkrum kringumstæðum hætt að skæla eftir að hafa misst af Klæng og félögum og sýna engan skilning á aumlegum afsökunum foreldranna?

Ef einhver hefur verið svo forsjáll að taka upp þættina af Klæng sniðuga og félögum þá má sá hinn sami gjarnan láta mig vita...

Passar svo sem...

What Famous Leader Are You?

"Guðmundur Andri hefur í viðtölum til kynningar bókinni verið duglegur við að benda á að sósíalisminn hafi reynst ófæra og þeirri tilraun sé nú lokið. Hún hafi mistekist."

Ég vil hiklaust taka undir með skörpum gagnrýnanda Kistunnar, Guðmundur Andri Thorsson hefur með bók sinni búið til nýjan skilning, hann hefur hjálpað okkur að horfast í augu við hinn beiska sannleika að sósíalískum tilraunum á Íslandi og jafnvel gervöllum heiminum sé lokið. Þetta áður óþekkta innsæi, þessi ósérhlífni, þessi óvissuferð Guðmundar Andra niður í myrk hyldýpi íslenskrar þjóðarsálar verður seint ofmetin. Höfundurinn tekst á við mikilvægustu spurningu veraldarsögunnar: Er sósíalisminn ekki bara ófæra? Er sósíalískum tilraunum ekki loksins lokið?

Ég spyr! Hvar væri íslenska þjóðin, íslensk hugsun og íslensk tunga ef Guðmundar Andra, holdgerfings Íslenskrar snilldar, hinnar íslensku bókmenntahefðar, nyti ekki við? Guðmundi Andra verður seint fullþakkað það mikilvæga framlag að taka á þessu óbærilega og óþægilega máli. Og leyfi ég mér að fullyrða að brotið hefur verið blað í skáldsagnagerð nútímans.

Rétt er að taka það fram í lok þessarar fátæklegu umfjöllunar sem er langt í frá þess verð að gera stórkostlegri bók Guðmundar Andra Thorssonar skil, að bókin Náðarkraftur er vel stíluð!

Hver hefði trúað þessu, hefði kannski átt að fara í lyfjafræðina. Annars langaði mig alltaf að verða leikari, en lét að sjálfsögðu ekki eftir mér enda bara ávísun á atvinnuleysi. Samt er ég sannfærður um að hefði orðið góður leikari. Jafnvel afburðarleikari, en kemst víst aldrei að því úr þessu. Ein af sorglegu staðreyndum lífsins er að eftir tvítugt byrja möguleikarnir í lífinu, einn af öðrum, að hverfa, tækifærin til að rækta hæfileikana fara forgörðum þangað til að um þrítugt að maðurinn er dæmdur til að halda sig við það sem maður hefur þegar lært. Ég hefði getað orðið svo margt en horfði þess í stað á árin líða framhjá eins og fljót í leysingum. Á mínum æskuárum var ég sannfærður um að ég hefði getað orðið úrvals söngvari, hljóðfæraleikari, íþróttamaður, skáld, heimspekingur og hugsuður, meira að segja arkítekt. Já og gott ef ekki ráðherra. En eftir því sem árunum vindur fram og ellimerki taka að láta á sér kræla horfir maður á tækifærin fljóta fram hjá án þess svo mikið að gefa mér eina einustu augngotu, eins og ég sé ósýnilegur. Og þegar aldurinn færist yfir hægt og örugglega finnur maður hvernig hann nær tökum á líkamanum, með tilheyrandi hrörnun og svefnleysi, svo maður tali nú ekki um getuleysi og þvagteppur.

Ó, hvar hafa dagar lífs míns lit sínum glatað.

Ég get samt huggað mig við að ég er Sanguie, hvað sem það nú þýðir.



You are Sanguine. Warm, outgoing, and friendly,
you are the life of the party. Your carefree
nature can make you unpredictable and restless,
however, and you tend to be disorganized,
easily distracted, and even undependable.
Passionate and hot-tempered, you have a lust
for life in all its forms. Your creativity
makes you a good starter but a poor finisher.
Sanguines should look at careers in sales,
acting, public speaking, and the medical
profession.


Which of the Humours are you?
brought to you by Quizilla

Já það þýðir sem sagt: bjartsýnn; rjóður; hraustlegur; léttlyndur.

Je, right

"hver hefur ekki staðið sig að því að toga í stýrið þegar maður þarf skyndilega að bremsa, eða ýta á það til að hraða á skrjóðnum?"

Ja, ekki ég, en þetta ætti í öllu falli að skýra litskrúðugan ökuferil Kristbjarnar...

Maður ætti kannski ekki að vera að blogga í miðju heimaprófi. Ég stelst nú til þess samt. Frómt frá sagt gengur mér bærilega búinn með 55% ca. og á eftir eina 25% spurningu og case stúdíuna. Hún verður lítið mál og ég held ég sé búinn að finna efnið í spurninguna sem ég á eftir, annars gæti það tekið smá tíma. Vandamálið við þessi helv. heimapróf er að finna efnið sem maður ætlar að nota. Vonandi verð ég búinn fyrir miðnætti þannig að ég geti byrjað að fara yfir textann, svo endar maður á því að breyta og bæta út í rauðann dauðann.

Chao bella

Ég hef verið sakaður um að vera skemmtilega tilgerðarlegur. Nú spyr ég lesendur: Er þetta hrós eða last. Ég tek þessu vitaskuld eins og mér þóknast en lesendur eru hvattir til að taka afstöðu til þess hvort:

1) menn séu loksins að fatta.
2) ég sé misskilinn listamaður.
3) ég sé bara misskilinn.
4) allt sé komið í hring og enginn viti nokkuð hvað er um að vera nú sem fyrr....

Dagný Jónsdóttir hefur svarað:

Sæll.

Þakka þér þá athygli sem þú sýnir heimasíðu minni. Læt fylgja hér með nokkur orð sem ég setti niður til að svara pósti þínum:

Ég vil taka fram hér að gefnu tilefni vegna orða minna um að ég tilheyri stjórnarliðinu á Alþingi Íslendinga að það er ástæða fyrir því að maður tilheyrir flokki. Ástæða þess að ég fylgi Framsóknarflokknum og er fulltrúi hans á þingi er sú
að ég fylgi stefnu hans samkvæmt minni sannfæringu. Því hlýtur það að vera nokkuð eðlilegt að ég fylgi honum í atkvæðagreiðslum á þinginu þar sem verið er að framfylgja stefnu hans. Það er alveg klárt að ef flokkurinn færi fram með mál sem ekki fylgdi stefnu hans og það færi gegn sannfæringu minni þá fengi viðkomandi mál ekki atkvæði mitt. Reyndar tel ég hæpnar líkur á slíku. Við getum tekið sem dæmi mál sem hefur komið fram um að selja Ríkisútvarpið. Ég að sjálfsögðu studdi það mál ekki þar sem það stríðir gegn sannfæringu minni og er á móti stefnu flokksins. Enda
styður það enginn þingmaður Framsóknarflokksins.

Ég ætla að birta hér niðurlag skrifa minna á heimasíðunni um daginn, því ég held að menn hafi gott af því að lesa þau til enda: Það er morgunljóst að afar þægilegt er að velja út vinsælu málin, leggja til aukin útgjöld til þeirra en segja ekki hvar eigi að skera niður á móti. Ég mun auðvitað berjast áfram fyrir málefnum skólanna eins og ég hef alltaf gert. Við verðum þó að setjast niður og ákveða hvert við ætlum að stefna í menntamálum. Aukinn fjöldi nemenda t.d. heimtar aukin útgjöld og nú eru skólarnir fleiri þ.a. ríkisframlög dreifast á fleiri hendur. Framsóknarflokkurinn samþykkti á miðstjórnarfundi í
síðasta mánuði að fara í slíka stefnumótunarvinnu varðandi menntamál. Ég bind miklar vonir við þá vinnu og sit einmitt í undirbúningshópi varðandi hana.
Góðar kveðjur,
Dagný Jónsdóttir.

Nú eipa ég sem aldrei fyrr, enda að lesa fyrir próf.

Guðni Ágústsson um mótmæli Öryrkjabandalagsins vegna nýlegra samningsrofa:

Allt eru svik og heiðarlegir menn eru bornir þungum sökum. Þjóðin veit að Jón Kristjánsson segir satt. Hann er maður orðsins. Ég segi við forsvarsmenn Öryrkjabandalagsins: Guð fyrirgefi ykkur. Þið vitið ekki hvað þið eruð að gjöra.

Þetta er Himmi bróðir (Palla)...



Þetta er Friðgeir frændi (líka bróðir Palla)...



Þeir eru voða sætir en þetta er samt svoldið krípí eh?

(Fyrir þá sem ekki þekkja til þá eru mennirnir alls óskyldir.)

Hef sent eftirfarandi tölvupóst til Dagnýjar Jónsdóttur og hvet alla til að gera slíkt hið sama.

Sæl Dagný Jónsdóttir.

Ég sendi þér 48. grein stjórnarskránnar þér til áminningar í tilefni af eftirfarandi orðum þínum:

Það sem mér þótti skrítið var að stjórnarandstöðuþingmaðurinn sem hana ritaði virðist ekki gera sér grein fyrir að á þingi eru tvö lið og eins og staðan er núna er ég í stjórnarliðinu. Í þessu felst enginn hroki, bara staðreynd og maður fylgir sínu liði.

48. gr. Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.

Ég legg áherslu á að þarna stendur SANNFÆRINGU SÍNA, ekki síns liðs.

Kveðja, Þór Steinarsson

ps. Ég áskil mér fullan rétt til að birta svar þitt, ef eitthvað verður, á heimasíðu minni.

Þegar Samfylkingin er ekki að brjóta blað í íslenskri stjórnmálasögu eða valda tímamótum að öðru tagi þá setur hún málin í nýtt sviðsljós. Ég veit hreinlega ekki hvað yrði um íslenskt mál ef að Samfylkingarinnar og hógværðar hennar nyti ekki við, svo ég tali nú ekki um magnþrungið vald forkólfa hennar á tungumálinu.

Svo ég staldri aðeins við hetjurnar mínar í Samfylkingunni þá er gaman að sjá hvernig Ingibjörg Sólrún nýtur sín eftir að hafa komist í langþráð frí frá amstri stjórnmálanna. Nú síðast situr hún í dómnefnd íslensku bókmenntaverðlaunanna þrátt fyrir að hafa ekki komið svo mikið sem nálægt faginu öðruvísi en leikmaður. Fjölæfninni eru engin takmörk sett og ég sting upp á að Sólrún verði næsti fulltrúi okkar í Júróvisjón enda fátt sem henni er ekki til lista lagt. Svo var ég að frétta af því að Íslendingar séu að sækjast eftir því að taka þátt í geimáætlun Evrópu og legg ég einni til að Sólrún verði einn af fulltrúum okkar þar. Hún ætti að vera landi og þjóð til sóma og gott ef hún er ekki fullfær um að skella sér í eins og eina geimferð...

Er ég í hættulegum leik?

opnandi fyrir leið að hjartanu

svo hver sem er geti kramið það

í krepptum hnefa?

ef svo er þarf ég ekki að gæta mín

því engin veit leiðina að hjarta mínu

ekki einu sinni ég.

Er ég búinn að snúa á konseptið

tískubóluna sem hellist yfir mannfjöldan

stendur eins og everest yfir hinum ögruðu

snýr mönnum í hringiðu ímyndaðs hrings

meinta miðju sem er kannski ekki og í öllu falli

eins og hvert annað sólkerfi í alheimi mannlífsins

þarf að fylgja reglum?

eru þær til staðar?

eru þær "almennt" eða " þögult" samþykki þátttakenda?

hví stöndum við ekki öll utan við það og búum til eitthvað

úr því að tækifærið býðst á annað borð?

handan góðs og ills

handan okkar og ykkar

og úr því að ég spyr á annað borð:

hvað les fólk?

hverju trúir fólk?

hverju vill það trúa?

af hverju í ósköpunum stend ég í þessu

endalausa rúnki?

blogg er sjálfhverfa

óþolandi rúnk

búinn að fá nóg af þessu

þótt fyrr hefði verið

af hverju þarf að auglýsa

hvaða fjandands bíómynd einhver fór á

eða hvaða bók hann var að lesa

eða hver var í heimsókn

eða að einhver hafi farið með bílinn í smurningu

ræpa

þess í stað á að

lesa meira

rækta sjálfan sig

finna tilgang í meinlætalifnaði

og ölva sig þess á milli

á víni

skáldskap

eða dyggðum

allt eftir geðþótta

ég hef snúið aftur

hef ekkert að segja svo sem

nema þetta

þráðlaus tækni er góð

og

austurlandið er ægifagurt

sérstaklega þaðan sem ég sit

og

mér finnst kaffi gott.

myrkur

og snjór

og nagladekk

og bilaðir prentarar

svíng sjúbb darí darí

nei ég er ekki geðveikur

Ókey eitt að lokum í bili.

Er að fara austur í fyrramálið.

Kveð mengunina.

Kem aftur fyrir jól.

rokka á Egilsstöðum þangað til.

Á ég inni langt blogg, eða þið? Það slokknaði í öllu falli á nokkrum götuljósum í morgun. Ég slekk minnsta kosti einu sinni á dag á náttlampanum mínum. Það jókst reyndar nokkuð eftir að náttlampi tók við aðallýsinu herbergisins míns. Undanfarið hef ég slökkt oft og mikið á náttlampanum mínum. Kannski er best að hafa bara kveikt á honum allan daginn, svona eins og gufan á að vera kveikt allan daginn. Það er svo róandi og veitir mannig svo þægilega passívan félagsskap. En hvað með þessa

löngu dauðu svörtu þögn?

Kannski ég kveiki oftar á útvarpinu og slökkvi sjaldnar? Kannski.

Hvað er erfiðast við að vera upptekinn af sjálfum sér? Líklega leiði. Eins og löng þreytt sambúð með sjálfum mér. Núorðið fer allt í taugarnar á mér. Það fer í taugarnar á mér að ég geti ekki skrúfað tappan almennilega á tannkremstúbuna, og skilji setuna alltaf eftir uppi. Svo hrýt ég svo mikið, og asnalega í þokkabót. Ég gæti líklega notað smá frí frá sjálfum mér, smá breik. Verst að geta ekki verið á tveimur stöðum í einu. Venjulega flýr fólk sjálft sig með því að sækja í félagskap annarra, einhverra sem eru ekki eins leiðinlegir og maður sjálfur. Það er stundum ágætt, en alltaf bíð ég heima og stundum læt ég mig finna fyrir því daginn eftir. Sérstaklega þegar ég fæ mér bjór og brennivín. En það er bara svo frábært því að þá verð ég miklu skemmtilegri en venjulega, meira að segja fyndinn einstaka sinnum. Sjaldan þó. En svo verð ég svo óbærilega leiðinlegur daginn eftir, að ég læt mig finna rækilega fyrir kökukeflinu, tek mig í bakaríið.

Löng dauð svört þögn?

slokknar á náttlömpunum
slokknar á götuljósunum

löng dauð svört þögn

slokknar á götuljósunum

löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn
löng dauð svört þögn

Einar frændi hefði átt afmæli í dag.

Eftir að ég flutti í Þingholtin kemur Einar æ oftar upp í huga minn. Eftir að hann dó lokaði ég á allar tilfinningar og forðaðist að hugsa um hann, rifja upp endalausar gamlar minningar. Núna spretta þær upp þegar ég er að labba eftir Bergstaðastrætinu á leiðinni heim. Fyrst hellist yfir mig söknuður og reiði yfir því að geta ekki tölt mér yfir til hans og fengið mér te og ristað brauð og spjallað við hann í ró og næði í þeirri þægilegu og rólegu stemningu sem var alltaf í kring um hann. Bach eflaust svífandi í loftinu.

Síðan verð ég glaður í hjartanu yfir að hafa þó fengið að kynnast honum og vera með honum. Minningarnar eru huggandi og hlýjandi.

Þegar ég var lítill fékk ég senda jólagjöf frá Einari sem var þá við nám í Machester. Gjöfin samanstóð af einhverju lítilræði og á kortið hafði hann skrifað afsökunarbeiðni, frændi minn átti sem sagt svo litla peninga að hann hagði ekki efni á merkilegri gjöf. Fátæki frændi minn í útlöndum. Mikil og beisk sorg gróf sig nú inn í litla hjartanu mínu og tilhugsunin um fátæka frænda minn sem var örugglega kalt og svangur, auk þess að vera svona langt frá okkur öllum, einhverstaðar í hræðilegum útlöndum sem gerði fólk fátækt, var mér ofviða. Ég brast í grát yfir þessari tilhugsun og var nánast óhuggandi það sem eftir lifði þetta aðfangadagskvöld. Lengi vel hélt ég að Einar hefði þjáðst af stórkostlegri fátækt meða hann var út í Manchester.

Þetta fannst Einari Fyndið.

Hvað er að gerast?

Fór á Dússabar í Borgarnesi. Dússabar er kúl og ég fer aldrei aftur í Hyrnuna.

Heyrist landsfundur VG hafa farið sómasamlega fram. Sæmilegur fréttaflutningur er af fundinum.

Steingrímur segir að samþætta eigi jafnréttissjónarmið inn í alla stefnuskrá flokksins. Það er frábært. En ég spyr hverjir ætla að gera það? Það er mikil vinna að standa í svoleiðis og krefst þess að menn leggi sig alla í verkefnið. Annars hvet ég alla til að lesa ræðu formannsins sem hann flutti við setninguna.

Var upp í Borgarnesi alla helgina. Sýning og ráðstefna voru framúrskarandi, þó svo að embættismenn á vesturlandi sjái sér ekki hag í að ræða um atvinnu og rekstrarstarfsemi kvenna, svo sem ekki frekar en nokkurstaðar annars staðar það sem við höfum verið.

Fróðleiksmolar:
-Vita menn að heildartekjur kvenna á Austurlandi eru 49% af heildartekjum karla.
-Vita menn að Byggðarstofnun veitir karlafyrirtækjum 84% af styrkjum sínum. Konur fá 16%!
-Vita menn að kynjahallinn á Austurlandi er um 8%. Talað er um að svæði með svona mikinn kynjahalla séu við hættumörk.
-Vita menn að ekkert bendir til að konum sé gert auðveldara að búa eða flytja út á land.

Sú stoðþjónusta sem fyrirtæki í eigu kvenna veita, svo ekki sé talað um samfélagslegt gildi handverks og menningar, er öllum byggðarlögum lífsnauðsynleg. Eru þau metin að verðleikum?

Ég bara spyr?

Eftir að hafa lesið slatta af bloggi sem safnast hefur upp síðustu (tja) vikur og skrifað skrilljón komment finn ég skylduna kalla. Ég verð að blogga. Hvað er að frétta? Svo sem ekki neitt. Ég er á kafi í verkefnum í skólanum, aðallega vegna þess að ég bíð alltaf fram á nótt fyrir skil (stundum eftir skil) með að skrifa helvítis verkefnin sem eru síðan svo hroðalega létt þegar uppi er staðið að ég gæti lagt svörin mín inn til doktorsvarnar. Að sjálfsögðu tek ég rekstrarhagfræði verkefni nr. II ekki inn í þetta, enda hvíldi það á mér lengur en góðu hófi gegnir. Héðan í frá mun ég aldrei gleyma hvað hámörkunarvandamál er, þó að ég kunni ekki að reikna það helvíti.

Eftir að Pí lallaði sér upp í hillu er ég byrjaður á tveimur bókum. Skellti mér á Dude Where´s My Country og Kára í jötunmóð. Sú síðarnefnda er stóskemmtileg enda er Kári stórskrítinn maður og undarlega áhugaverður, ekkert sérstaklega sjarmerandi týpa samt. Moore er samur við sig, soldið bandarískur en samt mikið júník.

Leiðtogafræði er orð dagsins. Þau eru skemmtileg.

Ákvarðanataka er líka orð dagsins. Hún er líka skemmtileg.

Rekstrarhagfræði er ekki orð dagsins. Hún er skemmtileg, en ég kann hana ekki.

Ragnar Steinn kom til mín áðan og sýndi mér mynd sem hann teiknaði. Sæta en svolítið draugslega mynd af konu með ofboðslega sítt hár og spurði mig hvort að ég vissi hver þetta væri. "Nei" svaraði ég að bragði, "hver er þetta"? og forvitnin skein úr augunum á mér. "Þetta er mamma þín"! sagði Ragnar Steinn sporskur. Ég lét hann endurtaka það til að komast að því hvort að ég hefði heyrt rétt. "Þetta er mamma þín" svaraði hann leiðbeinandi, og yngri bróðirinn bætti við "hún eð dáinn"! til útskýringar. Allt í einu horfði ég á fallegastu mynd sem ég hef séð. Saman höfðu þeir sem sagt lagt drög að því að teikna mynd af látinni móður minni til að færa mér, og bara 3ja og 4ra ára. Innst inni skynja þeir einhvern harm sem þeir eru að reyna að skilja, þessar elskur. Vonandi fáið þið að vera í friði fyrir svoleiðis hugsunum lengi, lengi í viðbót.

Æ, takk elsku sætu fallegu drengir.

og adios þið hin...

Kláraði Pí Patel í gær. Einstaklega skemmtileg bók og tja... mannleg (klisja). Allaveg tók hún við sér eftir að skipið sökk. Helingur af flottum myndum og vísunum hver um aðra þvera. Mæli með þessu.

Eitthvað svo... mannleg.

Já, það er hægt að blogga á Þorlákshöfn...

Mikið er ánægjulegt að geta látið sér líða vel heima hjá sér. Í bramboltinu fyrir helgi keypti ég mublur og kom herberginu í stand. Nú er allt á réttri leið með að verða eins og ég skipulagði það í huganum sem er afrek út af fyrir sig. Já í mínu lífi er afrek að ljúka einhverju verkefni á sæmilega stuttum tíma. Ekki skemmir svo fyrir að útskriftargjafirnar prýða nú herbergi mitt og gott ef það líkist ekki venjulegum híbýlum fyrir vikið.

Nú á ég bara eftir að fá skrifborð og þá þarf ég ekki einu sinni að fara út. Eh, já eða þannig, þarf alla vega að einbeita mér að því að fara út, í stað þess að velta því fyrir mér hvernig ég komist hjá því að fara heim.

Það er gott, held ég...

Ég er orðinn bókmenntafræðingur síðan í gær! Það var gaman í athöfn og veislu. Aldrei fengið eins mikið að komplettbókum fyrr og meira að segja eina orðabók. Það hefur ekki gerst síðan ég fermdi mig. Kvöldið endaði hins vegar með tvisti, þ.e. á Broadway, þar var ágætt en samt svoldið skrítið krád. Fyrir vikið fór ég snemma að sofa sem var hið besta mál.

Salut e forza kanut!

Allt er í heiminum hverfult eins og Búdda sagði. Ég er svo áþreifanlega var við það þessa dagana að viðhorf mitt til margra hluta hefur breyst. Ein afstaða í síðustu viku er orðin að einhverju allt öðru í þessari og jafnvel það sem var í gær er liðin tíð í dag. Ótrúlega eðlilega ályktun en samt sem áður svo lang utan seilingar á stundum.

Nú má ekki líta svo á að ég sé óstaðfastur í sýn minni á veröldina eða jafnvel að ég sé ekki trúr sannfæringu minni. En ekkert gæti verið fjarri sannleikanum.

Það ætti ekki að fara fram hjá neinum sem les þessa síðu að ég er leitandi einstaklingur. Undanfarna daga og kannski ekki síst í dag hef ég fundið ýmislegt. Og hvernig á maður að haga sér sem hefur haldið uppi heljar miklu joggli af vandamálum og komplikasjónum frammi fyrir tilverunni að haga sér, þegar boltarnir detta einn af öðrum niður á jörðina á þess að það skipti í raun nokkru máli. Þetta er satt að segja óþolandi. Hvað með alla tilvistarangistina og mína rómantísku lífsýn, fegurð dauðans, hins ósegjanlega? Hvert farið þið þá þegar ég stend eftir í helvítis zen fangelsinu? Og vel á minnst, hvernig getur maður sem lítur út fyrir að vera 150 kíló predikað um sjálfsaga?

Eftir sem áður gidir ekkert annað en að setja annan fótinn fram fyrir hinn og halda áfram þessari þrautargöngu um eyðimörk tilverunnar. Áfram gakk, einn, tveir! Hvorki hægt að skrópa né skjóta sér undan honum, helvítis raunveruleikanum.

Eða hvað?

Kannski líður tíminn of hratt hér á Egilsstöðum?

Það hefur komið í ljós að Nonni bloggar eins og andsk. Ekki átti ég von á því. Ekki átti ég heldur von á því að maður sem ég er í reglulegu sambandi við hafi verið bloggandi síðan í sumar án þess að ég kæmist að því. En hér er hann mættur, sjálfur Nonsense, í banastuði.

Hvernig geta menn lifað lífinu í listarinnar rósemd og gleymt sér í hversdeginum, hneppandi sínum og í einstaka tilvikum, annarra hnöppum? Skil þetta ekki! Ég er náttúrulega svo illa haldin af efasemdum um sjálfan mig að ég get ekki einu sinni litið á það sem feis að vera í tilvistarkreppu djöfulsins eftir að hafa eigrað um þessa plánetu í rétt tæplega 30 ár. Ég hef sem sagt næga lífsreynslu til að vita það að pólitík, listir og hver sá lífsmáti sem ég hef mátað á minni stuttu æfi er vita innihalds- og gagnslaus í þeirri viðleitni að gæða lífið einhverri merkingu.

Drepið feður ykkar hefur verið mottó mitt undanfarin ár. Núna stend ég eftir, án þess að geta fært trúarþörf mína yfir á nokkurn mann. Svo ég útskýri þetta aðeins betur fyrir lesendum þá verður maður samkvæmt áræðanlegum heimildum að yfirvinna þá aðdáun (sem getur orðið að dýrkun) sem maður hefur á fyrirmyndum lífs og liðnum í lífi manns til að geta komist eitthvað áfram í þroska og hæfileikum. Sagði ekki Laxness að ekkert væri ungum drengum hollara en að missa móðir sína, nema ef vera skildi föður sinn? Alla vega, ég sit eftir með mína gömlu og lífseigu trúarþörf sem mér var innrætt vel og vandlega í æsku (þó ekki af foreldrum mínum). Það er eitthvað svo gott og fallegt við að vera heltekinn trú að það hlýtur að nægja hverjum manni sem lífsfylling. En á sama tíma er það svo ómerkilegt og einfalt að það hlýtur að vera til mun merkilegri og stórbrotnaðri lífsfylling en það. T.d. að vera eigin herra. Vera til á eigin forsendum, en ekki guðs.

Þessar vangaveltur eru sprottnar upp úr lestri á bókinni Sagan af Pí, og hefðu líklega ekkert bært á sér nema af því að einhver sauður hjá Bjarti ákvað að setja setninguna "Þetta er bókin sem fær þig til að trúa" á kápuna og skilyrða þannig hjá mér lesturinn á bókinni. En bókin er ágæt og höfundurinn er vitleysingur. En hver sagði að vitleysingar gætu ekki verið vel skrifandi?

Á ég að trúa og falla þar með í margra ára trans af trúarsælu, taka stökkið og allt hvað eina. Eða á ég að halda mig við vísindin og leggja þar með traust mitt á manninn, sem er ekki mjög traustverðugur þessa dagana? Ekki nóg með að mannskepnan sé að leggjast í nýjar lægðir, heldur eru vísindin eitthvað svo órómantísk. Ég þarf mikið af rómantík til að fullnægja mínu útlifaða hjarta.

Ég er hræddur.

Kominn austur á Hérað í sveitasæluna.

Hva? Engin ungskáld á listanum. Hvusslags er þetta...

Það var eins og mig grunaði. Ég massaði rekstrarhagfræðina alveg hroðalega. Af hverju er maður ekki löngu farinn í bissness.

Helvítis vinstrimennska.

Nú er ég að sofna (geiiiiiiiiiiiiiisp!)

Mig langar heim til mín, undir sæng!

Á ég að setja bloggið mitt á lista stjórnmálafræðinema?

Ætli það.

Var ég búinn með ofsahræðslulistann?

Ó nei. En það var sem sagt (svo haldið sé áfram þaðan sem frá var horfið.):

Acousticophobia
Aerophobia
Agateophobia
Agliophobia
Agoraphobia
Algophobia
Anuptaphobia
Arachnephobia
Atelophobia
Autophobia
Carcinophobia
Clinophobia
Dementophobia
Didaskaleinophobia
Dipsophobia

Eins og allir góðir menn hef ég ekki áhuga á neinu nema sjálfum mér.

Amen

Það voru greinilega allir nema ég á Cash tónleikunum, eins gott að ég var ekki þar.

Og nú læt ég mig hverfa inn í hversdaginn.

Vússj!

Ég hef tekið ákvörðun.

Nei, það er ekki að fara út í geim.

Sem mig langaði einu sinni til og geri í raun enn.

Það er í raun erfiðara og hættulegra.

Og ég verð að skara fram úr.

Ég verð.

(Lesist undir tilhugsuninni um að þúsundir manna standi og bauli á ljóðmælandann)

nú hef ég farið allt of langt í burtu
og þegar ég kom til bara þekkti ég ekki
lengur mannin sem beið

Nú reyni ég að komast í gegnum daginn án þess
að láta hann fara í taugarnar á mér, sem er erfitt
allt annað en helber leiðindi er ekkert annað en tilgerð í hans tilviki

mónótónískur dauðaniður hlýtur að vera leiðinlegur til lengdar.

Kannski ég hressi upp á helvítið.

Ég get ekki orða bundist, hvað er að þessu liði?

og nú hlýtur þessu eipi að linna...

Og rétt í blálokin...

Well... you get what you give!
And hell, yes, I'll live
But if you live as you learn,
I don't think I can learn
All with the sun in my eyes
Surprise, I'm living a life.
But I don't seem to learn,
No, I don't think I can learn...

Og nú held ég áfram uppfullur af óuppfylltum óskum


Og hvað veist þú
heimsendir vinur minn
Komandi um nótt
vilt þú ekki vekja
sofandi engil í eyðimörk?
veist þú ekki að
enginn annar dauði er honum samboðinn?

Nærvera heiðrar ljóðríki.

Og þú sjálf, hvað veist þú - þú seiddir
í huga hans forneskju fram. Hvaða kenndir
flæddu úr fornlegum áum. Hvaða
konur hötuðu þig. Hvaða þungbúnu menn
særðir þú fram þá í unglingsins æðum? framliðin
börn sóttu að þér... Ó hljóðlega, hljóðlega
vinn honum elskuríkt, varanlegt dagsverk,- leið hann
að garðinum, ljá honum náttanna
ofurmagn...

Still hann...

Rilke

Annars eru óskirnar bestar óuppfylltar, því uppfyllt ósk er endalok óskarinnar og þá er allt búið... (Guðbergur í Fréttablaðinu)

Og nú spyr ég, er tilhugsunin um hlutinn betri en reynslan af hlutinum sjálfum? Þarf ekki hver og einn að taka þá afstöðu áður en stökkið er tekið hvort að hann vilji lifa með eða án átakanna sem slíkra.

Ég held að átökin við aðstæðurinar og sjálf lífsbaráttan sé mun meira heillandi heldur en tilhugsunin um det hele og sjálfsrúnk á því hvað gæti orðið og hvernig það gæti verið og hvernig það ætti að vera.

Ég veit svo sem alveg hvað Guðbergur á við, en ég leyfi mér samt sem áður að benda á þetta því að rétt eins og Guðbergur veit ég líka að önnur lögmál gilda í skáldskap en í lífinu sjálfu.

Svo ber náttúrulega líka að athuga að óskir virðast aldrei uppfyllast annar staðar en í skáldskap. Alla vega ekki hjá mér þessa dagana...

Orð eru dýr
og himnarnir hættulegir!

Komment dagsins er tekið úr óbirtu viðtali Þórunnar Hrefnu við Helga Hóseasson:

Að lokum spurði ég: "Ertu bitur gamall maður?"

"Já, það er ég. Hver getur verið glaður á þessari djöfuls Jörð?"


Helgi er þungavigtarmaður. Sá eini sem mögulega toppar þetta er Beckett.

Dæs, það er erfitt að snúa sólahring við. Núna gildir bara að halda áfram: einn, tveir, einn, tveir. Aðra löppina fram fyrir hina, koma svo!

Ekkert helvítis dubb hér. Hvað sem það nú þýðir...

Ég hef fengið lítil vibrögð við bloggljóðum mínum undanfarið og hef því ákveðið að hætta því alfarið, enda geysilega vandmeðfarið form og ekki á hvers manns færi, allra síst mín miðað við undirtökur.

Ég hef hins vegar eipað í afköstum undanfarna sólahringa og má þakka því nægum tíma því ég hef tekið þá ákvörðun að nýta mér 22 tíma í sólahringnum í stað 15-16 áður, sem er náttúrulega glapræði.

Þunglyndissjúklingurinn er nefnilega fyr og flamme þessa dagana væntanlega þangað til ég húrrast niður úr maníunni niður í sótsvart myrkrið. Því er best að vinna eins og skepna á undan sér til að eiga eitthvað inni þegar lagst verður í rúmið. Og kannski verður þetta ekki svo hræðilegt þar sem ég er kominn í úrvals áfallhjálp. Blístur og fagnaðarlæti!

Ég eisaði náttúrulega á fokkings rekstrarhagfræðiprófinu þó að ég hafi bara svarað 18 spurningum af 20. Seinna komst ég að því að prófið gilti 2,5 af heildareinkunn og hef ég því klúðrað 0,25% af lokaeinkunn í stað 0,125% sem ég hélt að þetta gilti. Það skiptir eftir á að hyggja ekki svo miklu máli þar sem ég massaði þetta verkefni svo hroðalega að hálfa væri helmingi meira en nóg, eða þannig...

Var hleypt inn í kúrsinn Stjórnun og forusta fyrir náð og miskunn, þar verður líka á brattann að sækja. Svo verð ég að læra stjórnarskránna utan að og lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkissins (sem gárungar segja einföld þar sem ríkisstarfsmenn hafi bara réttindi og engar skyldur ( ho ho stjórnsýslufræðibrandari)). Jamm

Massíng away, untill the darkness comes again.

og nú væri hægt að álykta sem svo að eilífar vökunætur í verkefnavinnu hefðu slæm áhrif á afraksturinn og svo mætti líka alveg hiklaust svara því játandi, jamms!


Rekstrarhagfræði, réttlæting rískisafskipta og ungskálda

Ég get sagt ykkur allt um vildir og verðteygni
eitthvað sem þið sem neytendur ættuð að vita

jafngildislínur
jamm
með þetta allt á hreinu

stoðvörur bjórs
kvaldiði

skurðpunktar og jaðarstaðgönguhlutfall
þóðanúværi

eru ungskáldaljóð með pönslænum
ættekkiannaðeftir

helvítisofmetnu fokkíngs ungskáld

pítsur, hver hefði trúað því?

Allt hassið búið, eða þannig...

la la la lífið hefur sinn gang

ég hef ekkert meira að segja.

ekki af því að ég hef ekkert að segja

heldur af því að ég er að stelast til að blogga í kunningjahúsum

ég er bloggsveltur sakir lélegra tenginga.

sja la la la

sjúbbídúa

Allt í hassi hér

ég er fótsár
ég er svangur (enn og aftur)
ég er stressaður meira en góðu hófi gegnir
og ég er búinn að fá nóg af þessu égrti.

nú er spurning um að finna einhvern velviðeigandi popptexta, augnablik...

...nei hann finnst ekki, þetta fjallar allt um einhverja helvítis ást, sem er ágætt en ég er víst búinn með þann skammt í bili.

Í staðinn kemur þetta:

Lýsið uppbyggingu tilveru manns
ekki er ætlast til rannsóknar á skipulagi hans:

sem sagt, mannskepnan er einföld
og fyrirsjáanleg
í besta falli hópsál og í versta falli
sauður í hjörð
fyrirframvitaðar tilfinningar
spretta fram við ákveðnu áreiti
ást, söknuður, þrá vilja menn kalla þær
en oftast brýst fram á
óþroskaðan hátt
óöryggi, eftirsjá og vöntun.
Þegar mannskepnan hefur gert sér grein fyrir því
að hún gerir sér enga grein fyrir
hverju hún gerir sér grein fyrir
brýst fram ofbeldi og bæld reiði vegna
skilningsleysis sem bitan oft á öðrum mannverum
en þó oftast á einstaklingnum sjálfum
sem gerir sér ekki grein fyrir
rannsóknar er ekki krafist
enda viðfangið fyrirsjáanlegt
ekki ber að sanna hið augljósa

ég hef gert grein fyrir uppbyggingu tilveru manns
og hinu auma skipulagi hans.

Einhversstaðar las ég að Hippopotomonstrosesquippedaliophobia væri hræðsla við löng orð. Mér finnst það fyndið.

Sjálfur er ég haldinn:

Hypengyophobia
Hypnophobia
Kakorrhaphiophobia
Laliophobia
Metathesiophobia
Microphobia
Monopathophobia
Novercaphobia
Nucleomituphobia
Ouranophobia
og alveg örugglega Plutophobia...

...svo eitthvað sé nefnt. Ég skal taka restina saman seinna.

Kæru lesendur

Núna er ég fluttur í nýju íbúðina mína sem ég deili með ungum dreng. Það hefði kannski kætt Oscar Wild og Verlaine og aðra slíka kappa, en skiptir mig svo sem engu máli. Ég hef komið mér sæmilega fyrir í herbergiskytru sem ætti að sæma hvaða sómaskáldi, uppfullu af fátæktarrómantík, sem er. Ég er ekki einn af þeim. Mér er skítsama.

Í herberginu er risastórt sjónvarp, þannig að mér líður eins og ég sé á fyrsta bekk í Háskólabíó þegar ég horfi á fréttirnar. Þar er líka fataskápur, lampi og rúm. Rúmið er stórt og tekur mikið pláss. Eins og gefur að skilja er mikið af bókum og slatti af geisladiskum. Föt eru í fataskápnum.

Í herbergið vantar (og takið nú vel eftir!) lítið skrifborð sem ég get lært við, stól við það og bókahillu sem nær upp í loft. Þetta er ég tilbúinn að kaupa fyrir slikk. Ég geri ráð fyrir að fá lítinn sófa þannig að mér verður vonandi borgið í litla herberginu mínu innan skamms. Einnig væri gaman að verða sér út um lítið borð sem hægt er að brjóta saman og stinga undir rúm eða eitthvað þegar það er ekki í notkun.

Einnig vantar tilfinnanlega gesti sem trítla fram hjá litla húsinu mínu og vilja fá kaffi. En þeir mega ekki stoppa lengi ef þeir eru leiðinlegir. Ég nenni ekki að eyða miklum tíma í svoleiðis. Mér til mikils happs hef ég forðast að kynnast leiðinlegu fólki.

Þeir sem kunna rekstrarhagfræði, lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, stjórnunar og stjórnsýslufræði eru sérstaklega velkomnir að ræða heimsins gagn og nauðsynjar, eins og t.d. jafngildislínur, uppbyggingu skipulagsheilda og rétt til að ákveða starfslok.

Í næsta nágrenni við mig er Bónusvídeó og kjörbúð. Ég ætti aldrei að vera lengur en 30-45 sekúndur að labba út í þessar búðir. Rétt fyrir ofan mig er klámbúð, en ég á síður von á því að venja komur mínar þangað. Við hliðina á klámbúðinni er fiskbúð sem ég gæti betur hugsað mér að skoða þegar fram líða stundir og svo náttúrulega Eldsmiðjan.

Í gær fór ég á vídeóleiguna (12,5 sek.) og horfði í framhaldi á myndina Punch Drunk Love. Myndin er meira en lítið sérstök sem ætti ekki að koma á óvart þegar hugað er að því hverjir standa að henni. Mér fannst hún frábær en ég held að mörgum eigi eftir að finnast hún leiðinleg. Sú tilhugsun lætur mér líða vel, því að ég vil eiga hana í friði. Fólk skilur hvort sem er ekki neitt.

Mestu tilfinningahamfarirnar áttu sér stað hjá mér þegar eftirfarandi setningar komu fram í myndinni:

1. I don't know if there is anything wrong because I don't know how other people are.

2. I have a love in my life. It makes me stronger than anything you can imagine.

3. I didn't ask for a shrink - that must've been somebody else. Also, that pudding isn't mine. Also, I'm wearing this suit today because I had a very important meeting this morning and I don't have a crying problem.

Ég hef verið sniðgengin af vefverðlaunum Gneistans. Ekki er það gott.

og myrkrið kokgleypti þá

ég er svangur

svart

í dag er ég glaður

og þó að elsku fólkið mitt
hringi í mig og skrifi athugasemdir
við færslunar mínar hrjáir
það mig ekki neitt
ég er hættur að hrapa og
ég hef engu að tapa
og brýst út og skapa eins
og aldrei fyrr hendi ég ruslinu úr heilabúinu
á mér
og þótt ég liggi framundir hádegi
og afþakki matinn sem þið berið á borð
fyrir mig þarf ekkert að taka
það persónulega
og halda að það skipti einhverju
máli
nú hendi ég úrganginum mínum yfir alla þá sem
vilja
og skrifa eins og hvert annað ungskáld
léleg ljóð sem engin skilur og engin
fílar og hvað með það
þetta er bara feis eins og allt annað
í gær var ég reiður
þar á undan var ég í afneitun
þar á undan var ég sorgmæddur
þar á undan var ég
ástarþakkir til þeirra sem nenna að
tala við mig og jafnvel hringja í mig
og þeirra sem vilja kommenta
hér á þessum ruslahaugum sálar minnar
og ástarþakkir til Hrefnu fyrir leikhúsið
og ástarþakkir til Palla fyrir svart og hvítt
og ástarþakkir til Soffíu fyrir tvær með öllu
og kaffi
og meððí
og náttúrulega til Þóru frænku fyrir matarboðið
og núna fer ég í íkea og kaupi mér svefnsófa
því að ég flyt í nýju íbúðina mína á sunnudaginn
og ástarþakkir til x-tengdó fyrir svefn og heilsu

Mér leiðist

ég er svangur og fátækur
ég skil ekki námsefnið
ég get ekki haldið mér við bækurnar
ég er latur og kærulaus
ég er forhertur og samviskulaus
ég er tölvusjúklingur
ég er pilluæta og geðsjúklingur
ég er gleyminn og sinnulaus
ég er vanræktur og villtur og illa upp alinn
ég er blankur og særður og svikinn og kalinn
ég er einmana
ég er einangraður
ég er níkótínfíkill og ég get ekki sofnað
ég er bældur og útlimirnar hafa dofnað

mér leiðist og ég hef ekkert að gera
í guðanna bænum látiði mig vera!

Vinur minn heimsendir

Sá verk Mink leikhópsins á leikverki Kristínar Ómarsdóttur (sem er eðaltöffari) í leikstjórn Kristínar Eysteinsdóttur (sem er soldill töffari en þekki ekki nóg til að geta dæmt um það. Samt var leikritið svo skemmtilegt að hún hlýtur að vera mikill töffari). Verkið ber nafnið Vinur minn heimsendir og er stórskemmtilegt. Reyndar finnst mér nafnið á verkinu svo óstjórnlega frábært að ég hef gert það að mínu nema ég hef snúið því aðeins við.

Leikritið sjálft er svolítið (mikið) absúrd og kunni ég mjög vel við framvinduna í verkinu, alla sviðsetningu og úrvinnslu á frábærum texta Kristínar Ómarsdóttur (sem er, eins og áður kom fram, geipilegur töffari). Leikararnir voru stórgóðir, ég gat hreinlega ekkert sett út á Gumma og Ólafíu Hrönn og hin stóðu sig með prýði, en hlutverk bjóða, eins og gengur, upp á mismikla úrvinnslu. Leikhópurinn fann sig vel í absúrdinu og allt gekk vel upp og brandararnir voru ófáir. Að lokum má geta þess að leikverkið er 90 mínútur sem teljast verður mjög passleg lengd (ég tala nú ekki um þegar absúrdið er annars vegar).

Sem sagt, skemmtilegt kvöld.

ps. ég verð að taka fram að ég hef verið haldinn mikilli leikhúsandúð undanfarin ár eftir að hafa lent á hverju draslinu á fætur öðru um árið og því er væntanlega hægt að margfalda hrósið með tveimur ef miða á við venjulegann leikhúsgest.

Tók eftir því í dag þegar ég fór að líta í kringum mig í fyrsta skipti síðan ég lagði af stað í bittersvítsamband, að stelpurnar gefa mér óvenju mikið auga, miklu meira en þegar ég gekk fullur og vitlaus um götur borgarinnar að næturlagi á milli þess sem ég skrifaði vond ljóð og svaf á daginn.

Ég var svolítið uppi með mér þangað til að ég mundi eftir því að gleraugun mín brotnuðu í tvennt um daginn og síðan hef ég gengið með Harrý Potter gleraugu dauðans, þar sem stór og ljótur límbandsköggull gnæfir út úr enninu á mér á milli augnanna. Skýringin er kominn á rannsakandi augnarráði stelpnana og hér eftir geng ég hamingjusamur um bókhlöðunna, hæstánægður með að líta út eins og lúsablesi og standa nákvæmlega á sama um það.

Ármann skrifar:

"Hef aldrei skilið hvers vegna réttarkerfið tekur svona lítið tillit til þess hverjir eru raunverulega hættulegir samfélaginu, t.d. menn sem hafa lamið aðra í kássu hundrað sinnum eða ógnað með hnífi.

Þeir eru miklu hættulegri mér en td maður sem drepur konu sína til að fá líftryggingu, ekki að ég sé að mæla honum bót."

Þetta skrifar hann augljóslega í tengslum við morðið á Önnu Lindh þar sem síðar kemur:

"Annars vilja fjölmiðlar og annað hysterísk fólk alltaf finna tilgang. Þess vegna er miklu betra að gera manninn að nýnasista að fremja pólitískt morð en að hann sé bara einhver gaur með hníf sem ákvað að stinga fræga konu frekar en bara einhvern, úr því hann var mættur á svæðið með hnífinn."

Án þess að ég vilji velta upp spurningum eins og hvað er skilgreiningin á pólitísku morði (sem er langt því frá að vera augljóst), held ég að Ármann sé að reyna að segja að eiginmaður Önnu, Bo Holmberg hafi látið ráða hana af dögum!? Nú er ólíklegt að Ármann hafi eitthvað fyrir sér í þessu en tilgátan er sannarlega áhugaverð.

Burt séð frá því hvort Bo Holmberg sé vafasamur eða ekki, þá er rétt að velta því nánar fyrir hvort morðið sé pólitískt eða ekki (sem ég ætlaði ekki að nenna, því að mér er í raun skítsama um þetta mál en læt eftir mér hér (það kallast besservisserablogg og er gjarnan stundað af ungum krötum og sjálfstæðismönnum sem láta ljós sitt skína á blogginu því að enginn nennir að hlusta á þá í daglega lífinu (einstaka frammarar gera það líka, en eru eðli málsins samkvæmt meira ligeglad því að þeir reyna síður að breiða yfir þá staðreynd að þeir eru í pólitík til að ýta undir rassgatið á sér og sínum))). Ég skil það svo að um pólitísk morð sé að ræða þegar einhver lætur lífið vegna skoðana sinna eða stöðu. Ef að tilfinning mín er rétt er um það að ræða í þessu tilviki þar sem morðinginn er í fyrsta lagi bendlaður við nýnasistahreyfinguna og í öðru lagi var dagurinn sem Anna Lindh dó, haldinn hátíðlegur í herbúðum sænskra nýnasista. Það bendir til þess að hún hafi dáið fyrir það sem hún stendur fyrir, annað hvort hlutverk sitt í ríkisstjórninni eða pólitíkinni eða samfélaginu.

Þó svo að hér sé hugsanlega um pólitískt morð að ræða þýðir það samt ekki að búa verði til einhvern harmleik úr því, sem gæti snúist um stríð gegn nýnasistum (döh!) eða útilokun sænskra stjórnmálamanna úr daglegri hringiðu sænsk borgarlífs með tilheyrandi lífvörðum öryggisgæslu og vélbyssum og fyrirferð (eins og Gunnar Helgi Kristinsson kennari minn vill ólmur halda fram að koma skuli hér á landi í framhaldi af þessum atburði).
Vinna verður úr þessu máli á yfirvegaðann hátt, en þó er alger óþarfi að horfa framhjá því að hér er vel hugsanlega um pólitískt morð að ræða, eða hvað?

Ármann skrifar:

"Stundum velti ég fyrir mér hvort fólk sé jafn heimskt og það virðist vera. Í sumum tilvikum getur það varla verið (hér hefði eiginlega betur verið tengill en ég ákvað að sleppa honum því að þrátt fyrir allt er ég of vel upp alinn)."

ég þoli ekki þegar fólk lætur svona af því að ég fæ alltaf samstundis á tilfinninguna að verið sé að tala um mig, ég er sannfærður um að hann sé að tala um mig. Helvítið á honum.

Ekki meiri væmni hér, nei takk. Ég komst að því nógu snemma í lífinu að manni bæri ekki að flíka tilfinningum því að þá þyrfti maður að bera ábyrgð á þeim. Ég kann ekki vel við ábyrgð, á sjálfum mér þ.e. Og hvaða fávitahegðun er það að setja popptexta inn á síðuna hjá sér. Skil þetta ekki, mér væri nær að semja ódauðlegt ástarljóð upp á eigin spýtur, ég get það alveg. Hef meira að segja samið eitt sem á eftir að lifa minn dag ef að einhver rekst á það innan um myglaðar bækur í framtíðinni. Gott ef ég nældi mér ekki í minnsta kosti tvær stelpur út á kveðskapinn á jafnmörgum helgum (haha helgum...)

Ljóðið innhélt í öllu falli þetta mikilvæga þig, sem er ómissandi í öllum ástarljóðum og tunglið og gott ef ekki megnið af sólkerfinu (júníversal sjáiði, eða kosmískt sem er ágætis tæki í svona núfærðujúníversalhrolleftiraðéglesfyrirþigþettaljóð ljóð). Þetta er einhverskonar klassískt þú ert miðja alheimsins (í öllu falli sólkerfisins, sem er nú eiginlega flottara því að hitt væri beinlínis óábyrgt) nema að allegórían og myndlíkingarnar ganga fullkomlega upp í þessum örstutta, hnitmiðaða og vægast sagt magnaða ástaróð að öll hin sólkerfisljóðin blikna í samanburði.

Ég man ekki af hverju ég lagðist í svona miklar tilfinningar, en ég man núna eftir á að hyggja að ég náði mér bara í eina stelpu út á þetta ljóð.

lying in my bed, i think of you
that song goes through my head, the one we both knew
in each line lies another line full of sacred sound
but you're outside where the companies dream and the money goes round

lying in my bed
watching my mistakes
i listen to the band they said that it could be the 2 of us

the snow might fall and write the lines on the silent page
but you're outside making permanent love to the nuclear age
two silhouettes by the cash machine make a lovers dance
it's a tango for the lonely wives of the business class

lying in my bed
watching my mistakes
i listen to the band
lying in my bed
with nothing much to say so i listen to the man
he said that it could be the 2 of us

i heard you call from across the city through the stereo sound
and so i crawled there sickeningly pretty as the money went round

lying in my head watching my mistakes
i listen to the band
and the drums beat in my head
pianos chime the sound in this prison of the house
and as the illness comes again can you hear me through the rain
as i listen to the band?
as i sing the silent song
mime each lonely word
please listen to the man he said that it could be the 2 of us

alone but not lonely, you and me
alone but loaded . . .

Klukkan allt of margt, búinn að eyða 350 vírusum úr sýktum skrám og ná í öppdeit og eldveggi og vesen, horfði á Adaptation og fannst hún frábær er búinn að vera að keyra og hlusta á popp og Suede og popp og drasl og af einhverjum ástæðum er ég farinn að fatta og samsama mig við helvítis poppið, þýðið það að ég sé leim eða bara svona seinn? eða er ég bara tilfinningaheftur típískur karlmaður sem er loksins að átta mig á umhverfinu og raunveruleikanum, væri það ekki ömurlegt ef að lífið er eftir allt eins og mtv og rás fokkíng tvö, af hverju er ég búinn að rembast við að læra bókmenntir og hlusta á Spegilinn og Víðsjá í mörg ár og er engu nær fyrr en núna að ég syng með ekka í hálsinum og tárin í augunum með Sting og Heru og súper fokking tramp og hver veit hvað. Af hverju get ég ekki skrifað svona handrit eins og Kaufman, eða get ég það kannski? örugglega, ég bara hef ekki tíma fyrir svoleiðis, mitt líf snýst eftir allt ekki um fantasíur og drauma, draumar eru bara fyrir iðjuleysingja, hvað er málið með kvikmynd sem á að vera svo brilljant og hyldjúp en fer svo bara rakleiðis í klisjuna og hollívúdd en er samt frábær? er það staðfesting á mtvlovjúlífinu? skil þetta ekki, er ég svo upptekin af því að vera yfir þetta helvítis drasl hafinn að ég get ekki notið þess einfalda og augljósa, er ég of upptekinn af því að vera elskaður í stað þess að elska? gæti verið, spurning um að slaka á í rembunni og una allavega dv-heilunum að vera eins og þeir eru, eftir allt er Auddi sniðugur (það er náttúrulega inn að snobba niður fyrir sig gagnvart 70mínútum) og ég fíla svo sem Justin Timberlake ég meina, strákurinn er með grúv þótt hann eyði örugglega meiri tíma fyrir framan spegilinn en upp í rúmi með Kamerún Díaz, hvaða helvítis máli skiptir það ég get alveg hlustað á Timberlake þó að hann sé ömurlega vein hollívúddgerpi!

she walks in beauty like the night
discarding her clothes in the plastic flowers
pornographic and tragic in black and white
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
i'm aching been dying for hours and hours

she walks in the beauty of a magazine
complicating the boys in the office towers
rafaella or della the silent dream
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
i'm aching been dying for hours and hours
been dying for hours and hours

she walks in beauty like the night
hypnotising the silence with her powers
armageddon is bedding this picture alright
my marilyn come to my slum for an hour

i'm aching to see my heroine
aching, been dying for hours and hours
i'm 29, i need my heroine
aching, been dying for hours
oh and i'm never alone now
now i'm with her

Kim Jong Il hefur loksins uppfært heimasíðuna sína, og greinilega fyrir einhverju síðan þar sem hellingur af samtölum hans og Bush, Dick og Saddam Hussain eru komin á síðuna. Kim er kominn aftur og betri en nokkur sinni fyrr (og hefur örugglega samið þennan frasa eins og flest aðra sem finna má í bíótreilerum ef eitthvað er að marka þessa síðu).

Hér hefur enginn neitt að segja. Mikið eru innslögin mín fullkomin, það virðist engu vera hægt að bæta við þau.

Einhver sagði: "Heimskan er eins og eilífðin, það eru engin takmörk fyrir henni." Ég hef svo sem aldrei efast um það en frétt dagsins hefur sem sagt endanlega staðfest ummælin.

Rekstrarhagfræðin og Stjórnsýslufræðin leggjast vel í mig. Menningarstjórnunin og Starfsmannarétturinn eru ekki nógu mikið tjallens til að vera spennandi, en með góðum vilja má kreista eitthvað út úr því. Ennþá á ég eftir að velja fimmta kúrsinn, sem er vandamál þar sem vika tvö er að ganga í garð.

Ég er enn heimilislaus sem er ákveðinn galli og ég er með tognaða vöðvafestingu dauðans í hægri síðunni sem þýðir að ég er eins og farlama gamalmenni í hollningu og hegðun. Lyfin mín eru að gera mér grikk þar sem ég get ekki munað að taka þau í allri þessari óreiðu, þar að auki er mér refsar grimmilega fyrir sopann. Þannig er ég búinn að vera timbraður í vel á aðra viku. Auk þess er ég sísvangur þar sem ég borða ekki reglulega og hleyp niður í sjoppu og borða rusl þegar ég er nær dauða en lífi af hungri. Þar að auki get ég ekki sofið og er því alltaf þreyttur, nema þessa þrjá klukkutíma sem það tekur mig að sofna.

Þá vitið þið það og bara til að spara tíma, sleppið að spyrja hvort ég segi ekki allt gott næst þegar þið hittið mig. Það geri ég svo sannarlega ekki!

Bókmenntahátíð hefst innan skamms. Ég hef ekki lesið mikið af þessum höfundum og sá eini sem ég hefði viljað sjá og heyra verður ekki þar. Murakami er samt sem áður mjög forvitnilegur en vandamálið er bara að maður verður soldið nervös að hlusta á svona karla þar sem reynslan hefur kennt mér að maður ofmetur oftast rithöfunda, sama af hvaða sauðahúsi þeir eru. Líklega hefur þetta eitthvað að gera með brenglaðar hugmyndir íslendinga um rithöfunda allt frá ritun íslendingasagna til nobbans og fleiri. Tilfellið er nefnilega að menn verða að passa sig að rugla ekki saman skáldskap og raunveruleika. Að sama skapi er líklega hægt að tala um að menn verði að passa sig á því að rugla ekki saman rithöfundum og skrifum þeirra. Slíkt er líklega ávallt varasamt. Íslendingar, sér í lagi vinstri menn, áttu það til að taka orð Þórbergs og Laxness sem heilögu, og kannski ekki skrítið þar sem orð svo djúpvitra spekinga hafa líklega komið sér vel í karpi við íhaldið svo maður tali ekki um gildi þess að hafa slíka heiðursmenn til að styrkja sig í trúnni á málstaðinn. En nú eru aðrir tímar, menn verða að geta staðið á eigin fótum í okkar fjölbreytta og afstæða nútíma.

En sem sagt, Sunnan við mæri, vestan við sól er algjör töffarabók og gaman að eiga eftir að lesa hinar bækurnar eftir Murakami. En hefur hann eitthvað að segja mér svona augnlitis til augnlitis (eða þannig)? Veit ekki.

Forsvarsmenn hátíðarinnar hafa nú þegar kanóniserað rithöfundana. Þetta má finna á síðu hátíðarinnar:

Gestalistinn er mjög glæsilegur og fjölbreyttur að þessu sinni. Í hópnum eru meðal annars José Saramago sem hlaut Bókmenntaverðlaun Nóbels árið 1998, Yann Martel sem hlaut Booker-verðlaunin á síðasta ári, breski höfundurinn Hanif Kureishi, sem margir íslenskir lesendur þekkja, og sænski spennusagnarithöfundurinn Henning Mankell sem hlotið hefur alþjóðlega viðurkenningu og vinsældir fyrir spennusögur sínar.

Aðrir höfundar eru Ingvar Ambjørnsen, Boris Akúnin, Murray Bail, Emmanuel Carrère, Andres Ehin, Kristiina Ehin, Per Olov Enquist, David Grossman, Judith Hermann, Bill Holm, Haruki Murakami, Mikael Niemi, Arto Paasilinna, Nicholas Shakespeare, Johanna Sinisalo, Jan Sonnergaard, José Carlos Somoza og Peter Zilahy.

Persónulega er ég spenntastur fyrir "öðrum", þ.e. Niemi og Murakami og kannski Sonnergaard. Hinir skunkarnir mega bara eiga sig, nóbell eða enginn nóbell.

Bókhlaðan er nú mitt annað heimili, þar borða ég, fer í tölvuna, fæ mér kaffi og spjalla við mann og annann. Ef einhver tími gefst blaða ég í námsefninu. Líf mitt kemst nú óðum í fastari skorður þó að enn sé ég ekki kominn með aðsetur. Ef einhver hefur upplýsingar um lausa íbúð á góðum stað og góðu verði þá má sú/sá hin/nn sama/sami gjarnan hafa samband (846-1923).

Er að komast að því í rólegheitunum hversu mikil snilld "nýji" háskólavefurinn er.

Kæru lesendur,

eftir smá vangaveltur og stórkostleg viðbrögð við áfallahjálparkalli mínu hef ég ákveðið að afþakka alla áfallahjálp. Ég hef nefnilega áttað mig á því að ég þarf ekki á því að halda og er það liður í 112 spora kerfinu Hvernig á að lifa lífinu og vera sinn eigin herra.

Hvað varðar fyrri ummæli mín um að nenna ekki bloggúthaldi, þá hef ég tekið þá ákvörðun að halda því áfram. Enda undir manni sjálfum komið hvernig maður notar þau tæki sem maður hefur aðgang að, þetta ætla ég að nota áfram á minn hátt. Líklega er það líka liður í 112 spora kerfinu.

Fyrir þá sem ekki eru á póstlista Michael Moore þá er hér að lokum orðsending:

August 29, 2003
Happy Labor Day - Now, Get a Job (A letter from Michael Moore)

Greetings Friends,

For his part, George W. Bush will spend Labor Day doing what he does best not really working. Instead of protecting the country (I'll have much more to say on that in the coming weeks) or addressing the nation's floundering economy, he'll be raising money for his re-election campaign in Ohio.

Bush is on pace to raise almost $200 million in time for the Republican primaries where his only competition will be his own dismal record. In Minnesota this past Tuesday, Bush raised $1.4 million by giving a 24-minute speech. That's about $60,000 for each minute of "work." By contrast, the weekly salary of the average American worker is a staggering $616.

As Ron Eibensteiner, chairman of the Minnesota Republican Party, left the event in St. Paul, he was met by hundreds of demonstrators. Being the dignified, freedom-loving, compassionate conservative we all wish we could be, Eibensteiner leaned over a police barricade toward the protestors and yelled, "GET A JOB!"

It was a positive, uplifting message to America. The Minnesota Republican Party isn't going to do anything to turn the economy around, and Bush hasn't done anything in almost three years in office. The best any of them can do is yell at people.

In the past year, 700,000 people were added to the list of unemployed. The number of people out of work for half a year or more is up 28%. Thanks to "Welfare to Work" (and Bill Clinton), July of 2003 saw 43.8% of the unemployed lose their state support even though they still could not find a job‹a record high. Since Bush took over the country, roughly 2.5 million jobs have simply evaporated.

Bush and the Republicans are going to need every cent of that $200,000,000 to campaign against an increasingly angry nation of temps and burger flippers! In fact, he might need more, which is one good way to explain the Republican's recent attempt to paint Bush as an 'underdog.'

"Democrats and their allies," Bush's campaign chairman Marc Racicot wrote to super-rich Republicans, "will have more money to spend attacking the president during the nomination battle than we will have to defend him." Obviously Bush and his team have a problem with math that extends beyond the $400 billion deficit we'll have by the end of this year (and the projected $6 trillion deficit we will have amassed ten years from now under Bush's guidance). If you look at the campaign fundraising so far, you see that Bush has already raised $35 million. The closest Democratic candidate, John Kerry, doesn't even have half that. Does the Bush campaign know something we don't about where the Democrats are hiding all that money?

And who has been giving Bush all this money in a time of prolonged economic downturn? Why, the companies that trade in money, of course! Of the top twenty contributor's to the Bush campaign, twelve are finance companies. With more than a year to go until the election, his top contributor, Merrill Lynch, has already given $282,250. Doesn't it seem just a little strange that the companies which SHOULD be suffering the most in Bush's destroyed economy, would not only want to keep Junior around, but then get together and pump millions into his reelection campaign?

As for the Bush protestors in Minnesota, and the unemployed across the country, and the millions who only make minimum wage, and the 40 million who don't have health insurance: if you can't rake in $60,000 a minute ‹ or if you can't even manage the $616 weekly American average‹there's only one thing left for you to do this Labor Day: GET A JOB!

Find a temp agency. Go to Wal-Mart. Join the Army (Lord knows we'll be in Iraq for a while, and that'll be one handsome, steady paycheck).

Or apply for work at the Minnesota Republican Party's office. Here's their email address: info@mngop.com. Send them your resume and a nice letter telling them you've decided to take their advice to "GET A JOB"‹and you're coming to work for them!

But whatever you do, you really must quit your whining.

You are scaring the "President."

Yours,

Michael Moore

Ef ég á að segja eitthvað hér á annað borð verða það tóm leiðindi. Sé til hvort að ég nenni þessu, nenni því alla vega ekki í augnablikinu.

Ef einhver vill æfa sig í áfallahjálp þá má hinn sami hringja í mig eða senda tölvupóst.

Vaknaði í morgun með lagið Crazy right now á heilanum með ofurtöffaragellunni Beyonce Knowles. Nokkrum mínútum síðar kveikti ég á MTV og viti menn stuttu seinna kom lagið. Síðan þá er ég búinn að hlaða laginu niður í tölvuna og hlusta á það 10 sinnum non stop. Hvað er málið?

Nú er ekki eins og þetta lag sé glænýtt og þess vegna skrítið að ég skuli allt í einu vera dansandi um alla íbúð með Jay-Z og Beyonce í eyrunum. Því opnast sá mögulegiki þegar grannt er skoðað að sælutilfinning sé að kikka inn vegna þess að ég sé búinn að skila ritgerðinni, eða þurfi ekki að hafa nagandi samviskubit á hverjum degi. Það er möguleiki. Undarlegt samt að það komi fram í svona skrítinni hegðun. Ég er nefnilega tilfinningaheftur maður í meira lagi og þar af leiðandi verð ég greinilega að plata sjálfan mig til að gleðjast, og þá yfir einhverju öðru en hinu raunverulega tilefni.

Kannski ekki skrítið þar sem ég gleðst aldrei þegar vel gengur, í útskrift eða einhverju slíku, ég syrgi heldur ekki átakanlega þegar t.d. einhver deyr. Hins vegar get ég nötrað af harmi þegar ég horfi á bíómynd!? Hvað er málið?

Svona er skrítið að uppgötva nýjar hliðar á sjálfum sér, og kannski leyfa sér að gleðjast örlítið þegar vel gengur, eða svona skítsæmilega allavega.

Gaman samt að lagið sem ég vel til að fá á heilan skuli heita Crazy right now...

Ég er örmagna eftir að hafa klárað ritgerðina í morgun. En þetta er mín síðasta bókmenntaritgerð, þannig að ég þarf ekki að þjást yfir svoleiðis fargani aftur í lífi mínu. Svei mér þá ég held ég hætti að lesa fyrir fullt og allt, bókmenntir eru, eftir á að hyggja, bara fyrir vitleysinga.

Í dag byrjaði ég svo í nýja náminu mínu, þ.e. einhverju undirbúningsnámskeiði þar sem ég fylgdist aldrei með í bókmenntafræðinni hvernig átti að skrifa ritgerðir, búa til heimildaskrá og leita í gegni. Svo fer ég á annað námskeið í næstu viku þar sem ég hef ekki reiknað stærðfræðidæmi í mörg ár. Tilhugsunin um þriðja stigs jöfnur lætur mig fá gæsahúð að sælu miðað við bókmenntafræðina, sem er, ef að engin náði því í fyrra skiptið, bara rugl og vitleysa.

Ég er að hugsa um að skrifa grein í Skírni sem á að heita "Hvað er á seyði í bókmenntafræðinni".

Eða kannski ég hefði bara átt að mæta aðeins og lesa heima??? Spurning.

Jæja, best að fara að lesa Polisy Analysis: Consepts and practice...

HA HA og fara á Foo Fighters í kvöld því ég fékk miða í dag!!! Rokk og ról.

Fokkíngs vírusar búnir að reyna að drepa mig úr pirringi í allt kvöld og þar að auki að eyðileggja líf mitt. Af hverju? (spyr ég eins og Stefán Pálsson) Jú, (og svara líka eins og hann) ég er nefnilega að klára blóðsuguritgerðina og kemst ekki í tölvuna vegna þess AÐ HÚN SLEKKUR ALLTAF Á SÉR ÞEGAR ÉG ER AÐ REYNA AÐ GERA EITTHVAÐ EINS OG TIL DÆMIS EYÐA FOKKINGS HELVÍTIS VÍRUSNUM! Múm róar mig samt. Ahh Múm.

Þessi vírus er svo skæður að hér er komin með kláða og útbrot eftir að hafa átt í handalögmálum við hann í allt kvöld. Einhvernvegin get ég samt ekki verið fúll út í vírusana, af því að þeir sem búa þá til eru svo mikið rebbel og ég er svo svag fyrir svoleiðis. Ég geri bara eins og Palli og Huginn og fæ mér Apple.

Núna er klukkan að verða fjögur (mörg atriðanna í Two Weeks Notice voru einmitt tekin upp kl. 04:00) og ég er rétt að byrja að klára. Arg!

Two Weeks Notice er einmitt myndin sem ég var að horfa á um daginn. Hin bærilegasta mynd, enda er Hugh Grant með eindæmum klár og sniðugur maður (ætti ég að segja myndarlegur?, naaa)

Ronaldo hinn nýji er hins vegar myndarlegur (þá á ég að sjálfsögðu við í fótboltafagurfræðilegum skilningi). Hann er bókstaflega eins og grískur guð á vellinum þar sem hann slengir litlu hvítu lokkunum til og frá og leggur upp mörk og fiskar víti.

Steinar Bragi fokkaði upp bloggpælingunni í sunnudagsfréttablaðinu. Hann bloggar sem sagt ekki, nema þetta bloggskrípi í fréttablaðinu teljist með og þá hefur hann bloggað, en bara einu sinni og það í dagblaði. En svona grínlaust þá náði ég ekki þessari pælingu í fréttablaðinu, nema náttúrulega að hann bloggi, sem hann gerir ekki, nema eitt blogg í blaði sé blogg, sem ég veit satt að segja ekki, þ.e.a.s. ef ég veit eitthvað á annað borð. Og hver er það núna sem líkist geðsjúklingi í sloppi, útúrreyktur af ópíumi að lesa Kant í fokkíngs Alpafjöllum og örugglega með alpahúfu í þokkabót.

Ja hérna!

Múúúúúúúúúúúúúúúúúúúúúúm

Ég þoldi ekki Múm. Núna elska ég Múm, eftir að ég byrjaði að hlusta.

Eftir að hafa lifað og andað blóðsugum í marga daga og vikur er ég ekki frá því að vera orðinn svolítið skrítinn. Það liggur við að ég stökkvi hér fram af þriðju hæð um miðja nótt og skelli mér á eins og eina bráð sem ég get nartað í, slurp!

Ég hef aldrei verið aðdáandi hryllings eða blóðbaða, en eftir lestur undanfarinna vikna er ég heillaður af sögum um perversískar og viðbjóðslegar pyntingar og morðæði. Og nú má enginn skilja mig þannig að ég ætli mér í raun að gerast fjöldamorðingi eða ímyndunarveikt vampíruvonnabí, heldur er ekki hægt að komast hjá því að verða forvitinn um hversu langt fólk getur gengið í viðbjóði eftir þennan lestur. Ég hvet þá sem ekki hafa, til að lesa sér til um Vlad Dracula, Elizabeth Bathory og Gilles de Ray svo einhverjir séu nefndir.

Og til að veita einhverja innsýn inn í efnið skelli ég inn smá fróðleik úr uppkastinu:

Ekki síst ýtti sögufrægt fólk eins og Gilles de Rais, Elisabeth Bathory og að sjálfsögðu Vlad Dracula undir sögur af ómennskum ófreskjum með hrollvekjandi og mjög svo blóðugum morðum og limlestingum á körlum, konum og ekki síst börnum. Vlad Dracula stóð fyrir svo hroðalegum morðum á hermönnum Tyrkja að hersveitirnar sem á eftir komu sneru við þegar þær sáu þúsundir og jafnvel tugir þúsunda stjaksettra rotnandi líka svo langt sem augað eygði við árbakka Dónár.
Stjaksetning er líklega einhver kvalarfullasti og ógeðslegasti dauðdagi sem hægt er að hugsa sér. Dracula hafði þann háttinn á að binda hvorn fótlegginn á fórnarlambinu við hest og reka síðan olíuborinn staur upp í afturendan á fórnarlambinu sem síðan rakst út úr munninum eða bringunni eftir því hvernig til tókst. Oft liðu klukkutímar og jafnvel dagar þangað til hinn ógæfusami hermaður dó og hékk því kannski með staurendann upp úr gininu lengi vel áður en yfir lauk. Stjaksetning virðist samkvæmt lýsingum ekki vera fljótafgreidd og því er varla hægt að ímynda sér hvernig ástandið og andrúmsloftið hefur verið þegar annirnar voru mestar í stjaksetningunum. En samt er hægt að ímynda sér að skrítnar hugsanir hafi flogið í gegnum hugi þeirra sem þurftu að horfa upp á aðfarirnar kannski viku eftir viku eða jafnvel mánuðum saman og sögurnar sem upp úr þessu spruttu eftir því. Örvæntigafullar tilraunir fólks til að skilja og hafa stjórn á umhverfi sínu og aðstæðum í slíku blóðbaði og mannvonsku hljóta að geta af sér framandi frásagnir.

Þannig er nú það.

Jamm, ekki mikið um bloggeringar hér þessa dagana, enda geri ég lítið annað en að vinna og pirra mig á því þar á milli hversu illa gengur að skrifa vampíruritgerð. Já ég er að vinna á veitingastað einum ofarlega í bankastræti og varð þess heiðurs aðnjótandi að vinna á menningarnótt. Því er skemmst frá því að segja að gamla metið var slegið og aldrei hafa því jafn margir diskra verið bornir fram úr eldhúsinu og þetta kvöld.

Nú er ég sem sagt um það bil að koma ritgerðarhelvítinu frá mér og fer svo á fimmtudaginn til Akureyrar og næ í strákana mína. Það verður gaman, enda er ömurlegt að vera svona lengi langt frá þeim. Maður verður svo hrifnæmur og væmin eitthvað. Horfði nefnilega á bíómynd um daginn þar sem karl missir forræðið yfir syni sínum og fær aldrei að hitta hann aftur. Ég var eyðilagður og gat varla horft á myndina fyrir ekkasogi og táraflóði, eða þannig.

***

Fór með jeppann á sölu í dag, ef einhver vill eignast Land Rover Discovery á rosa góðum lánum og risastórum dekkjum. Þá fer hver að verða síðastur.

***

Hitti nokkra spútnikbloggara í gær. Til að mynda Tóta og Auju, sem voru ansi hress að spæna í sig óáfengum kokteilum, eða það sögðu þau mér að minnsta kosti. Tóti sagði lífsreynslusögur frá hinum ýmsu stöðum og tímum, magnað hvað sumri hafa ná að upplifa á tiltölulega stuttum tíma.

***

Ég hef komist að því hvað felst í því að vera íslandsvinur, að minnsta kosti hjá Mogganum. Ef þú ert íslandsvinur færðu fréttir af þér í innlenda fréttadálkinum á mbl.is, sama hvort að fréttin þyki fréttnæm hér eða annars staðar.

Scarlat greinilega.

Og hvort er það scarlat eða scarlet, kannski bæði?

En hvað veit ég?

Jamms, ég er kominn til Reykjavíkur og mun að öllu óbreyttu dvelja hér í vetur. Með skólanum mun ég leggja stund á ýmis ólík störf og þess á milli liggja með nef mitt ofan í bókum. Áhugamál og tómstundir eru tómt mál að tala um þar sem ég kem til með að lifa algeru munkalífi. Áfengi og tóbek mun ég varla snerta nema í helberri neyð og varla verð ég við kvenmann kenndur þar sem konan er austur á Héraði. Frístundir mínar munu því vera heilsusamlegar og ókeypis. Þar er um að ræða sjóböð og ferskvatnsböð þegar því verður við komið. Kaffidrykkju og almennan nördaskap. Bókasafnið verður óspart notað þar sem ég ætla að gleypa í mig helstu teiknimyndablöð síðustu ára. Svo hef ég það fyrir víst að það sé gaman að hlaupa og því mun ég kannski spretta úr spori einstaka sinnum. Og ef ég verð ekki fyrir austan eða með fjölskylduna hér í borg mun ég sitja pólitíska fundi og fara á listsýningar (þessar sem ekkertr kostar inn á).

Góðar stundir.

Farinn til Reykjavíkur. Bless í bili.

Ps. hoppaði ofan í Eyvindará í gær fram af gömlu brúnni. Það var gaman. Hægt er að hoppa á þremur stöðum með góðu móti. Hæst er líklega um rúmir fjórir metrar og hylurinn er líklega 3-4 metra djúpur. Þegar heitt er í lofti get ég bara hugsað um hylinn og hvernig ég barst með straumnum í ánni að lendingarstaðnum. Ahhh þá líður mér vel. Sem sagt nýtt áhugamál, hver vill vera með?

Hér eru myndir af ánni. Enginn þó af mínum góða stað. 1, 2

Fyrirsögn dagsins:

Brottför flughersins myndi raska jafnvægi Íslands

Ég sé fyrir mér hvernig landið sporðreisist.

Úr því að fólk er farið að skella fram ljóðagetraunum. Er ekki annað vert en að fylgja í kjölfarið.

Ég segi sem minnst um þetta til að eyðileggja ekki viðtökurnar. Ljóðið er í öllu falli íslenskt.

Leikslok

Leingi höfðum við leikið að orðum
látið þau svífa í bláu ljósi
uns þau sprúngu einsog sápukúlur


Við lékum okkur að orðum
uns geislarnir hurfu
og um hendur okkar flæddi
blóð myrkursins
þykkt heitt og svart

United vann Barcelona 3:1

Greinilega ekkert lát á sigurgöngu MUFC. Þetta verður góður vetur.

Oftast um þetta leyti þegar múgurinn er búinn að vera fullur og vitlaus í þrjá til fjóra daga gerast verstu atburðir helgarinnar. Ég hins vegar sit hér heima edrú og hraustur og um það bil að fara að horfa á Cuisine américaine í tólfta skipti. Alltaf þegar gestir koma og vilja horfa á eitthvað í sjónvarpinu skellum við myndinni í og horfum, alltaf jafn sæl. Ég meina matargerð, Jason Lee, Eddy Mitchell og Frakkland, hvað getur klikkað?

Á morgun þegar ég vakna eldsnemma og eiturhress grúfi ég mig yfir hörmungarfréttirnar og harma hjarðareðli og fyrirsjáanleika fyllerísliðsins.

Kannski ég spari mér morgunverkið og harmi þetta lið núna í fimm mín. áður en ég horfi á myndina. Þá get ég kannski notað tíman á morgun í eitthvað nytsamlegra.

Ég er ekki fróður um útihátíðir og man ekki eftir að hafa farið á eina slíka. Samt sem áður skil ég ekki hvers vegna fólk sem vill drekka og dópa fer á Galtarlæk. Af hverju ekki að fara eitthvað annað þar sem menn eru freðnir upp til hópa eða sitja bara stónd inn í stofu heima hjá sér.

Símasnúrumálinu hans Davíðs Oddsonar sem hann reifaði á síðum DV um daginn hefur verið tekið til umfjöllunar á síðum Múrsins undanfarna daga. Ef einhver hefur ekki lesið greinarnar þá er best að lesa þessa fyrst og í kjölfarið þessa hér.

Hef ákveðið að bæta Önnu í tenglalistann þar sem hún er orðinn fastur liður á bloggferðalögum mínum þessa dagana. Að sjálfsögðu fer hún í Skjallbandalagið enda mikill bloggsnillingur á ferð.

Kíkti á Neistaflugið í dag. Lóa ókurteisa var nokkuð góð, Lína langsokkur var ekki eins góð. Gunni og Felix voru ágætir, þeir kunna þetta. Glaðasólskin og fullt af fólki. Á morgun skelli ég mér á Álfaborgarséns það verður forvitnilegt. Sérstaklega að sjá 1000 manns á Borgarfirði. Á leiðinni fer ég að sjálfsögu í sólarorkuknúna kóksjálfsalan hans Kidda á Vídeóflugunni, sá er nefnilega staðsettur miðja vegu milli Egilsstaða og Borgarfjarðar, sjálfsalinn þ.e. og er ofursvalur.

Sjálfsalinn stendur ekki undir berum himni eins og einhverjir gætu ímyndað sér heldur er hann inn í smekklegum kofa með verönd fyrir utan. Af hverju er þetta ekki út um allt við þjóðveginn. Skil það ekki. Kannski maður ætti að fara út í bissness með Kidda? Spurning.

FJÖÖÖÖÖÖÖÖGUR - EITT

Djöfull eigum við eftir að rústa öllum þessum deildum og bikurum í vetur. Juventus hvað? Beckham hver?

geisp!

KA maður í þórsgalla

Ég verð að óska Stefáni til hamingju með sigurinn á Grindavík. Hlýtur að hafa komið honum skemmtilega á óvart. Auk þess vil ég óska sjálfum mér til hamingju með að KA hafi unnið Þrótt. Þeir eru ekki svo stórir núna.

Ekki það að ég fylgist mikið með deildinni hér heima, en ef ég á að halda með einhverju liði ber mér siðferðisleg skylda til að halda með KA, Þórsarar eru ekki minn tebolli, þó að ég hafi verið píndur til að ganga í Þórsaragalla í æsku af því að rautt fór mér betur en gult. Mömmur skilja sannarlega ekkert í fótbolta.

Eftir á að hyggja er andúð mín á fótbolta (fyrir utan MUFC að sjálfsögðu) skiljanleg í ljósi þess að ég gekk nauðugur í búning andstæðinganna. Kannski uppnefnið mitt hér á árum áður hafi eitthvað með það að gera líka. Ég var nefnilega stundum kallaður KA. Ekki sárnaði mér það svo sem. Gretturnar sem ég sýndi þegar einhver tók sig til og var sniðugur komu einungis til vegna þess hversu pínlega vondur þessi brandari var, enda hélt ég með KA.

Tónlist.is hljómsveitir dagsins:

Tappi tíkarass
Mezzoforte
Silfurtónar

Hvað varð um silfurtóna, nokkur lög af plötunni þeirra verðskulda veglegan sess í íslenskri tónlistarsögu samt veit ég ekkert um þessa hljómsveit, nema að hún gaf út þessa einu plötu. Anyone?

Lauk við Batmanbókina The Chalice eftir Chuck Dixon. Sú gefur The Dark Knight vægast sagt mikið eftir og er varla þess virði að renna yfir hana. Sagan bjánaleg (veit enginn að þessi helvítis kaleikur hefur aldrei verið til) og teikningarnar þurrar og leiðinlegar (John Van Fleet). Daredevilbókin Wake Up er öllu skárri þó að lítið fari fyrir sjálfri ofurhetjunni. Teikningarnar eru samt magnaðar og meira að mínu skapi.

Varðandi kaleikin þá var hans leitað á miðöldum. Í einhverjum biblíutexta er talað um Sang Ral sem gæti þýtt blóð konungsins eða krists, sang er í öllu falli blóð (leiðréttið mig ef að þetta er rangt) vandamálið er að vitleysingarnir héldu að þarna stæði San Gral, eða hinn heilagi kaleikur. The rest is history.

Miðaldafræðingar mega gjarnan staðfesta eða hrekja þessa sögu. En eftir að hafa heyrt þetta fyrir mörgum árum hafa myndir eins og þriðja Indiana Johnes myndin farið óskaplega í taugarnar á mér. Ég tala nú ekki um þegar sjálfur Batman er kominn í spilið.



Nú er ég komin í bók sem heitir Harvest Breed eftir George nokkurn Pratt (skrifar og teiknar) og sú lofar heldur betur góðu. Hryllingurinn lekur af hverri blaðsíðu. Svo þarf ég að fara á stúfanna eftir meira efni.

Takk Tóti fyrir góðar ábendingar.

Og nú fer ég í ræktina.

Tónlist.is

Hef tekið ástfóstri við tónlist.is og hleð nú niður eins og Ödipus sjálfur. Eftirtaldir snillingar hafa fengið að renna sér í gegnum símalínur mínar:

Eggert Þorleifsson (hellingur)
Jolli og Kóla (Bíldudals grænar baunir)
S.H. draumur (Öxnadalsheiði)
Risaeðlan (Slatti af fyrstu plötunni)
Singapoor Sling (smá sýnishorn af The Curse of...)
Megas (Öll megasarplatan)
Spilverk Þjóðanna (Summer almost gone)

og ósköpin öll af barnalögum fyrir blessaða drengina

Jamm þetta er brilljant stuð!

The Dark Knight Returns



Ætli eðlileg framvinda úr Drakúla sé ekki Batman. Í öllu falli hef ég nýlokið við að lesa B.A. ritgerð um Batman eftir Dr. Sigurð Ingólfsson og hellt mér eftir það í The Dark Knight Returns. Ég held að þetta sé með betri teiknimyndasögum sem ég hef lesið. Frank Miller er augljóslega snillingur. Mín bíða þrjár aðrar bækur um Batman sem ég get ekki beðið eftir að graðka í mig.

Kommentin loksins komin inn. Þá get ég haldið áfram að verða fyrir vonbrigðum yfir því hve fáir hafa eitthvað til málanna að leggja. Nú veit ég að yfirþyrmandi hellingur af fólki les síðuna og skil því ekki af hverju það eru ekki 15-20 komment við hverja færslu?

Eníhjú! Stenslar eru nýjasta æðið. Ég hef áhugaspan sem nær varla að teygja sig yfir meira en tvo-þrjá daga, þannig að ég verð að vera duglegur að finna mér ný áhugamál. Palli er duglegur að finna sér ný þannig að ég hermi bara eftir honum þar sem ég hef fyrir löngu misst áhugann á að finna mér ný sjálfur.

Löggustensillinn er eftir mann að nafni Banksy. Maðurinn sá er lifandi goðsögn í stenslakúltúrnum. href="http://www.guardian.co.uk/arts/features/story/0,11710,999712,00.html">Viðtal við hann hérna. (í boði Palla).

A Life stensillinn er einstaklega right on og smekklegur auk þess að vera látlaus en jafnframt æpandi snilld. Höf óþekktur en stensilinn má finna einhversstaðar á NYC svæðinu.

A Perfect Life er líka snilld en ekki jafn flottur og A Life. Höf. OmegaMan. Ó je.

Fleiri stenslar hér.

geisp!

Komment dagsins:

"Við borgum ríkisögreglustjóra fjórar milljónir króna í löggæslukostnað og það er lágmarkið að fá Johnsenin (svo) sem uppbót"

Páll Scheving Framkvæmdarstjóri og mannvitsbrekka í samtali við Fréttablaðið "um þá óvissu sem nagað hefur Vestmannaeyinga þar sem að óvíst hefur verið hvort að blablablíbíbíblbsals fá leyfi blíblíblalbalalalblblbibibiffffuduuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu til að ööö... ah, nenni þessu ekki.

Hálfvitar.

Í dag fór ég í ræktina og svo í sund. Í dag hætti ég að reykja kl. 17:30 og byrjaði svo aftur kl. 22.00.

Allir þeir sem hafa hætt að reykja vita að best er að halda því út af fyrir sig, því að ef maður byrjar aftur þá afhjúpar maður þrælslundaða níkótínfíknina á mjög svo auðmýkjandi hátt. Maður sem vill ekki reykja gerir það samt og er því ekki sjálfrátt, er þræll viðbjóðslegrar framleiðsluvöru sem er framleidd af glæpamönnum og fasistum.

Ég hef velt því fyrir mér hvort að það sé ekki betra að takast á við vandann með því að opinbera að maður sé að reyna að hætta og viðurkenna að maður sé ekkert annað en fíkniefnasjúklingur sem er háður einhverju mest ávanabindandi eitri sem fyrir finnst.

Ég er fíkniefnasjúklingur og er ekki sjálfrátt.

Ég kem samt sem áður til með að losna undan níkótíninu, cold turkey or not!

ps. Palli frændi er víst með bloggsíðu líka og þetta er skemmtilegt (í boði Þórdísar).

Páll frændi minn og hafði samband við mig um daginn og bað mig grenjandi um að tengja inn á síðuna sína. Ég skoðaði síðuna og ákvað að tengja ekki þar inn á.

Ástæður:

1) Síðan var glæný og maður tengir ekki inn á neitt sem að óvíst er hvort gangi eður ei.
2) Hér er ekki um að ræða blogg.
3) Ég var í púrítanísku skapi og ákvað að síðan (eða sagan) væri of subbuleg til að tengja inn á.

Komið hefur á daginn að síðan lifir góðu lífi, auk þess sem ég er þess heiðurs aðnjótandi að ein persóna sögunnar er skýrð í höfuðið á mér. Frekari tengsl okkar á milli eru óljós.

Í ljósi þessarar nýju vitneskju auk þeirra augljósu sanninda að upphaflegar ástæður eru algjört prump, tengi ég hér með inn á hina mögnuðu framhaldssögu um Bangsa og hans eiturlyfja- og blóði drifnu veröld.

Hvimleiðir fylgifiskar reykinga, fyrir utan vonda lykt, gular tennur og önnur óhreinindi eru meðal annars:

1) Þegar varirnar festast við filterinn og maður rífur holdið af þegar sígarettan er töffaralega fjarlægð úr munninum.
2) Þegar varirnar festast við filterinn og maður rennir puttunum óvar fram af sígarettunni þangað til þeir staðnæmast við glóðina með tilheyrandi sársauka.
3) Sjúkdómar sem enda í kvalarfullum dauðdaga.

Ég ætla að hætta að reykja. Ég veit ekki hvernig.

Mig langar til að geta fundið lykt og andað hraustlega að mér fersku fjallalofti án þess að fá lungnakul.

Ég ætla að hætta að reykja!

Komment dagsins í boði Sigga:

Enginn var með vesen eða kjafthátt, enda ekki endilega ruglaðir alkohólistar á ferðinni heldur einfaldlega óheppnir einstaklingar sem urðu fyrir barðinu á misskildu og tímavilltu víkíngseðli hins stolta og drukkna Íslendings, sem staddur er í aðstæðum sem hann skilur ekki og bregst því reiður við. Svona eins og Nashyrningur myndi gera.

Tók sniðugt bítlaplötupróf og mér til mikillar ánægju er ég:


Abbey Road


Which Beatles Album Are You?
brought to you by Quizilla


Hvílík sæla, ef menn vissu bara hversu stórt hlutverk þessi plata skipar í æsku minni þá ættu þeir að skilja hvers vegna. En það er vitaskuld óþarfi.

Bráðum svíf ég inn í svefndrungann, vonandi verð ég of meðvitundarlaus til að horfa upp í svefnherbergisloftið í marga klukkutíma. Já góðir félagar ég kem nær örugglega til með að sofna fyrir miðnætti. Bara ég og Dracúla og svo, ekkert...

Ofursvöl mynd af Ármanni (held meira að segja að ég hafi tekið hana).

Ég að reykja heróín...

let's do-si-do now

Ó jú!

Ég fór á flugvöllinn í dag og sá einkaþotu Alcoa. Gulfstreame skilst mér að hún heiti. Fokking risa stór. Ekki veitir af, fyrir þessi risarassgöt. (oh no I won't leave no stone unturned)

Eminem dagsins:

Let your hair down to the track, yeah kick on back. Boo! The boogie monster of rap, yeah the man's back with a plan to ambush this Bush administration, mush the Senate's face in, push this generation of kids to stand and fight for the right to say something you might not like, this white hot light that I'm under, no wonder I look so sunburnt, oh no I won't leave no stone unturned Oh no I won't leave, won't go nowhere, do-si-do, oh, yo, ho, hello there oh yeah don't think I won't go there, go to Beirut and do a show there... (SQUARE DANCE)

að öðru leyti hef ég ekkert að segja.

Pís át!

Fyrirsögn dasins á local.is:

Hlýjast við Lagarfljót

þ.e. sú eina...

Fyrirsögn dagsins:

Cherie Blair söng Bítlalag fyrir kínverska námsmenn

Ef að lesendur eru að velta því fyrir sér hvort að fyrirsögnin sé grát- eða brosleg (nema hvort tveggja sé) þá geta þeir bara skoðað myndina sem fylgir.

Svei mér þá, þetta toppar línudans Valgerðar Sverrisdóttur í Bónus hér á Héraði fyrir síðustu kosningar...

Ég hef lagt það í vana minn að útlista ferðalög á þessari síðu. Þessar ferðasögur hafa svo sem lítið gildi fyrir aðra en mig, þ.e. sem skjalfesting fyrir elliheimilið en...

-ég skar fremstu kjúku vinstri vísifingurs nánast af á fimmtudeginum
-Þórdís systir kom um kvöldið
-við fórum í Hermundarfell á föstudeginum
-á leiðinni stoppuðum við hjá Sauðaneshúsi á Langanesi sem unnið hefur verið við í fjöldamörg ár við að gera upp. Húsið er núna í hópi merkilegra minja um gamla tíð. Stefán tékk it.
-við Ásgrímur og Þórdís hoppuðum í dáfallegan hyl í Tungnaá undir fossi og svámum þar í dágóða stund. Ég afrekaði það að synda móti straumnum með annari hendi, þar sem hin var vafin inn í plast eftir bróderingar í puttanum. Missti svo gleraugun í hylinn og undirbjó mig undir þunglyndi, skæl og ömurð það sem eftir lifði ferðalagsins. En viti menn, selurinn Ásgrímur fann gleraugun á hylbotninum og bjargaði lífi mínu
-komum við á Kátum dögum á Þórshöfn þar sem strákarnir skemmtu sér konunglega
-ókum fram og aftur Hellisheiði eystri, sem er hrikalegasta en jafnframt ein fallegasta ökuleið landsins. Útsýnið yfir Héraðsflóa er líklega það fallegasta sem ég man eftir. Vopnafjörður er vitanlega líka dáyndisfagur sem og Gunnólfsvík (fyrir utan helvítis morðingjana á fjallstindinum).

Skeytastíllinn dugir til að rifja upp. Mér er alveg sama um ykkur.

ps. fór á barinn í gær og drakk bara kaffi, sódavatn og pilsner, merkileg upplifun.

Furðulegt að maður sé ekki búinn að átta sig á því fyrir löngu síðan að sumarið og sólin, sem maður bíður eftir megnið af árinu, er ekkert nema höfuðverkur, andarteppa og ofbirta í augum. Konan mín er bókstaflega að kafna á skrifstofunni sinni, enda minnsta kosti 35 gráðu hiti þar inni. Og maður ráfar í gegnum daginn nær meðvitundarlaus af hita. Best að forða sér í skjól á svölunum á Kaffi Nielsen og fá sér einn svalandi sumardrykk.

Eminem texti dagsins:

And every single person is a Slim Shady lurkin'
He could be workin at Burger King spitten on your onion rings
Or in the parking lot circling
screaming I don't give a fuck
With his windows down and system up
So will the real Shady, please stand up
and put one of those fingures on each hand up
and to be proud to be outta your mind and outta control
and one more time, loud as you can, how does it go?

Maður verður næstum því ungur og reiður á ný, þvílík sæla.

Ég er Slim Shady, fávitar!

Tvær fréttir á mbl.is í dag.

1. Helmingur kvenna er leita á kvennadeild hefur einhvern tímann orðið fyrir ofbeldi

2. Formaður LA segir af sér

1. Þessar tölur væri áhugavert að sjá í samhengi við yfirlýsingar frambjóðenda VG í kosningabaráttunni. Þessar staðreyndir væri áhugavert að ræða við yfirmenn félags og heilbrigðismála í landinu svo ekki sé talað um andstæðinga kynjajafnréttis.

2. Í ljósi dómsuppkvaðningar þarf formaður L.A. ekki að segja af sér. Enda eru engin fordæmi fyrir því að menn hafi sagt af sér eftir að hafa brotið jafnréttislög. Hins vegar er algerlega óviðunandi að framkvæmdastýra Jafnréttisstofu sé manneskjan sem braut jafnréttislögin og hún sýnir hvorki sér, Jafnréttisstofu né flokknum þar sem hún gegnir ábyrgðarstöðu sóma með því að sitja þar sem fastast.

Getur einhver upplýst mig um hvað þetta snýst um og af hverju ég er þarna ofarlega á lista???

Ekki mundi ég vilja fá dóm eins og Haukur Már fékk í Mogganum í dag.

Eins og ég sagði þá er ég í sumarfríi og færslur því óreglulegar.

Ég er nýkominn heim eftir ferð til Gunnarsstaða og Reykjavíkur. Það var stórskemmtilegt en ekkert sem kemur ykkur við.

Gingsengið virkaði eftir á að hyggja og aldrei tek ég þann óþverra aftur.

Uppgötvaði tvennt í ferðinni: DVD og Eminem. Hafði svo sem áttað mig á Eminem en aldrei gefið mér tíma til að hlusta almennilega. Keypti því þrjá diska í skífunni (fyrir 3000 kall) og ég get ekki hætt að hlusta.


Drug sickness got me doin some bugged twitches

I'm withdrawn from crack so bad my blood itches

I don't rap to get the women - fuck bitches

Give me a fat slut that cooks and does dishes

Never ran with a click - I'm a posse

Kamikaze, strappin a motherfuckin bomb across me

From the second I was born, my momma lost me

I'm a cross between Manson, Esham and Ozzy

I don't know why the fuck I'm here in the first place

My worst day on this earth was my first birthday

Retarded? What did that nurse say? Brain damage?

Fuck, I was born during the earthquake

Þá er allt búið á milli mín og Kuffélagsins, ekki sakna ég þess. Í staðinn held ég til Gunnarstaða í heyskap og svo með Sigfúsi mínum kæra til Reykjavíkur á föstudaginn að ná í fjölskylduna.

Raftingið er úr sögunni því miður.

Ekki virkar þetta Ginseng baun í bala, ætla samt ekki að gefast upp alveg strax.

Af hverju er ég ennþá vakandi?

Fékk ekkert af 25 gráðunum sem voru hér á Héraði í dag, var inni í Kuffélaginu allan tímann. Í gær var hins vegar gaman. Mannfræðingurinn og Doktorinn komu hér og grilluðu með mér T-bone steik sem var góð. Bearnese sósan var samt ekki nógu góð þar sem ekkert essens var til í húsinu. Bjórinn var líka góður og mér tókst meira að segja að finna þrjá ákavítisseymingja sem ég tók með mér úr einhverri fríhöfninni, þá var kátt í bæ. Nenni svo sem ekki að rekja kveldið í smáatriðum enda kemur ykkur ekkert við hvernig ég skandalera hér á Héraði. Ég get samt upplýst það að ekkert var um skylmingar, utan smá riskinga með gaffla áður en við svifum á barinn, samt ekkert hættulegt.

Ég get upplýst áhyggjufulla aðstandendur um það að ég hef verið óvenju lítið dapur eftir geimið og í raun mesta furða hvað maður er brattur. Hvað veldur? Veit ekki, þetta er bæði undarlegt og asnalegt.

Fann gamlan pakka af Ginseng sem Helga keypti fyrir löngu síðan. Ætla að étann, spurning hvort ég vakni eitthvað...

Er bara að vinna til 18,00 þessa viku sem er dásamlegt. Var til 19,30 alla síðustu viku sem er ömurlegt. Svo á ég frí um næstu helgi og þá er spurning hvort maður skelli sér ekki í rafting niður Eyvindaránna. Er einhver með?

Af hverju er ég ennþá vakandi?

Þá er fjölskyldan farin til Reykjavíkur í tæpan hálfan mánuð og ég sit hér á Egilsstöðum og kuffélast eins og motherf*****. En það er fínt að eipa í Kuffélaginu eins og hvar annarsstaðar og ekki er það verra að tveir skemmtilegustu mennirnir á staðnum nágrannar mínir og félagar eru líka grasekklar í bili. Ég hef ekki verið svona lengi einn heima hjá mér síðan ég var bólugrafinn unglingur með spangir, ég get svarið það.

Hljómsveitir dagsins: Radiohead og Led Zeppelin. Keypti nýlega tónleikadiskinn með LZ og einhvern Best of disk daginn eftir. Týndi Zeppelin plötunum mínum með ÖLLUM hinum um árið. Þ.á.m. nokkrum bítlaorginölum og fleira gúmmulaði.

Tónleikadiskurinn er svo góður að þegar ég hlusta á gítarsólóinn í Heartbraker loka ég ósjálfrátt augunum (eins og þegar maður hnerrar) síðan koma tár og svo fer ég að skæla. Minnir mig á gamla unnustu sem átti það til að fara að skæla upp úr þurru við ákveðnar aðstæður. En það er annað mál...

Ég get þetta ekki!

Ég skrifaði risa pistil og rak mig svo í einhvern takka sem lokaði glugganum. Nýji bloggerinn spurði mig þá hvort að ég vildi vista skrifin, sem ég játti glaður og ánægður en skeptískur þó. Sem vitaskuld var fyllsta ástæða til því að EKKERT VIRKAR!



FOKKÍNG DRASL!



EEEEEEEEEEEEEEEIIIIIIIIIP!!

Hér sé eip!

Lítil sæmd af því að vera þunglyndissjúklingur, varla einu sinni skítsæmilegt.

DRACULA, Þú daunilli blóðdrekkandi fjandi.

Um dagin flaug að mér að skrifa ritgerð um tilvistarspurningar í verkinu og kalla ritgerðina Að vera... að eilífu. En u.þ.b. fjórum sekúndum síðar fattaði ég hversu óhemju banal það yrði sérstaklega þar sem þessum spurningum hefur verið varpað fram tæplega trilljón sinnum og varla sé til útvatnaðra ritgerðarefni í gervallri Akademíunni. Nokkrum mínútum síðan áttaði ég mig á hversu vondur bókmenntafræðingur ég hlyti að vera.

Fattið nýttist reyndar sem ágætis djókur í partíinu seinna um kvöldið og því ekki alveg tilgangslaust með öllu.

Eftir stendur spurningin hvernig tekist sé á við blessuðu vapýruna. *mikil mæða*

Aldrei hef ég séð jafn auma framistöðu og hjá löggunni í Kastljósinu áðan þegar hann var að réttlæta handtöku á Stebba og fél. á Austurvelli 17. júní sl. Ég vonast til að ALLIR mæti næsta 17. júní og mótmæli eins og þeir best geta (friðsamlega) þegar Davíð hraunar yfir allt og alla.

Af hverju get ég ekki sent skilaboð á þessar helvítis MT síður? Ha Palli?

An error occurred:

Rebuild failed: Renaming tempfile 'C:\ddrive\websites\kaninkanet\pallih\index.asp.new' failed: Renaming 'C:\ddrive\websites\kaninkanet\pallih\index.asp.new' to 'C:\ddrive\websites\kaninkanet\pallih\index.asp' failed: Permission denied

Þetta fæ ég bara þegar ég ætla að skella einhverju heiladauðu rugli inn hjá þér!

Aðgangsbannið hjá Tóta var í það minnsta á íslensku.

Ónefndur fjölskyldumeðlimur kvaðst hafa harnað til muna í femínískri afstöðu sinni eftir að hafa hellt sér í femínískan litteratúr eftir nokkurt hlé. Ég sá minn kost vænstan að leggjast í þrif, enda snýst kvennfrelsisbaráttan ekki síst um heimilisþrifin eins og einhverjir vita.