Ég sendi jólakveðjur héðan frá Noregi, nánar tiltekið, Örnesi norðan heimskautabaugs. Jólasnjór hefur fallið síðan við komum hingað 21. desember, í stillu að mestu utan smá næðings sem var hér í gær. Stór og mikil fjöll allt í kring sjá til að ekki blási mikið þó að stormur geysi á svæðinu. Sólarglæta sést á milli 11 og 2 en annars er myrkur, sem er ágætt á tíma kertaljósa og arinelds. Hér er jólastemning og við systkinin, pabbi og Mari og að sjálf sögðu Einar Bjarni, höfum það gott og eyðum tímanum í það að gera vel við okkur og undirbúa hátíðina. Kisan á heimilinu er hins vegar svolítið rugluð á mannfjöldanum og lætur sig hverfa. Litla puskelurvan.

Ég sendi öllum bestu hátíðakveðjur og ósk um gleðileg jól. Megi þið öll finna frið í hjarta ykkar.

It's no great way to die


Reports of 'melted' dead bodies are emerging from Fallujah, prompting Labour MP Alice Mahon to demand a Commons statement from Tony Blair clarifying the position regarding napalm and unconventional weapons[...]The Independent on Sunday quoted an American commander, Colonel James Alles of Marine Air Group 11, admitting the use of napalm in Iraq. He said: "We napalmed both those [bridge] approaches. Unfortunately there were people there ... you could see them in the [cockpit] video. They were Iraqi soldiers. It's no great way to die. The generals love napalm. It has a big psychological effect." www.blink.org.uk

Víetnam endurtekur sig á margvíslegann hátt. Í raun er allt það sem við skömmumst okkar fyrir 20. öldina að skjóta upp kollinum um þessar mundir. Við erum stödd á tímum umburðaleysis og haturs.

Bandaríkjamenn hafa tekið í notkun Napalmsprengjur sem samfélag þjóðanna hefur fordæmt. Í raun er sprengjan tákngerfingur mannvonsku og viðbjóðs stríðs. Einhver frægasta stríðsfréttaljósmynd sögunnar sýnir einmitt hrylling napalmsprengjunnar þar sem reyksbólstrarnir stíga upp bakvið nakta, umkomulausa og tryllta hræðslu í sinni skærustu mynd.

En núna eru íslendingar meðal þeirra sem varpa napalminu. Þau eru fá skilyrðin fyrir stuðningi hinna viljugu.

Ætli við verðum ekki í svipaðri stöðu og þjóðverjar eftirstríðsáranna þegar fram líða stundir?

Ég held ég sé að sigrast á hálsbólgunni illvígu sem herjað hefur á mig síðan seint í haust. Þá meina ég ég, en ekki amoxillínið eða hvað þetta heitir allt saman.

Í staðinn hafa aðrir hlutar bólgnað upp, engir líkamspartar, öllu heldur einhver skúmaskot sjálfsins sem legið hafa í dvala: rís upp þú allt umlykjandi myrkviður andans nærður af Díónísosi, beislaður af Appóloni. Saman munum við springa út eins og flugeldur í nístandi köldu himinhvolfi reykvískar nýársnætur.

rota kópa

ló
lítil hár festast saman í hnoðra
sem stækka og þegar ég horfi
með gagnaugað klesst við gólfið á
frumskóginn, lífríkið sem býr við endalausa
úrkomu nýrra háragna komna úr fötum
bókum, kannski mat, gluggatjöldum, pappakassa
núasta þær af pappaeiningarnar
sem áður bjuggu til umgjörð um barnatennurnar
mínar

tennur
gamlir vefir vefjast í heild sem rofna
í lögum hvert af öðru, gamalt blóð og
ef grannt er skoðað hold sem hefur skorpað
úldið og bústaður örvera sem endalaust geta
nært sig á krónunni, glerungurinn farinn
og blóðæðarnar teygja sig upp úr tannkvikunni.
Ó, hve glöð var mín æska

ég
dreg úr mér anstyggilegar fullorðinstennur
gular af reykingum skemmdar af vanhirðu og
nagi neglur gnýsti tönnum viðbjóðsleg hrörnun
holdsins og komið þið nú sælar í faðminn
blóðugann góminn tákn minnar glötuðu æsku
ég felli nokkur hamingjutár af hrifnæmi
og hugkvæmsku
úr munninum leka blóðug.

Í grein sem Guðbergur Bergsson skrifaði í TMM fyrir einhverjum árum síðan og nefndi "Sæmundur fróði hinn nýi reiðir selinn til höggs gegn bókinni" stendur eftirfarandi klausa:

Með því að bíta sig í orðin eða stundum hljóm þeirra, fremur en temja sér innihald eða hugsun sem þau kunna að vekja, sjá lesendur og gagnrýnendur ekki blæbrigði í verkum sem eru einstaklingsbundin og kannski ekki innlegg í aðra baráttu en átökin við manneðlið og eru ekki unnin með það í huga að þeirra bíði möguleiki, húrrahróp eða læti í þeim sem ráða yfir innkaupatöskunni á markaðnum.

Með þetta í huga skulu höfundar eins og Bragi Ólafsson, Krístín Ómarsdóttir, Steinar Bragi, Sjón og ýmsir fleiri (varla þarf að minna Guðberg sérstaklega á sín eigin orð) þakka fyrir að vera ekki tilnefndir til "Íslensku" bókmenntaverðlaunanna (sem gætu allt eins heitið Bókmenntamarkaðsverðlaunin).

Megi Einar Kárason, Einar Már Guðmundsson, Ólafur Jóhann Ólafsson og Pétur Gunnarsson sem oftast hjóta "Íslensku" bókmenntaverðlaunin. Og endilega hlammiði einum á Arnald við fyrsta tækifæri svo fólk geti í eitt skipti fyrir öll hætt að hugsa upphátt um það hvort að krimmar séu "alvöru" bókmenntir eða ekki.

Það sem skiptir máli er að á Íslandi verði áfram til fólk sem reynir að sýna fram á hið bókmenntalega í skrifum sínum, þ.e. því sem ekki verður komið orðum að á annan hátt en í skáldsögunni. Sýna fram á nýjar hugmyndir, nýjar hugsanir, tilraunir til að kjarna eða fanga nýja sýn á heiminn; tilveruna, samtímann, söguna. Bjóði upp á samræðu við þá möguleika sem skapast í átökum við sjálfið og sálina og eðli mannsins. Ýti lesendum fram að endimörkum skynseminnar, losi um haldreipi viðmiðanna þannig að SKÖPUNIN sé ekki bara í sjálfu sér heldur SKAPANDI um leið!

Það er skylda bókmenntafræðinga að sjá til þess að HIÐ BÓKMENNTALEGA lifi af harðræði markaðarins, innihaldsleysi kjaftastéttanna, áhugaleysi lesenda og ofsóknir barbaranna: sögumannanna. Þeir leynast nefnilega víða Sæmundarnir sem lemja bókina með selnum.

Mér skilst að þetta snúist um að dómsmál sem kvensjúkdómalæknar fá ekki vinnufrið fyrir. Bush forseti lítur svona á málin:

"Too many OB-GYNs aren't able to practice their love with women all across this country."

Krankleikum mínum fylgir all nokkur ógleði. Það orsakast kannski fyrst og fremst af því að hvorki er hægt að borða né sofa með góðu móti þannig að á endanum liggur maður í rúmi/sófa og veslast upp. Nú hef ég umtalsverða reynslu af píslunum og hef því í ljósi þeirrar reynslu getað minnkað fylgikvillana þannig að ástandið sé í það minnsta ekki óbærilegt. Það sem eru einskonar fylgikvillar fylgikvillanna hafa hinsvegar herjað á mig í dag í áður óþekktum mæli en það er óþol gagnvart alls kyns áreiti sem varðar t.d. pólitík og bókmenntir og lýsir sér í aukinni ógleði, eins og ekki sé á hana bætandi.

Þeir sem hafa aukið á ógleði mína í dag eru:

Guðfinnur Sigurvinsson
Kristján Hrafn Guðmundsson
Hannes Hólmsteinn Gissurason
Bragi Ólafsson
Bjarni Harðarson
Þór Steinarsson
Össur Skarphéðinsson
Eiríkur Örn Norðdahl
Gísli Marteinn Baldursson
Páll Óskar Hjálmtýsson
Svavar Örn klippari
Kolbrún Bergþórsdóttir
Einhver helvítis SÖB
Þráinn Bertelsson
Silvester Stallone
Egill Helgason

Þeim sem tókst að bjarga því sem bjargað varð eru:

Kristín Ómarsdóttir
Muggison
Lucy Liu
Paul Scholes
Þórdís Björnsdóttir
Eminem
Frode Överli
Viggó Viðurtann
Hildur Vala Einarsdóttir
Georg Jensen
Bubbi Morteins

Kannski varð mér bara svona óglatt af því að lesa Frétta- og Stúdentablaðið.

Mér leiðist.

Ég fékk þá hroðalegustu martröð sem ég hef fengið í nótt. Viðbjóðurinn stafaði ekki af einhverju í umhverfi mínu, heldur var ég sjálfur ógeðslegur. Ekki í útliti heldur innræti. Ég er aftur kominn með hálsbólgu, króníska streptókokka. Instant karma is going to get you!

Páll Hilmarsson vísar á þessa síðu: http://cryptome.org/. Til að varpa ljósi á ástandið í Írak og sérstaklega Fallujah er hún nytsamleg.

Hér má t.d. sjá myndir af átökunum og afleiðingum þeirra: http://cryptome.org/fallujah-kill.htm

Í dag gerði ég allt sem ég ætlaði að gera í gær en gerði ekki. Geðheilsunni hefur verið bjargað í bili. Nú þarf ég bara að taka skurk í heimilisverkum og þá er ég í góðum málum.

Steinar Bragi lét ljós sitt skína í Víðsjá í dag. Draumar hans eru þrungnir Júngískri spennu, sem ég skil vel.

Steinunn Valdís verður borgarstjóri. Það skil ég ekki.

Og enn er ég veikur, háls og eyru komast þó til háls, nef og eyrnalæknis á morgun þannig að ég ætti að fá bót meina minna. Vonandi verða kirtlarnir rifnir úr mér, það er eitthvað spennandi við tilhugsunina. Breytist röddin, víkkar öndunarvegurinn? Þessum spurningum er öllum ósvarað. Ég bíð spenntur og kvíðinn í senn, enda eru skurðaðgerðir það sem ég óttast mest í lífinu. Rofið hold.

Náði í Nokkur lög með DREP og svo Bonnie Prince Billy. Drep er ofurkúl. Þetta er það eina sem ég hef gert af viti í dag.

Svo horfði ég á uppvaskið
og óhreina þvottinn
las Fréttablaðið
keypti kók
verkjaði í hálskirtlana
og aðeins í eyrun
las bloggsíður
horfði á popptíví í 8&1/2 mínútu
las 1 stk Andrésar Andar syrpu
borðaði tvær samlokur
og horfði á klukkuna renna sitt skeið.

Ég

ever had a song written about you? Neibbs

what song makes you cry? Dead Already, Any Other Name... ég er svo mikill sökker.

what song makes you happy? svona áttaþúsund stk.

height - 174
hair color – raut
eye color - dauðagrá
piercings - neibbs
tattoos - neibbs
what are you wearing? –hvítur bolur, gallabuxur, hlaupaskór, gleraugu og massaflotta stormúrið mitt.
what song are you listening to? – Tony Blair
taste is in your mouth? - bittersweet
whats the weather like? – myglað
how are you? – sæmilega svalur, með nettan magasviða.
get motion sickness? – já
have a bad habit? – jámms
get along with your parents? – já
like to drive? – nei
boyfriend – nei
girlfriend – nei
children? – tvö stk.
had a hard time getting over somone? – já
been hurt? – já
your greatest regret? – að standa í því að sjá eftir hlutunum.
your cd player has in it right now? – Zeppelin
if you were a crayon what color would you be? - dauðagrár
what makes you happy? – tónlist, sumt fólk, bjór
whats the next cd you're gonna get? - Tony Blair

seven things in your room? - Spidermanrúmföt, brotinn lampi, fótbolti, risaeðla, skítug föt, klifurskór og bækur.

seven things to do before you die... - skrifa, kyssa, gráta, hlæja, drekka, horfa, hlusta

top seven things you say the most... - ha!, nei, RagnarSteinn, ÞorsteinnElvar, ekkinúna!, góðanótt, ástinmín/elskanmín/hjartaðmitt.

do you...

smoke? - já
do drugs? - varla
pray? - nei
have a job? – já
attend church? – nei

have you ever...
been in love? - já
had a medical emergency? - já
had surgery? - já
swam in the dark? - já
been to a bonfire? - já
got drunk? - já
ran away from home? - nei
played strip poker? - já
gotten beat up? - já
beaten someone up?- já
been onstage? - já
pulled an all nighter? - já
been on radio or tv? - já
been in a mosh pit? - já

do you have any gay or lesbian friends? - já

describe your...

first kiss – þeir voru svo margir
wallet - nei
coffee - í vinnunni
shoes – hlaupa...
cologne – neibbs

in the last 24 hours you have...

cried - nei
bought anything - nei
gotten sick - nei
sang - já
been kissed - nei
felt stupid - nei
talked to an ex - já
talked to someone you have a crush on - nei
missed someone - nei
hugged someone – nei

Ég er þreyttur, enda hékk ég yfir kosningasjónvarpi til að verða 04.00. Ekkert hafði gerst utan þess að Pennsylvania féll Kerry-megin. Ekkert sem skipti máli þannig séð. Á þessum svefnrænda tíma jók ég þó mína fátæklegu innsýn í bandaríska pólitík lítillega, og rifjaði upp kynni mín af Dan Rather frá því fyrir fjórum árum, sem er bráðskemmtilegur, fyndinn og afslappaður í veraldarmiðjunni þessa fáu klukkutíma.

Fyrst var ég svartsýnn, svo pínulítið bjartsýnn, svo svartsýnn aftur, svo örlaði á bjartsýni eftir það. Þegar ég fór að sofa hafði ég sterklega á tilfinningunni að ekkert myndi breytast. Það var svo vitanlega rétt.

Í ljósi síðustu tveggja kosninga held ég að Demókratar verði að herða sig í litlu fylkjunum. Þangað sótti Bush fylgi sitt að langmestu leyti á meðan Demókratar horfa í kjörmannamagn kalíforníu og New York og annarra stórra ríkja. En líklega er auðveldara að vinna yfir til sín Ohio eða Pensilvaníu en þrjú eða fjögur afdalafylki. En hvað í ósköpunum veit ég?

Ég geri mikið, en samt ekki neitt. Samt leiðist mér ekki, líklega af því að ég geri mikið, en samt ekki neitt.

Í upphafi er framtíðin fáránlegur draumur. Svo kvað Guðbergur, hann á líka nýju yfirskriftina, ekki ætla ég að gera minnstu tilraun til að eigna mér hana.

Þau tíðindi eru helst að ég hef ekki tekið svefnlyf í marga daga. Það er svo sem ekkert hlaupið að því að hætta allt í einu, enda hef ég mátt horfa upp undir loftið á meðan hausinn á mér fer í yfirkeyrslu. Fortíð, nútíð og vitanlega hinn fáránlegi draumur snúast í milljón hringi inn í mér og keyra upp tilfinningar, gleði og sorg, skömm og reiði. Það var því í gær að tryllingslegt hugarflæði upphófst í kjölfar þess að ég las Flateyjar-Frey Guðbergs. Í bræði minni hentist ég úr rúminu og skrifaði vinnuplagg, drög að söguþræði og kringumstæðum. Undir lokin fannst mér hugmyndin svo frábær að ég var næstum búinn að ákveða að segja upp vinnunni og leigja mér sumarbústað upp í sveit til að skrifa söguna. Og til að kjarkurinn hlypist ekki á braut daginn eftir, skrifaði ég stórum stöfum neðst á blaðið: ÞETTA ER GÓÐ HUGMYND!

Ég hef ekki enn þorað að lesa punktana, en ég hef grun um að hugmyndin sé enn einhvers virði.

Nokkur orð um hægrimenn

Horfði á Sunnudagsþáttinn í gær. Þar eru á boðstólum meðal annara tveir af helstu spekingum sjálfstæðismanna í yngri kanktinum. Annars vegar Illugi Gunnarsson, sem hefur verið lokaður inn í stjórnarráði undanfarin ár og því lítið úttalað sig um veröldina. Hins vegar Ólafur Teitur Guðnason sem ég til langs tíma hélt að væri klár og snjall. Seinna komst ég að því að Ólafur Teitur er ekkert sérlega klár. Hins vegar er hann örugglega vel upp alinn og svo hefur hann svo traustann og góðan talanda. Sennilega hefur hvoru tveggja vakið eitthvað falskt traust í denn.

Ólafur Teitur hefur nú á örskömmum tíma tekist að svifta sig því áliti sem þó enn sat eftir hjá mér í hans garð. Fyrst í Kastljósinu þar sem rætt var um Farenheit 9/11 og svo núna í umræddum þætti, þar sem hann fjallaði um skattamál. Lagt var upp með: meðalopinber starfsmaður hefur um 10,000 kr. í laun á dag. Einn daginn fer þessi maður og kaupir sígarettur, bensín og bjór (auk einnar matarkörfu og annars smáræðis) og eyðir öllum 10,000 kallinum. Af honum fara 5,000 í skatta. Og í beinu framhaldi spurði hann í forundran: Eru þetta ekki of miklir skattar?

En eins og allir vita eru bensín, sígarettur og áfengi einhverjar gjaldpíndustu vörur sem finnast á markaðinum. Þannig að dæmið er vægast sagt brenglað. Ekki þurfti þessi sami maður að fara á sjúkrahúsið, kaupa sér lyf eða ná í barnið sitt í skóla. Án þess að sjá ástæðu til að fara nánar í þetta þá þótti mér þetta ekki ábyrg umræða.

Og svona rétt til að setja puntinn yfir i-ið þá varð ÓTG að halda uppi sérstökum vörnum fyrir G.W. Bush og skjóta svolítið á Sameinuðu þjóðirnar í anda forseta Bandaríkjanna áður en yfir lauk.

Illugi hafði ekkert í SJS að gera í sínum hluta þáttarins. Ég ætla ekki að gera nokkrum manni það að dæma hann eftir slíka viðureign. Geri það kannski síðar.

Föstudagur og tími til að líta yfir vikuna og sjá hvort að hún sé ekki harla góð! Og viti menn ég get vel unað við mitt. Hlutir sem hafa setið á hakanum hafa verið leystir af hendi. Auk þess tók ég til í geymslunni minni sem er ótrúlega fullnægjandi lífsreynsla og í dag tók ég mig til og skúraði og þreif baðherbergið! Fyrir utan þetta hef ég verið í góðum ballans og liðið sæmilega vel. Í raun sætir það tíðindum að svoleiðis sé viðvarandi í meira en viku, en það er nú málið. Bestu fréttirnar voru nú samt þær að ég hef öruggt húsnæði fram að áramótum sem er mikið gleðiefni.

Og nú þarf ég að rjúka...

Ég er aftur kominn með eyrnabólgu, halló! Hvers á ég að gjalda. Ég er að breytast í eyrnabólgubarn á gamals aldri. Einhverra hluta vegna gerist þetta í tvö síðustu skipti sem strákarnir fara til mömmu sinnar. Sem er svo sem ágætt þar sem maður getur haft eyrnabólgu í friði. Annars held ég að hlustin hafi þanist svo mikið út síðast að nú er þetta eiginlega pís of keik, eða þannig.

Það kemst fátt að í ljóðum Gyrðis Elíassonar
nema hann sjálfur

og nokkrir prímusar

Sleggjukast framsóknarmanna er heldur pínlegt fyrir þá, enn á ný afhjúpar þingflokkurinn ólýðræðisleg vinnubrögð og einræðistilburði Halldórs Ásgrímssonar. Það sem er ef til vill pínlegast er hversu samdauna þingflokksformaðurinn er spillingunni. Honum finnst ekkert athugavert við það að þingflokkurinn vinni eingöngu sem lið en ekki einstaklingar, heldur státar hann sig af því. Vitaskuld vinna þingflokkar sem heild, en Framsókn er eini flokkurinn þar sem einstaklingsframtak er talið óæskilegt og beinlínis refsivert. En hvað með fólkið sem kaus Kristinn H. á nákvæmlega þeim forsendum sem hann vinnur? Enginn trúnaðarbrestur er á milli Kristins og kjósenda hans, nær er að trúnaðarbrestur hafi orðið á milli þingflokksins og kjósenda Framsóknarflokksins í Norðvestur kjördæmi.

Enn á ný styrkist sú sannfæring að Framsóknarflokkurinn vinni einungis að því að viðhalda völdum valdanna vegna, í stað þess að þau séu notuð sem tæki til að viðhalda og auka á velmegun þjóðarinnar. Þetta endurspeglast í algeru virðingarleysi á því umboði sem kjósendur Kristins hafa veitt honum til trúnaðarstarfa. Mikilvægi þess sambands hverfur í samanburði við mikilvægi þess að ekki falli blettur á Halldór Ásgrímsson.

Þeir sem hlustað hafa á Dagnýju Jónsdóttir og nú Hjálmar Árnason tala um íþróttalíkingar í stjórnmálum, að menn eigi að spila með sínu liði o.s.frv. vita allir að í t.d. fótboltaliðum er aðeins einn maður sem ræður ferðinni og tekur allar áknarðanir. Svoleiðis er greinilega líka háttað í þingflokki Framsóknar. Því miður fyrir þingmenn og kjósendur flokksins hafa menn þar á bæ ekki vit á að halda slíkum sannleik til hlés. Þvert á móti er honum haldið hátt á lofti.

Nýjustu fréttir af þingflokki Framsóknarflokksins eru áhugaverðar. Kristni H. Gunnarssyni hefur verið vikið úr öllu nefndarstarfi flokksins vegna trúnaðarbrests, að sögn þingflokksformanns flokksins. Þessi framvinda, sem á sér all nokkurn aðdraganda, í stólasviptingum flokksins vekur upp spurningar um starfshætti og verklagsforsendur Framsóknarflokksins. Orðalag þingflokksformansins, Hjálmars Árnasonar, gefur vísbendingar um hvar svaranna sé helst að leita. "við erum að vinna sem liðsheild, en ekki sem einstaklingar", segir Hjálmar. Hér er í raun um eina áþreifanlega vísbendingu um hvernig trúnaðarbrestinum sé háttað. Kristinn hefur sem sé ekki verið nægjanlega í takt við aðra í þingflokknum, ekki spilað með sínu liði, eins og annar þingmaður flokksins, Guðný Jónsdóttir, tók eftirminnilega til orða fyrir stuttu síðan. Orð Hjálmars kallast fullkomlega á við Guðnýjar og undirstrika það verklag að flokkurinn vinni með sem mestan slagkraft í málflutningi sínum allt sem dragi úr þessum krafti vinni gegn flokknum. Kristinn tekur þetta lengra og bætir því við að menn vinni ekki sem einstaklingar. Þegar


Ekki er þó um að ræða trúnaðarbrest milli Kristins og kjósenda, heldur trúnaðarbrests milli þingmannsins og annarra þingmanna Framsóknarflokksins.

Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.

Ég fór út í gær. Útstáelsi hefur minnkað til muna undanfarið þannig að ég er kominn úr æfingu. Það, auk þess sem ég vanmat þreytuna sem hefur síast inn í mig undanfarna daga, varð til þess að ég varð ölvaðri en góðu hófi gegnir. Það var ekki ætlunin enda hef ég ávalt verið mannalegur með víni, verið til fyrirmyndar í ölvunarástandi. Í gærkvöldi fór ég á Ölver. Ég legg það ekki í vana minn að syngja karaókí, en finnst það skemmtilegt, auk þess sem ég er lagviss með afbrigðum, þó að röddin sé ef til vill ekki ýkja hljómfögur. Ég man ekki hvað ég söng, en ég man að ég endaði öll lög með stuttri og snaggaralegri svívirðingu yfir salinn. Nú er ég vel upp alin og legg mig eftir því að vera kurteis og siðaður, en því miður þurftu áheyrendur að verða fyrir djúpri og vel falinni reiði sem ég geymi greinilega undur innstu lögum sálarinnar. Eftir að ég hafði ausið úr skálum reiði minnar yfir blásaklausa gesti Ölvers fór ég í heimahús þar sem ég hrasaði niður brattann tréstiga þannig að Jónas Hallgrímsson hefði verið fullsæmdur af. Í dag er mjöðmin á mér stöðug áminning um hrakfarir og hrasanir gærkvöldsins.

Ég hitti nokkra leikara eftir sönginn. Leikarar eiga það til að vera fram úr hófi dramatískir. Enda þurfa þeir að hefja sig upp úr lágkúrunni sem þeir kalla list, en enginn maður skilur fullkomlega hvað er listrænt við að standa upp á sviði og frussa yfir áheyrendur. Leikstjórar eru vitanlega listamenn enda túlka þeir handrit og setja upp. Leikskáld eru svo fremstir á listanum, enda raunverulegir skaparar þess sem fram fer í leikhúsi. Engin hefur hins vegar útskýrt fyrir mér listrænuna í leiknum sjálfum. En það er svo sem ekki að marka mig enda leiðist mér í leikhúsi. En sum sé þá tókst nokkrum leikurum að fara óstjórnlega í taugarnar á mér í gær (ef að einhver var ekki búin að fatta það). Þar á meðal var einn sem hefur áður gert sér far um að lítillækka sig í viðurvist minni. Þessi leikari er alræmdur ofbeldismaður og vitleysingur, það fékk ég staðfest endanlega í áðurnefndri samkomu. Samt sem áður fundu hinir leikararnir sig knúna til að standa sérstakan vörð um hann þó að öllum væri greinilega í nöp við gerpið.

Nóg um það, enda eyði ég ekki tímanum í að pirrast á vitleysingum, basta.

Ég hef mikla þörf fyrir að lýsa yfir aðdáun minni á sLiPkNoT. Þvílíkir djöfuls snillingar.


Flott flúr!

Ég hef ekki verið svona lasinn síðan ég var krakki. Það er ekki tekið út með sældinni að vera starfsmaður á leikskóla, enda eru þeir öruggt bakteríuathvarf. Ljósi punkturinn er að ég verð orðinn ónæmur fyrir gjörvallri vírusaflórunni innan skamms. Þangað til verð ég að þjást.

Nú hellast yfir mig veikndi, held ég tuðrist samt í vinnuna og sjá hvernig gengur, mér verður þá í versta falli skipað að koma mér heim. Nú hef ég brutt lyf í gríð og erg til að verða svefnsamt á eftir. Sum þeirra hef ég ekki prófað saman áður og þau gefa alveg ljómandi góða raun. Kannski maður fari út í fleiri prófanir á samsetningum...

Í tölvupósti skrifaði ég ljóð. Að venju rann það upp úr mér ofurljúflega og fyrir vikið snilldarlegt og meingallað í senn, eins og ég sjálfur. Ég hafði svo sem ekki hugsað mér að slengja því framan í elskulega lesendur, enda hefur afhjúpunarþörf mín mildast nokkuð á undanförnum mánuðum, hverju sem um er að kenna. Af einhverjum ástæðum vaknaði sú hugmynd samt eftir að hafa hlustað á You are the Quarry með Morrissey þrisvar sinnum í röð. Veit ekki af hverju...

Ath

ég hef reynt að venja mig af því að blóta í ljóðum en vantar farveg fyrir barnslega reiði mig langar til að geta lamið lesandann eins og barn sem finnur engin orð nema í hnefunum helvítis helvítis helvítis helvítis öll ungu og metnaðarfullu skáldin sem reyna að fjarlægja andskotans djöfulsins helvíti úr ljóðunum sínum og troða inn staðgenglum hlandlekum getulausum og krumpuðum í þeirri trú að djöfulsins djöfull og helvíti komist til skila

ef að orð væru efni þyrfti að grafa upp gervallt lagnakerfi borgarinnar og fjarlægja drulluna sem lekur ofan í ræsin.

andskotans
helvíti
djöfulsins djöfull

ég get ekki

Fjórði vinnudagurinn á leikskólanum er liðinn og ég hef strax eignast dyggan aðdáendahóp barna. Ég lýsi mig nú þegar reiðubúinn til að ættleiða að minnsta kosti þjú börn á deildinni minni og eitt til tvö í viðbót af hinum deildunum. Þá yrði nú fjör! Starfið er skemmtilegt og gefandi, en sá dagur líður ekki að mér gremjist ekki hversu lág laun eru greidd (eða í boði, svo maður tali leikskólamál). Þó þetta komi ekki niður á samskipum við börnin eða samstarfsfólkið, þá er þetta niðurdrepandi, eins og vinnustaðurinn er nú ágætur.

Af lestri er það að frétta að ég er u.þ.b. að ljúka Angels and Demons e. Dan Brown, sem er hin ágætasta skemmtun og nú fer í hönd glíma við Foucaults Pendulum e. Umbertu Eco. Blaðsíðurnar 650 ollu mér örlítilli skelfingu á bókasafninu en pappírinn er léttur þannig að ég ætti ekki að þurfa að rota mig, eða fá krampa í upphandleggsvöðvana þegar ég ligg með hana yfir höfðinu í rúmin. Ég les bara áður en ég fer að sofa og því get ég ekki lesið bækur sem er meira en 0,5 kíló á þyngd. Á borgarbókasafninu náði ég í óvenjulega mikið að teiknimyndasögum. Fengurinn var þó ofmetin þar sem Batman, Death in the Family er ekki ýkja spennandi og Transmetbækurnar tvær eru pistlasafn Spider J, en ekki sögur. Ég tékka samt á þessu og haska mér svo aftur á safnið eins fljótt og auðið er.

Strákarnir tóku Köttinn með Höttinn, og þó að vinur minn Böðvar Guðmundsson hafi þýtt bókina, sem er annars frábær penni, var ég ekki hrifinn af þýðingunni. Hann hefur gert margfalt betur en þetta.

Ég hef aldrei lesið Rutarbók Biblíunnar, þótt ég viti að hún sé höfð í hávegum. Í gær komst ég að því að hún er bara 4 bls. Ég les hana í kvöld.

Svo skellir maður sér kannski í kirkju á sunnudaginn ef að Örn Bárður messar...hver veit.

Warren Ellis reykir geimsígarettur


http://www.diepunyhumans.com/
http://moblog.co.uk/blogs.php?show=37

...og fyrir aðra comix aðdáendur...


Frá vinstri Steve Dillon, John McCrea, Darick Robertson, Garth Ennis eftir að Robertson lagði lokahönd á Transmet. Ellis er fjarri góðu gamni, enda að nördast eitthvað í USA...

Hvernig var með þessa sögu, átti ekki að gera kvikmynd eftir henni? Hefur einhver fréttir af því?

Fyrir Flash/Metropolis/Comix nörda.

http://www.zephyrsyndicate.com/

Það er kominn tími til að líta yfir vikuna og sjá hvort að hún hafi verið harla góð. Reyndar er það svo að í fyrsta skipti get ég sagt svo með sæmilegri samvisku því að ég hef verið bölvaður aumingi seinni part sumars. Ég kem sum sé til með að eyða deginum í að vera ánægður með vikuna á milli þess sem ég drekk í mig fróðleik um rafræna stjórnsýslu á bókhlöðunni.

Fyrir utan sæmilegustu iðjusemi hef ég haldið lyfjaneyslu í lágmarki, drukkið eins og meðal góðtemplari og farið snemma að sofa.

Hallelúja!

[Halldór Ásgrímsson] segir mikilvægt að framsóknarkonurnar hyggist auka sitt starf innan flokksins og fagnar þeirri ákvörðun.

Þær voru sem sagt ekki nógu duglegar...!

Ég hef ekki áttað mig almennilega á því fyrr að Guð leit yfir verk sitt á fimmta degi og sá að það var harla gott. Í lestrarleti minni hélt ég að hann hefði gert það á hvíldardeginum; hinum sjöunda. En svo er ekki. Ef við gefum okkur þá að sá sjöundi hafi verið sunnudagur (hvíldardagurinn) en ekki laugardagur eins og vika okkar dauðlegu er samansett, þá hefur hann litið yfir verkið og séð að allt sem hann hafi gjört var harla gott á föstudegi! Þar með gerast föstudagar mun helgari í mínum huga eftir að þetta er komið á hreint. Enda hef ég endurfæðst til andlegra lífs. Ég mun aldrei framar afneita Guði, slíkt er ekki einni vesælli sál umkomið. Föstudagar munu hér eftir vera notaðir af bestu samvisku til að líta yfir verk liðinnar viku og vonandi sjá sem oftast að verkið sé harla gott.

Amen

Ég held ég sé að verða íhaldssamari með árunum.

Hlynur Hallsson á ansi hreint beittan pistil á Morgunpósti Vg í dag. Ég held að vér getum verið sammála honum í einu og öllu.

Þessi stutta klippa hefur vakið ómælda skemmtun hjá mér undanfarna daga. Einu sinni á dag hið minnsta. Geri þó ráð fyrir að það sé betra að hafa meira en 56k módem.

And lastly I like to bring to light a terrible thing the liberals are trying to do... to you. They´re trying to incourage people... to vote.

So stick with Bushie, and don´t vote... listen to liberals or democrats or other republicans that make fun of me, or read the news or watch the news, exept for Fox. Thank you and God bless.

Í gær var haldið í fjallgöngu. Upphafleg áætlun snerist um að fara á Botnssúlur en það var liðið langt á daginn þegar við fórum af stað og því ákváðum við Ásgrímur ferðafélagi minn að stytta ferðina og fara upp á hæst tind Móskarðshnjúka. Fjallið er gríðarlega fallegt eins og meðfylgjandi mynd sýnir, bæði litur og lögun.



Gönguleiðin upp á fjallið er ekki löng og því ákváðum við að bæta aðeins við leiðina og lögðum bílnum við skíðasvæðið í skálafelli og gengum eftir fjallshlíðinni endilangri þangað til við komum að Svínaskarði sem sker þessi tvö fjöll og þá gat fjallgangan hafist að einhverju viti.



Þegar við vorum að komast yfir malarhryggin og líparítið var í ca. 150 metra fjarlægð, áðum við til að ég gæti blásið og vökvað mig. Í miðjum pústunum sáum við fugl koma svífandi í uppstreyminu minnst 500 metrum yfir tindinum. Eftir að hafa báðir grandskoðað fyglið í kíki sannfærðumst við um að þetta væri haförn, enda vænghaf, lögun og tíguleiki slíkur að útilokað er að um annað hafi verið að ræða.

Útsýnið af tindinum er magnað, í fyrsta lagi stendur maður á lítilli nybbu þannig að gervallt undirlendið er berskjaldað fyrir manni, eins sér maður Þingvallavatn, Hvalfjörð og Reykjavík allt í sömu svipan sem varla gerist undir öðrum kringumstæðum.

Gangan tók fjóra tíma, þar af var fjallgangan sjálf ekki nema fjórðungur í mesta falli. Áætlað er að u.þ.b. 10 kílómetrar hafi verið farnir.

Lesa má nánar um hnjúkana hér.

Ég sá Farenheit 9/11 í gær. Eins og allir vita hafa skapast einhverjar hallærislegar deilur um sannleiksgildi myndarinnar. Ég mæli bara með því að fólk myndi sína eigin skoðum með því að sjá myndina sjálft.

Annars varð mér hugsað til texta sem ég las nýlega í Reisubókarkorni HKL. Þessi texti er skrifaður á "öðru ári friðarins" 1951 en sannleikurinn er eins og gefur að skilja gamall og nýr. Höfundurinn tók sig til eftir stríðalok og ferðaðist til Danmerkur, Svíþjóðar og Tékklands. Hugleiðingarnar skýra sig að öðru leyti sjálfar.

Ég læt mig hafa það að slá inn textann:

Maður ferðast ekki leingi um þessar mundir svo verkanir stríðsins geri sín ekki vart , þær segja til sín dögum oftar í öllum viðskiftum, ekki síst andspænis þeim aðiljum sem maður verður að eiga gott við til að komast leiðar sinnar. Samgaungukerfi landanna eru biluð, og hvorki hægt að ferðast né flytja mönnum nauðsynjar , og ekkert minna en stríð virðist duga til að koma samgaungunum aftur í lag. Því það er gömul saga að í stríði er lafhægt að fæða jafnvel milljónir manna af aðkomuherjum til viðbótar við heimafólk landanna, og flytja öllum alt sem þeir þurfa, yfir hvaða torfærur sem er; en í friði þykir þeim sem græða borga sig betur að gera ekki neitt, heldur láta allt dánkast, að minnsta kosti fyrst í stað, þángað til búið er að koma því kverkataki á almennníng í löndunum, sem nauðsynlegt er til þess að takast megi að kúga hann vel og vandlega, á friðsamlegan hátt.

Ég hlusta bara á Tom Waits þessa dagana. Ég varð mér út um mikið af efni og það einhvernvegin dugar mér.

The face could laugh and cry
It was his devil twin
And at night she spoke to him
Things heard only in hell
But they were impossible to separate
Chained together for life.

tzzzzz...

Ég er kominn heim eftir nær tveggja vikna ferðalag. Fór á ættarmót í Hrísey og svo til Egilsstaða til að eyða Verslunarmannahelginni. Á þessu ferðalagi voru keyrðir að minnsta kosti 1600 km. Þar af 700 í dag. En ég er svo sem ekki einn um það...

Í kvöld fékk ég svo nokkrar bækur í safnið sem ég met mikils. Þar á meðal Ævisögu Árna prófasts Þórarinssonar í sex bindum og ýmislegt fleira. Þessar bækur prýða nú stofu mína og virðist hún í kjölfarið hýsa ólíkt merkari mann en áður.

Þórdís systir mín fer út til Barcelona eftir tvo daga, Sigfús eftir 5 og Steinar Bragi eftir 16. Huginn er farinn. Það verður eyðilegra um að litast með hverjum deginum. Einhverjir farfuglar sem láta sér nægja sumardvöl í útlöndum fara svo að tínast heim einn af öðrum. Suma get ég ekki beðið eftir að hitta. Svona líður tíminn og hérna sit ég og horfi á fólk koma og fara, sit hér eins og súkkat, ekki með í lífsleiðinni sem liggur inn og út fyrir landsteinana. Mér er samt eiginlega hálfsama enda að verða eldri, eiginlega gamall. Ástæðan fyrir þessu (útskýringin fylgir með svo að ættingjar mínir og vinir sem eru talsvert eldri en ég en telja sig ekki "gamla", fussi ekki eins og þeir hafa vanið sig á þegar umræðuefnið ber á góma) er að ég, og líklega aðrir, eldast mishratt. Stundum líða mörg ár án þess að nokkuð breytist en svo kemur að því einn daginn að heilinn í manni stökkbreytist og persónuleikinn um leið. Uuu, nei ekki þroski heldur aldur. Ég verð líklega alltaf jafn vitlaus á meðan mótstaðan minnkar.

Komið þið og farið.

Virðing mín og skilningur á lögfræði fer vaxandi með hverjum deginum sem líður. Hins vegar getur orðræða lögfræðinnar verið vægast sagt hláleg á stundum, sbr:

Þegar fjallað er um matskenndar ákvarðanir í stjórnsýslurétti þarf m.a. að fara fram mat á sjónarmiðum sem lögð eru til grundvallar þess hvort matið er málefnalegt og þar með lögmætt. Þar koma til skoðunar matsreglur sem segja til um hvaða sjónarmið skuli lögð til grundvallar við mat á sjónarmiðunum.

Hér er vitanlega verið að fjalla um grundvallarreglu allra vestrænna samfélaga, jafnræðisregluna. Þess ber að geta að þó að jafnræðisreglan sé auðskiljanleg í sinni einföldustu mynd getur hún í mörgum tilvikum verið erfið í framkvæmd. Sbr. textan hér að ofan...

Ég hef komist að því að lög eru leiðinlegri eftir sem lengra er lesið. Þannig er 1. grein Stjórnsýslulaga miklu áhugaverðari en 9. grein. Reyndar er 10. grein áhugaverðari en 9. grein þannig að líklega er um undantekningu að ræða.

Mig langar samt til að vita meira um lögfræði, kannski ég lesi réttarheimspekina þegar ég hef tíma. Kannski ég hefði bara átt að fara í lögfræði á sínum tíma. Vandamálið er náttúrulega að mínir eigin fordómar komu í veg fyrir slíkt. Af hverju gefst fólki ekki færi á að kynna sér námsleiðir með ýtarlegri hætti en nú er??? Ugglaust finndi fólk sér hentugri námsbrautir í meiri mæli en nú er. Þannig væri hægt að minnka brottfall úr Háskólanum og nýta betur þá fjármuni sem renna til deildanna. Jamm

Mig langaði líka til að verða kokkur einu sinni en fordómar annara komu í veg fyrir það. Kannski sem betur fer?

Mig langaði líka til að vera leikari en lagði ekki í það, sem betur fer. Það er ekkert ömurlegra en að vera atvinnulaus leikari, held ég.

Samt sem áður er ég tiltölulega sáttur við þá menntun sem ég hef þegar aflað mér og líka þá sem ég legg stund á núna. Stundum hvarflar meira að segja að mér að skella mér í frekara nám þegar þessu er lokið. Getur maður orðið doktor í stjórnsýslufræðum??

Egilsstaðir skarta sínu fegursta þessa dagana þar sem ég dvel nú um stundir. Reyndar er ekkert sérstaklega fallegt á Egilsstöðum, kannski helst áður en þorpsbúarnir vakna eins og Flosi sagði forðum um Akureyri. Þó er eitt fallegra hér en annars staðar þótt eðli málsins samkvæmt sé það nokkuð ólíklegt. Himininn yfir Héraði er nefnilega oftast stórbrotinn og glæsilegur, þ.e. stórbrotnari og glæsilegri en annars staðar. Kannski er býður staðsetningin upp á fjölbreyttara skýjafar. Hér er líka vel stjörnubjart eðli málsins samkvæmt og hér blika norðurljósin skærar og oftar en víðast hvar.

Jamm.

Ætli mér sé ekki hollast samt að víkja augunum frá himnunum og niður að texta stjórnsýslulaganna.

Látum okkur sjá: "Heimild til að kæra óhæfilegann drátt á afgreiðslu máls, jari jari jari..."

Fór til Hríseyjar og skellti mér í sjóinn þangað til ég sá eitthvað gult hreyfast undir mér og fór þá í land. Sjórinn var samt frábær, heitur og sætur.

Gagnlausar upplýsingar

Amerísku kvikmyndasamtökin (AFI) völdu á sínum tíma 100 bestu kvikmyndir 20. aldarinnar. Af þeim hef ég séð 54 (sannarlega og svo ég muni).

IMDB raðar kvikmyndum upp í svipaðan lista þar sem einkunnir og fjöldi einkunna ákvarða sætið. Af efstu 100 kvikmyndum á þeim lista hef ég séð 69 .

Af 100 tekjuhæstu kvikmyndum sögunnar hef ég séð 85.

Af 100 verstu kvikmyndunum á IMDB hef ég séð 14.

Ekki verða veittar fleiri gagnslausar upplýsingar um sjálfan mig í bili.

Þeir sem hafa tamið sér notkun á hinum frábæra vef Internet Movie Database vita flestir að tenglar á leikaraprófíla líta allir eins út nema hvað að fjórar öftustu tölurnar eru mismunandi og vísa á þá síðu sem á við hvern einstakling fyrir sig, eða þannig. Þannig lítur tengillinn sem vísar á síðu gamanleikarans Gene Wilder, svona út http://www.imdb.com/name/nm0000698/.
 
Mér til skemmtunar en frekar lítils gagns ákvað ég að fletta upp hverjir eru í fyrstu sætunum (þ.e. nm0000001, o.s.frv.) og til að elskulegir lesendur þurfi ekki að standa í því sama set ég hinar ánægjulegu, en frekar gagnslausu upplýsingar hér inn:
 
1. Fred Astaire (sissí)
2. Lauren Bacall (Beib og töffari)
3. Brigitte Bardot (beib, en frekar ofmetin sem slík)
4. John Belushi (með fullri virðingu, hvað ert þú að gera hér???)
5. Ingmar Bergman (Sá sjöunda innsiglið og dó næstum því úr leiðindum)
6. Ingrid Bergman (skvís)
7. Humphrey Bogart (kommon, say no more)
8. Marlon Brando (rip snillingur)
9. Richard Burton (ó men)
10. James Cagney (the original gangster)
11. Gary Cooper (ó je, High Noon...)
12. Bette Davis (megatöffari, en varla skvísa...)
13. Doris Day (geisp...)
14. Olivia de Havilland (jamm)
15. James Dean (Dady´s speeding)
16. Georges Delerue (kompóser 325 stk.)
17. Marlene Dietrich (Töööffari)
18. Kirk Douglas (æ)
19. Federico Fellini (Maestro, prego!)
20. Henry Fonda (töffari)
 
Ég gæti haldið áfram í alla nótt...
 
21. Joan Fontaine (hver?)
22. Clark Gable (örugglega hommi)
23. Judy Garland (geisp!)
24. John Gielgud (Sir...)
25. Jerry Goldsmith (kompóser eitthvað, og lék í Gremlins... úúú)
26. Cary Grant (mmjaaa...)
27. Alec Guinness (töffari, þrátt fyrir Star Wars)
28. Rita Hayworth (geisp!)
29. Margaux Hemingway (skjúsmí...)
30. Audrey Hepburn (beiiibí, svo sæt)
31. Katharine Hepburn (ætti eiginlega að vera hér einhversstaðar ofar)
32. Charlton Heston (afsakið meðan ég æli)
33. Alfred Hitchcock (Master)
34. William Holden (nei... hringir ekki bjöllu.. jú aukahlutverk í River Kwai og eitthvað)
35. James Horner (enn einn kompóser, sjíss)
36. Buster Keaton (massive respect, hvar er annars Chaplin??)
37. Gene Kelly (æ, örugglega hommi líka, ekki það að ég hefi neitt á móti hommum...)
38. Grace Kelly (my lady...)
39. Deborah Kerr (ja hérna, fyrir mína tíð)
40. Stanley Kubrick (núna erum við að tala saman)
41. Akira Kurosawa (hæ!)
42 Alan Ladd (Shane! Shane! ertu hommi???)
43. Veronica Lake (foooooxí)
44. Burt Lancaster (ekki spenntur)
45. Bruce Lee (þú sem ert á himnum, helgist þitt nafn)
46. Vivien Leigh (ekki mín týpa)
47. Sophia Loren (Þvílík harka, þvílík fegurð, demantur. Fegursta kona í heimi!)
48. Peter Lorre (einhver helv. kani)
49. Henry Mancini (loksins almennilegur kompóser)
50. Groucho Marx (yes yes yes, frábær snillingur).
 
Jæja dömur mínar og herrar, fyrstu 50 fyrir ykkur ásamt vísdómslegum kommentum sjálfs míns. Hvað leiddi rannsóknin svo í ljós? Ekki mikið, þið verðið að komast að því fyrir sjálf ykkur, enda er sannleikurinn afstæður eins og tungumálið sjálft og þar hafið þið það.
 
gúddbæ.

Bókhlaða, stjórnsýslulög, upplýsingalög og ýmislegt fleira góðgæti er á döfunni þessa dagana. Kaffi er svo ætíð tekið á Hótel Sögu kl. 5 eftir lokun háskólabókasafnsins.
 
C U there!

Það er magnað hvað maður dettur í í prófalestri. Þessa mynd rakst ég til dæmis á á milli lína skólabókarinnar.



Hún nefnist Sigfús á réttri hillu. Þess ber að geta að Sigfús var misskilinn í Menntaskóla enda alltaf verið friðelskandi maður.

Bloggið er með letilegasta móti þessa dagana, enda lítið um að vera og athyglisþörfin í lágmarki. Ég fór þó með Sigfúsi til Akureyrar á laugardeginum þar sem við máluðum þakið á Oddeyrargötunni og fórum svo til Reykjavíkur daginn eftir. Það var góð tilbreyting og í raun hin mesta skemmtun, þó svo að ég hafi haldið mig upp á þaki og innan girðingar Oddeyrargötu 28 allan tíman (eða kannski þess vegna).

Aldrei hef ég upplifað neinn skíta jafn hressilega á sig eins og Davíð Oddson í framvindu fjölmiðlafrumvarpsins og kjölfar þess. Og svona rétt til að kóróna fíflaganginn kemur Björn Bjarnason með þetta úthlaup. Þætta væri hlægilegt en er sorglegt af því að Davíð og Björn taka ákvarðanir sem skipta okkur öll svo miklu máli

Fjórir kílómetrar, 22 mínútur. Sæmilegur og jafn hraði. Hættur að fá strengi. Hefði líklega getað hlaupið einn til tvo í viðbót á þessum hraða, en það er best að raska ekki prógraminu, enda er þetta fínt.

I feel www.engrish.com

5,5 kílómetrar í dag. Nauthólsvík og til baka. Þórdís systir kom með og því gat ég ekki haldið þeirri keyrslu sem ég hefði annars gert. En Þolið er furðufljótt að aukast og því verðum við örugglega komin bæði á fulla ferð eftir nokkra daga.

Hér má sjá mannmergðina á tónleikunum í gær. Þó verður líklega að margfalda viðbrögðin eitthvað til að fá rétta hugmynd um hvernig þetta var.

Ég sat í strætó í tvo klukkutíma eftir tónleikana, þar af leið fyrri klukkutíminn frá Egilshöll að Spönginni. En eins og flestir vita eru tvær leiðir út úr Grafarvogi.

Nokkur þúsund manns bíða þess nú að Egilshöllin verði opnuð fyrir gesti tónleika bandarísku þungarokksveitarinnar Metallica. Byrjaði fólk að safnast saman við hlið hallarinnar um klukkan 14 en opna á húsið klukkan 17. Hafa um 18.000 aðgöngumiðar verði seldir að tónleikunum sem verða hinir fjölmennustu sem fram hafa farið hér á landi.

Þetta verður rosalegt. Ég get ekki beðið!

Hlaupin eru byrjuð. Í fyrradag fór ég út í Nauthólsvík og til baka. Samkvæmt borgarvefsjá eru það 5,5 km. sem ég hljóp á tæpum klukkutíma, vitanlega með gönguhléum þ.e. á bakaleiðinni. Í dag fór ég rétt tæplega 3ja km. hring hérna í Vesturbænum. Hlaupið var svokallað þolhlaup, hlaupið á jöfnum hraða og tók 20 mínútur sem ég er nokkuð ánægður með. Palli Mega benti mér á síðu sem er ágætis lesning fyrir byrjendur í hlaupi. Líkaminn beinlínis argar af vellíðan og ég get ekki beðið eftir að komast út að hlaupa á morgun. Ætli ég taki ekki sama prógram og í dag.

Poppstjörnur gagnrýna poppstjörnur í Guardian.

And the movie is?

Þar sem sumir hafa ekki lagt rækt við spurningahornið sitt, gef ég kvikmyndanördum færi á að slökkva spurningaþorsta sinn. Úr hvaða kvikmynd er eftirfarandi ræða?

Why shouldn't I work for the N.S.A.? That's a tough one, but I'll give it a shot. Say I'm working at N.S.A. Somebody puts a code on my desk, something nobody else can break. So I take a shot at it and maybe I break it. And I'm real happy with myself, 'cause I did my job well. But maybe that code was the location of some rebel army in North Africa or the Middle East. Once they have that location, they bomb the village where the rebels were hiding and fifteen hundred people I never had a problem with get killed. Now the politicians are sayin', "Send in the marines to secure the area" 'cause they don't give a shit. It won't be their kid over there, gettin' shot. Just like it wasn't them when their number was called, 'cause they were pullin' a tour in the National Guard. It'll be some guy from Southie takin' shrapnel in the ass. And he comes home to find that the plant he used to work at got exported to the country he just got back from. And the guy who put the shrapnel in his ass got his old job, 'cause he'll work for fifteen cents a day and no bathroom breaks. Meanwhile my buddy from Southie realizes the only reason he was over there was so we could install a government that would sell us oil at a good price. And of course the oil companies used the skirmish to scare up oil prices so they could turn a quick buck. A cute little ancillary benefit for them but it ain't helping my buddy at two-fifty a gallon. And naturally they're takin' their sweet time bringin' the oil back, and maybe even took the liberty of hiring an alcoholic skipper who likes to drink martinis and play slalom with the icebergs, and it ain't too long 'til he hits one, spills the oil and kills all the sea life in the North Atlantic. So my buddy's out of work and he can't afford to drive, so he's got to walk to the job interviews, which sucks 'cause the shrapnel in his ass is givin' him chronic hemorrhoids. And meanwhile he's starvin' 'cause every time he tries to get a bite to eat the only blue plate special they're servin' is North Atlantic scrod with Quaker State. So what do I think? I'm holdin' out for somethin' better. Why not just shoot my buddy, take his job and give it to his sworn enemy, hike up gas prices, bomb a village, club a baby seal, hit the hash pipe and join the National Guard? I could be elected president.

Kvótið stendur svo sem gott og gilt án þess að nefna þurfi kvikmyndina, en...

Ég er orðinn félagi í Sjósundfélagi Íslands. Enn er ég ekki farinn að synda vegalengdir sem skipta nokkru einasta máli og liggur svo sem ekkert á að gera það. Hins vegar finn ég hvernig mér gengur betur og betur að aðlagast sjónum. Ekki gengur mér þó vel að aðlagast sjóbragðinu, það er viðbjóðurinn eini. Í lok sumars ætla ég að vera orðinn til þess bær að taka þátt í sundferðum Sjósundfélagsins. Það gerist ekki öðruvísi en með hlaupum, reglulegu sundi í laugum jafnt og sjó og almennri líkamsuppbyggingu. Eins og og félögum mínum er líklega kunnugt um fer ekki mikið fyrir einangrun utan á mér, þannig að ég geri ráð fyrir að þurfa að vera í betra formi en hinn almenni sjósundgarpur enda er orkutapið fáránlegt í þessum kulda. En maður verður þeim mun hressari.


~~~~~~~~~~~~/0~~~~~~~~~~~~

Nú æsast leikar á EM. Eftir magnaðan fyrri hálfleik Dana á móti Svíum hef ég gerst bjartsýnn mjög fyrir hönd minna manna. Segjum svo að þau átta lið sem komast upp úr riðlunum séu.

A riðill
Portúgal
Grikkland

B riðill
Frakkland
England

C riðill
Danmörk
Svíþjóð

D riðill
Tékkland
Holland

Þá mætast í átta liða úrslit:
Portúgal & England
Grikkland & Frakkland
Danmörk & Holland
Svíþjóð & Tékkland

Gefum okkur að undanúrslit verði..
Portúgal & Danmörk
Frakkland & Tékkland

Úrslit
Danmörk - Tékkland?

Og vitanlega vinna Danir þann leik!!!

Ég fór í skemmtilega ferð upp að Þingvallavatni í dag. Þar rifum við Ásgrímur frændi okkur úr fötunum og stungum okkur í vatnið. Eftir (mjög) stutta stund var mér ekki til sundsins boðið lengur, enda er þetta með því kaldara sem hægt er að komast í (kannski fyrir utan jökulár). Ég hætti fljótlega að finna fyrir tánum og puttunum og fór að verða kalt á stöðum sem manni verður aldrei nokkurn tíman kalt á, say no more. Þetta var samt hressandi og vel þess virði. Næst er stefnan þó tekin í aðeins heitara vatn.

Ég hef aldrei synt í stöðuvatni áður, tvær ár hafa þó verið heiðraðar með sundtökum önnur er Tungnaá í Þistilfirði og hin er Eyvindará á Héraði. Báðar alveg fyrirtak, þó að stökkið af brúnni ofan í Eyvindaránna hafi verið engu líkt. Ætli Hvalfjarðarbotn sé ekki næstur á dagskrá. Eða hvað, einhverjar hugmyndir?

Hér með tilkynninst að ég hef fengið nýtt símanúmer þar sem óprúttnir aðilar stálu gamla símanum. Símanúmerið er 6920979. Setti náttúrulega inn skakkt númer fyrst eins og sauður. Viðkomandi eru beðnir afsökunar á því...

Þetta helvítis andleysi er að gera út af við mig. Kannski er það allur þessi fótbolti sem ég horfi á? Veit ekki. Verð að rífa mig upp á hárinu eins og baróninn... barróninn?? Verð að vera í formi þegar Þórdís kemur að hlaupa. Verð að vera duglegri að lesa og borða og vaka og sofa. Guð hins smáa er á náttborðinu. Arundhaty Roy er flinkur rithöfundur og ekkert smá sæt. Ólöf Eldjárn er flinkur þýðandi og ykkur, ástkæru lesendur, til yndisauka brýt ég kópíræt og birti upphafsorð bókarinnar:

Það er heitt og drungalegt í Ayemenem í maímánuði. Dagarnir eru langir og rakir. Áin skreppur saman og svartar krákur háma í sig skærlita mangóávexti í lífvana rykgrænum trjám. Rauðir bananar verða fullþroska. Brauðaldin springa. Gjálífar fiskiflugur suða tómlega í sykursætu loftinu. Síðan rotast þær á glærum gluggarúðum og deyja, skilningsvana fituklessur í sólskininu.
Næturnar eru heiðar en gegnsýrðar doða og þungbúnum vonum.

Tillögur að þjóðablómi kynntar

Hér þarf enga kosningu, enda vita allir að blóm þjóðarinnar er og verður aldrei annað en búnt af Fíflum.

Farenheit 9/11 Tékk it.

tssssssssssssss... þessi helvítis viska er illviðráðanleg. eh!




ih!

þegar ég horfi grátklökkur
á þá staðreynd að vegurinn er
of beinn og vefurinn of gisinn
segja slaufugatnamót og kóngulóarvefir
mér kannski ekki svo mikið

Úr því að ég gerði top 10 lista yfir Nick Cage myndir, þá er kannski ekkert að því að bæta nokkrum listum við. En eftir því sem ég velti því betur fyrir mér hver gæti verið í sérstöku uppáhaldi kemst ég betur og betur að því að mér hefur gengið sæmilega vel að sópa styttunum af stallinum. Owen Wilson er reyndar einn sem ég á mjög erfitt með að hemja aðdáun mína á, en hann er svo mikið Hollywood að ég get ómögulega fengið af mér að raða myndunum hans í einhverja gæðaröð. Frammistaða hans er samt oftast frábær og stundum ógnvekjandi. Annar er Bill Murrey og hans myndum skal ég svo sannarlega raða í gæðaröð, þó mikið af þeim sé vitanlega drasl.

Eníhjú:

1.Groundhog Day
2.Lost in Translation
3.Rushmore
4.Stripes
5.Caddyshack
6.Royal Tenenbaums
7.Ghost Busters
8.Tootsie
9.Kingpin
10.Cradle Will Rock

Ójá!

Raising Arizona er að byrja á Bíórásinni. Get ekki beðið, samt er ég búinn að sjá hana 15 sinnum. Nick Cage (eins og við strákarnir köllum hann) er frábær en ég hef þó snúist gegn honum nokkrum sinnum. Con Air ætti að vera næg ástæða ein og sér. En hérna kemur top 10 listinn yfir Nicholas Cage myndir:

1. Raising Arizona
2. Leaving Las Vegas
3. Wild at Heart
4. Adaptation
5. Vampire's Kiss
6. Face Off
7. Red Rock West
8. Matchstick Men
9. The Rock
10. Fast Times at Ridgemont High

Smá hasar þarna inn á milli, en fínar myndir engu að síður. Síðasta er með upp á sportið.

Hér eru svo nokkrar sem ég skil ekki:

Con Air
City of Angels
Gone in Sixty Seconds
Captain Corelli's Mandolin

Áfram Danmörk! Ég er stoltur af ykkur strákar.

Allir góðir menn gleðjast yfir afhroði Tony Blair og Verkamannaflokksins í ensku borga- og sveitastjórnarkosningum. Auk þess hljóta allir góðir menn að gleðjast yfir því að hægt er að hlaða niður spútniklaginu "Alltaf hlýtt á Hlemmi" með hljómsveitinni Tony Blair!

Sigfús kemur í kvöld!

Matarboð hjá Stebba & Helgu í kvöld!

Námskeið í borgaralegri óhlýðni á morgun!

Kannski ég taki Stebba með?

Nee...

10 mín í sjónum í dag í samfelldu sundi. Helvíti var ég þrekaður eftir þetta. Ætla samt að labba upp að Gróttu á eftir, sem er svo sem ekkert til að stæra sig af, en það er mikilvægt að ganga hraustlega á hverjum degi þegar maður hefur tíma til þess. Bráðum byrja ég að hlaupa.

"En það gerðist einmitt á föstudaginn og var það ánægjulegt ;). Konur í þingflokki Forza Italia hafa haft það fyrir sið síðustu ár að bjóða í morgunverð í tilefni af stuttbuxnadögum Collegia Garibaldi og Pinoteca. Þetta er góður siður að mínu mati. Við Ernesto vorum mættir snemma á föstudagsmorgun í Ráðhúsinu. Mikill hátíðarleiki var svífandi yfir vötnum og spenningur í hópnum."

Steinar Bragi sendir bestu saknaðarkveðjur. Snökt, snökt :)!!

Ástæða er til að vekja athygli á þessum stutta en greinargóða pistli sem ber nafnið Farið hefur fé betra. Í raun þarf ekki að segja meira um Rónald Regan.

Sumir eru annarar skoðunar eins og gerist og gengur og hernaðarsinninn og kommúnistahatarinn Björn Bjarnason er það eðlilega enda aðhyllist hann sömu ofbeldisafstöðu og Regan gerði og Repúblikanaforsetarnir sem á eftir honum hafa komið gera einnig. Ég á alltaf erfitt með að skilja hversvegna friðelskandi og sómakærir íslendingar kjósa þennan mann sem fulltrúa sinn á Alþingi.

En hér kemur kveðja Björns til Regans, í stað þess að gera athugasemdir læt ég mér nægja að feitletra áhugaverða hluta ræðunnar:

Ronald Reagan verður talinn meðal merkustu forseta Bandaríkjanna. Hann þorði að taka umdeildar ákvarðanir og standa við þær, hvað sem tautaði og raulaði. Hann sætti gagnrýni ekki síst frá hinum talandi stéttum, fjölmiðlungum, háskólafólki og kaffihúsaspekingum, án þess að láta það hið minnsta á sig fá. Hann var sakaður um að stofna heimsfriðnum í hættu, vegna þess að hann vildi ekki una hernaðarlegum yfirburðum Sovétmanna. Hann yfirgaf fundinn í Höfða, án þess að láta undan og hélt fast við áform sín um stjörnustríðsáætlunina. Hann hafði skýr markmið, skýrði þau á einfaldan hátt og hélt ótrauður að þeim. Honum var einstaklega lagið að ná til áheyrenda sinna og hafði næma tilfinningu fyrir æðaslögum bandarísku þjóðarinnar. Hann var glaður og reifur og gat snúið málum sér í vil á leiftrandi hátt. Hans verður minnst fyrir að halda þannig á málum gagnvart Sovétríkjunum, að þau báru ekki sitt barr eftir friðsamleg átök við hann og lögðu síðan upp laupana.

Ég tel forréttindi að hafa sinnt störfum sem fréttaskýrandi og fréttastjórnandi erlendra málefna á Morgunblaðinu í forsetatíð Reagans og hafa haft tækifæri til að fylgjast með störfum hans og stefnu frá degi til dags auk þess að taka þátt í að verja stefnu hans og Atlantshafsbandalagsins gagnvart úrtölumönnum, sósíalistum og kommúnistum hér á landi á níunda áratug tuttugustu aldarinnar.

Þegar ég les í blöðum núna eða heyri í útvarpi, að Reagan hafi verið vanmetinn forseti Bandaríkjanna, hlýtur það að koma frá þeim, sem töldu í forsetatíð hans, að einörð stefna hans og málafylgja stefndi heimsfriðnum í hættu og vildu frekar efna til friðkaupa við Kremlverja og kommúnista en veita þeim andspyrnu og töldu orð Reagans um Sovétríkin sem heimsveldi hins illa ögrun við heimsfrið.

Jæja, er þetta ekki ágætt?

Fór í sjóinn

áðan. Merkilegt hvað þetta er hressandi. Ég tók mér góðan tíma í að fara ofan í. Þegar sjórinn var kominn upp að mitti fór ég að bölva Ásgrími upphátt fyrir að hafa dregið mig með. Þegar sjórinn var kominn upp að bringu fékk ég krampa í þindina og öndunin varð spastísk og þegar ekkert var eftir nema hausinn stífnaði ég upp og beið eftir að heyra í sírenunum. En viti menn, þegar ég tók fyrstu sundtökin, því að það var annaðhvort það eða saltur sjórinn í vitin (og svo ekkert meir), leið mér strax betur og innan skamms fór mér að hitna. Og þegar ég var kominn á fljúgandi ferð leið mér eins og fuglsunga þegar hann tekur fyrstu vængtökin, get ég ímyndað mér.

Ég var líklega í þrjár mínútur í sjónum áður en ég fór upp úr (því þetta er nú einu sinni kaldara en helvíti). Baðfélaginn var, þegar þá var komið við sögu, kominn hálfa leiðina út í Kópavog þannig að ég sá mér þann kostinn vænstan að skella mér út í aftur, enda kominn í gott stuð. Í heildina hef ég líklega verið í 7-8 mínútur ofan í, eftir mánuð verð ég í hálftíma og í ágúst syndi ég til Viðeyjar. Ójá!

Ætli það sé ekki snertingin við náttúruna sem er svona mögnuð, þetta er eins og að fara í blautann sleik við móður jörð. Hún er sexí, helvítið á henni!

Fasistinn er dauður.

Og meira...

Fyrir þá sem ekki vita er þetta Þórdís nágranni minn en ekki Þórdís systir mín, þó að hún eigi auðvitan líka skilið eitt stk.

Til Þórdísar

Koma eins og hafa
aldrei gert annað
og fá kaffi og krakkarnir
banka á hurðirnar
stundum ókristilega

og koma og borða
og drekka kaffi
og leika og horfa

á hvors annars börn
með fullorðnum foreldraaugum
kannski bernskum
þó að innan þinna
hvíli fornar hugsanir
sem auðvelt er að
hræðast og dáðst að
í senn

og hlusta á Ninu og Miles
og tala um og við krakka
og passa að ekkert hellist niður
og fá í magan þegar þau fara heljarstökk á milli sófa
og fatta ekki

fyrr en ég er farinn að hlæja
þegar þú segir hvað það
sé frábært að vera komin
með mömmóleikfélaga
að þú varst að tala um börnin
en ekki okkur.

Fyrir ljóðþyrsta

Páskadagur

Morgunn drifhvítur í
andliti og blóðroðinn
dyrakarmurinn varð
vitni að atlögu
tveggja útlaga að
nýju geðheilbrigði
undu úr sameiginlegri
sálarheill fordæmdra

og um kvöldið átu þau
hrátt lambið
sitt í hvoru lagi
eins og sakleysið
hefði aldrei vitað
almennilega af sér

falið vandlega undir
skæðum fölvanum
blóðlausum morgninum
andvana í besta falli
rök tuskan safnar
ryki á ný

Sundlaug Vesturbæjar

Ég fór í sund með strákana í dag og fékk lykil að einum klefa. Ég hélt að þetta væri misskilningur og bað um skáp fyrir þá. "Nei, þú borgar bara fyrir einn og færð bara einn lykil"! Gall í konunni bak við glerið. Eftir að ég kom niður í klefana sem telja ekki færri en 250, birtust fljótlega þrír karlar. Í galtómri hvelfingunni þurftum við svo vitanlega að troða okkur í fjóra klefa sem voru allir hlið við hlið, karlarnir þrír og ég með tvo stráka. Óþarfi er að taka fram að karlanir í lauginni hafa ekki verið fleiri en 30.

Laugin var köld og pottarnir troðfullir eins og niðursuðudósir og vel mengaðir af bakteríum og sýklagróðri. Ég skil ekki hvað fólk sér við þessari sundlaug. Hún sökkar!

Pizza Hut

Eftir sundið fórum við ásamt frænda og dætrum hans á gamla Sprengisand, núverandi Pizza Hut. Þar var tíu manna biðröð eftir sætum. Þegar ég svo fór með Ragnar Stein á klósettið uppi taldi ég 25 laus sæti á ca. átta borðum. Þegar ég spurði eina af stelpunum sem þöndu sig fram og aftur um salinn hvernig stæði á þessu svaraði hún því til að sumir væru enn þá að panta, svo var hún rokin með roða í kinnum og svitablautt enni og ég stóð eftir með stór spurningamerki í heilabúinu. Á mörgum af þessum borðum var ekki búið að hreinsa til eftir síðustu gesti. Það skal tekið fram að við þurftum ekki að bíða í nema 25 mín eftir matnum eftir að við vorum sest sem er ok á álagstíma og að hann smakkaðist prýðilega. það er samt ljóst að ef að eigendur og rekstraraðilar ætla að hætta að spara krónurnar og tapa þúsundköllunum þurfa þeir ekki að gera annað en að ráða sæmilega rútineraðana veitingamann og hann gæti bætt við 15-25 borðum á kvöldi eins og þessu í veltuna. Það er nefnilega bara rugl að keyra þetta bara á stelpum sem að eru ekki komnar úr menntaskóla.

Það munaði litlu að við létum okkur hverfa þegar röðin blasti við.

Hæ!

Kazaa og DC++ eru komin í gagnið og nú streymir tónlistin inn í tölvuna mína, hvílík sæla. N.E.R.D. (No One Ever Really Dies) og Outkast (The Love Below að sjálfsögðu) eru mestu spútnikböndin í mínu lífi um þessar mundir og Air og The Darkness, djövulls snillingar (já, ég sagði djövulls).

Ég er að taka einveruna í sátt. Sem betur fer er því helvítis feisi að ljúka. Núna er ég sáttur við að dvelja langdvölum með engum nema sjálfum mér og Pharrell Williams og Andre 3000 í eyrunum. djövulls snillingar!

Það besta er að guðsmóðirin sem sagði mér að taka á þessu vandamáli kom út úr skápnum sem lónlí týpa eftir að hafa tekið yfirhalningu á mér. 1-0! Sorrí Ms. Jackson...

Ég sakna Vals, helvítið á honum.

Tók á mig rögg í gær og hringdi í Háskólann, Lín, Féló og Félagsstofnun stúdenta, það hefur tekið mig margar vikur að herða mig upp í það. Nú er bara bankinn eftir, held ég þurfi að hella í mig heilli Contrauflösku áður en ég drullast í það.

Ætli ég verði ekki í eldhúsinu á List í sumar og barnum á kvöldin. Það er ágætt það er skemmtilegra að elda en hrista kokteila og hella bjór í glös. Reyndar vont að geta ekki flörtað við kellingarnar, ég þrífst á því helvíti. Úha!

Kannski ég flörti bara við Óla kokk, eða neee...

Og hvað nú? Vinna vinna vinna.

Valur er farinn til Frakklands og þar með hefur enn ein blóðtakan verið framkvæmd. 2004 má fara í fúlann pytt mín vegna. Krúið á List bjargar því sem bjargað verður Þangað til týndu synirnir hrökklast heim einn af öðrum. Sigfús, Steinar Bragi, Jón P. Ásgeirsson og svo Valur. Þangað til verð ég að drepa tímann með drykkju og kemískum svefni.

Þetta er moldvörpulíf!

Og þar er ég enn... Tja, á reyndar frí í dag þannig að það er spurning hvað maður gerir.

Er að klára dagvaktina á Kaffi List og mun að henni lokinni taka mér stöðu hinum megin við barinn þar sem fólk getur gengið að mér vísum...

Skál!

Bloggið er tvímælaust daut núna þegar Tóti er farinn í langt frí. Þetta er að breytast í draugabæ þar sem við vöfrum nokkur innan um líkin, of þrjósk til að deyja.

Ætli ég fari ekki í klippingu í dag. Ég þarf að lúkka vel í vinnunni í kvöld!

...

Svo þreyttur!

Langt síðan ég hef beðið jafn óþreyjufullur eftir að mánudagur renni upp.

Í gær lét ég minn Verlain hafa nokkur ljóð, hef þó litla trú á að ég verði hans Rimbaud. Hef fengið nokkuð góð viðbrögð við því sem ég hef verið að skrifa, samt vex óánægja mín eftir því sem ég ligg lengur yfir þeim. Kannski verð ég bara að hafa þolinmæði fyrir því, um leið og ég reyni að bæta þau eins og kostur er. Annars rennur þetta upp úr mér núna og aldrei að vita nema eitthvað verði birtingarhæft. Kannski ca. tíu ef ég skrifa þúsund. Kannski hundrað ef ég skrifa tíu þúsund.

Vonandi lagast hlutfallið eftir því sem meira fer niður á blað.

Verlain á líklega eftir að hakka mig í sig, eða það sem verra er, lætur sér fátt um finnast. Þá fer ég í bömmer. Er einhver sem vill lesa yfir og gefa góð ráð? Allt slíkt er vel þegið...

Hef lítið notað tölvur undanfarna daga og þar af leiðandi lítið bloggað, hef þess í stað skrifað þeim mun meira á A4 blöð með kúlupenna. Raunar meira en aldrei fyrr. Er annars fluttur á Eggertsgötu 2 og líður vel þar. Bráðlega kemst tölvan mín í samband og þá læt ég líklega í mér heyra, enda hef ég ekki samvisku í að svíkja ástkæra aðdáendur um að láta í það minnsta vita af mér hérna. Það er eiginlega það eina sem kemur mér til að skrifa, fólkið sem les.

Í kvöld ætla ég að elda mat. Hann verður vonandi ofboðslega góður.

Áðan hitti ég Matthías Johannesen á Hótel Sögu, við sögðum ekkert, sátum bara og drukkum kaffið okkar. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að standa upp og þakka honum fyrir ljóðin sem birtust í nýja TMM. Það hefði verið góð opnun og svo hefðum við getað rennt yfir skáldskaparlandslagið, enda hvorugur að gera neitt annað, tja, hann að horfa á National Geographic án hljóðs og ég að lesa Herald Tribune, ójá. Við hefðum sleppt nokkrum gullkornum um ástandið út í andrúmsloftið (aðallega hann, ég hefði hins vegar hlegið og kinkað kolli á réttum augnablikum og kannski getað lætt inn nokkrum spaklegum athugasemdum) og ég hefði orðið mettur af andríki og hann af nærveru aðdáandans.

En ég sleppti því, enda vangaveltur um Teriyaki lax og sveppa risotto fyrirferðameiri í huganum en ljóðin hans Matthíasar.

Og auðvitað guðsmóðirin.

Þetta er náttúrulega klisja, en líklega betra en margt annað. Ákjósanlegast dauðadaginn væri náttúrulega sjálfsíkveikja, þ.e. þegar líkaminn fuðrar upp af sjálfum sér. Þannig séð væri betra að "burn out than fade away"! Svo er náttúrulega pæling hvort að það væri ekki spennandi að vera étinn lifandi að æstum múg, svipað og í Ilminum eftir Suskind. Þannig færu líkamsleifarnar ofan í klósett víðsvegar stórreykjavíkursvæðinu og sameinast í ýsumaga einhversstaðar í grynningunum.



Kurt COBAIN (1967-1994)
You are like Kurt Cobain, the famous singer and
songwriter from Nirvana.
Your motto is: Its better to burn out than to fade
away.
You are extremely sensitive person, but dont want
to show it in the outside world.
May you even didnt realize it in the beginning.
There has been a problem in your family and you
dont get over it. Its lying like a shadow
behind you and you cant see it, because you
dont want to turn around. This depression runs
after you but you are so long inside that you
think you wont come out. You never thought
about being popular but you get it because you
are very talented .You are a genie, and can
reach into the hearts of the people, but there
is still this depression. Then you get these
stomach problems and take drugs. They make your
feelings even more extrem. After some time this
satisfaction you felt for your music
disappears. Your erratic mood hasnt got the
passion anymore . Then youll kill yourself with
a gun, but youll still live in people minds and
will forever.


~Which famous suicide would you be?+8 different,long results and pics!!~
brought to you by Quizilla

Bored, Bored, Bored Im the chairman of the Bored (Iggy pop)




Eftir að hafa séð myndina Total eclipse langaði mig mikið til að verða eins og Rimbaud. Kannski langar mig pínulítið til þess enn. Reyndar er hætt við því að það yrði hjákátlegt þar sem hann var búinn að skrifa öll sín ljóð þegar hann var 22 ára og ég er að læðast á fertugsaldurinn. Með góðum vilja get ég samt gefið mig út fyrir að vera nokkrum árum yngri en ég er og þannig gæti ég spilað rulluna sómasamlega.



Þarna má sjá þá Rimbaud og Verlaine lengst til vinstri að hommast eitthvað, reyndar gæti ég ekki lagt lag mitt við eldri herramenn og yrði því að grípa til annarra ráða. Svo er ekkert víst að Rimbaud hafi verið hommi, kannski bara svona experimental á öllum sviðum mannlífsins. Það grunar mig.

En fyrst og fremst verð ég að skrifa og vera duglegur að skrifa og það má ekki vera minna en masterpís. Svo þegar ég sendi Geirlaugi eða Sigfúsi ljóðin verða þeir að hrópa upp yfir sig "Hér er kominn fram snillingur! Hann hefur skrifað fegursta ljóð veraldar!" Og svo verð ég frægur og legst í sjálfshatur og dey fljótlega eftir 37 ára afmælið.

Hljómar þetta ekki vel?

Ekki?

Engin hætt, ég á eftir að verða háaldraður.

Uhumm, já.

Flutningar tefjasts um nokkra daga þar sem húsvörðurinn ætlar að skipta um gólfdúk. Það eru hreint stórkostlegar fréttir því að gólfdúkarnir á Eggertsgötu eru vægast sagt viðbjóður. Allavega, þeir sem vilja hjálpa eru velkomnir, svo verður að sjálfsögðu bjór á eftir. Héðan í frá ætla ég að hætta að drekka um helgar og drekka bara á mánudögum í staðinn... eða eitthvað.

Nú er ég orðinn þreyttur á að lesa bara um bloggvini mína og vill endurtaka leikinn síðan 30. janúar sl. og halda partí. Því þarf að leysa nokkur verkefni.

-Einhver þarf að hýsa partíið.
-Einhver þarf að skipuleggja og bjóða og svona, exklúdera og svona, já já.
-Einhver þarf að vera DJ, ekki ég samt, ónei.

Eru allir að ná þessu?

Gott, þá er bara spurning hver er frekastur og iðnastur.

Í lokin vil ég benda á að ég er að leita mér að vinnu, þannig ef einhver vill ráða sjálfumglatt sjéní þá má senda mér póst hingað. Ef einhver vill hinsvega ráða hressan og skemmtilegan strák með sól í hjarta og bros á vör er hægt að tala við Pallah.

Á síðkvöldum

þegar líkamsklukkan hefur löngu gefið til kynna að tími sé komin til að slaka á er vænlegast að hugsa og gera. Í mótstöðu við hefðbundna skynsemi, sem er versti óvinur sköpunnar, upplifir fórnarlamb sólstöðunnar aðstæður sem eru velheppnaðar til þess sem er til ætlast. Og maður getur aldrei vonast til neins minna en fullkomnunar.

Það þarf ekki að taka fram að fullkomnun er útópískt ástand og ávalt utan seilingar. Í því eru vonbrigði þess sem skrifar falin. Ekkert er mögulegt og það sem stendur eftir í lok vinnudags hlýtur því ávalt að vera óásættanlegt. Hvað gerir maður þá? Ekkert? Eða eitthvað? Textinn hlýtur að verða ómögulegur og óvinnandi. Og um leið og okkur verður það ljóst hljótum við að hætta að skrifa, hætta að tala og hætta að hlæja, því að eins og við vitum er hláturinn hættulegastur alls.

Haldiði því kjafti!

Flutningar á mánudaginn

Á mánudaginn flyt ég á Hjónagarða, nánar tiltekið Eggertsgötu 2. Þeir sem vilja koma í smá flutninga og bjór eru velkomnir og beðnir um að melda sig að fyrra bragði svo ég sleppi við að nöldra í þeim. Það er leiðinlegra.

Enn er bloggað í Húsdýragarðinum.
Sem er hið besta mál. Ég þreytist aldtrei á að kíkja á hann Guttorm enda ólíkindalegt ferlíki en samt svo svo mikil ró yfir honum blessuðum. Svoleiðis fer ekki alltaf saman. Hér er svolítið hvasst í augnablikinu sem dregur aðeins úr ánægjunni en á móti kemur að við erum einir í garðinum og það er vitanlega mikill plús. Við erum hér því svolítið eins Pallar sem voru einir í heiminum, sem gefur ferðinni skemmtilegann blæ. Bara við og dýrin. Við dýrin.

Skákin á Nasa heillar og í hádeginu á morgun er vitanlega samkoma fyrir utan Stjórnarráðið, eins og fram kemur hér að neðan. Þangað mæti ég með drengina og el upp í þeim andspyrnuna. Annað kvöld verð ég í afmæli Bekku frænku og ætli maður kíki ekki við í Iðnó þegar líða tekur á kvöld. Þeim fjölgar ungliðunum sem þarfnast huggunar úr okkar röðum. Svo reynir maður að heilsa upp á alla þá höfuðsnillinga sem eru í og allt um kring um UVG.

intermezzo

Write to the nth power, N-1, write with slogans: Form rhizomes and not roots, never plant! Don't sow, forage! Be neither a One nor a Many, but multiplicities! Form a line, never a point! Speed transforms the point into a line. Be fast, even while standing still! Line of chance, line of hips, line of flight. Don't arouse the General in yourself! Not an exact idea, but just as idea (Godard). Have short-term ideas. Make maps, not photographs or drawings. Be the Pink Panther, and let your loves be like the wasp and the orchid, the cat and the baboon. As they sing of old man river:

He don't plant tatos
Don't plant cotton
Them that plants them is soon
forgotten
But old man river he just keeps rollin

along.


A rhizome doesn't begin and doesn't end, but is always in the middle, between things, interbeing, intermezzo.

úr bókinni Rhizome e. Deleuze & Guattari

Er þetta manifesto okkar tíma? Okkar Fútúrismi? Rísómismi? Það er orðið nokkuð síðan ég las þetta í íslenskri þýðingu en einhvernvegin kveikti ég ekki á þessu eftir að hafa rambað á þetta textabrot, óbeint eftir að hafa lesið grein Hauks Más á Nyhilvefnum um orð og gerðir, eða "Að súpa mjólk með Sölmundarsonum" eins og hún heitir. Í beinu framhaldi af þessari ágætu grein setti ég svo rísómin þeirra Deleuze og Guattari í annað og meira samhengi en ég gerði síðast þegar ég las þennan sama texta. Kannski var það þýðingin? Kannski hið mikla ljóðamagn sem ég hef innbyrgt undanfarið? Kannski þessi fáu sem ég hef skrifað undanfarið? Kannski þetta óskrifaða sem ég hef gengið með í maganum síðustu þrjá daga og er að éta mig að innan um lík sem liggur á eldhúsgólfinu hjá sér hlustar á tryllt samfarahljóð nágrannakonu sinnar berast í gegnum veggina og verða smám saman að innantómum öskrum, vélrænum nið?

Kannski ég komið þessu frá mér.

Kannski ég láti það rísóma?

Ég er airborn! Jíha

Jack missti af mér í gær, bömmer. Mundi allt í einu að það var heimsendaveður og nennti því ekki að labba heim eftir bíó alla leið úr Kringlunni, syrgi það svo sem ekkert. Horfði í staðinn á Arsenal og Celta Vigo. Arsenal er með viðbjóðslega gott lið, minnir mig á United fyrir nokkrum árum nema hvað við höfum aldrei átt viðlíka sóknarmenn og Arsenal fyrr en nú, en þá er restin af liðinu ómöguleg. Vonandi vinnur Arsenal Meistaradeildina,
Ég held með þeim þótt að mannandskotarnir hafi ráðist á Nistelrooij um daginn.

Vonir mínar um a? Nýsköpunarsjóður komi auga á hin augljósu sannindi að verkefni mitt sé ekki bara brilljant heldur bráðnauðsynlegt þjóðarbúinu eru orðnar að engu. Ég get einungis látið koma mér ánægjulega á óvart úr þessu. Veit einhver um skemmtilega og vel launaða sumarvinnu handa mér? Hélt ekki. Djö...

Búinn að sækja um í Nýsköpunarsjóð námsmanna. Að sjálfsögðu er umsóknin skotheld og ef ég fæ ekki þessa þrjá mánuði þarf að skipta úthlutunarnefndinni út. Hvað um það núna ætla ég upp í Kringlu að horfa á Jack Black, vonandi finn ég út úr helvítis strætókerfinu.

Að sjálfsögðu fer ég einn í bíó, enda tóm vitleysa að fara með öðrum til þess eins að sitja þegjandi við hliðina á honum í tvo tíma og fara svo beint heim. Það er miklu betra að finna fyrir einverunni og njóta myndarinnar (eða leiðast) á egin forsendum í friði fyrir því hvað næsta manni finnst.

Og hér...

Hér vantar átakanlega mynd af mér!

Á einhver þráðlaust netkort pour moi. Ódýrt eða, tja... gefins.

Þegar ég er stressaður belgist maginn á mér út þegar ég anda frá mér og dregst saman þegar ég anda að mér. Þetta gerist á sama tíma og fjölmörg óþægindi gera vart við sig, sem fyrst og fremst lýsa sér í því að magasýrurnar fara allar af stað og alls konar óþægindi aðallega í kviðar og brjóstholi, en einnig í höfði og háls, ekki síst öndunarfærum og vélinda.

Síðustu tvær færslur hafa verið fjarlægðar þar sem vinna við þær hefur hafist að nýju og er þær því ekki til lengur í því formi sem áður var.

Útlínur bak við minnið...

Reyndar hefur þetta ekkert að gera með minni, nema náttúrulega svona á abstrakt hátt. Frekar útlínur hlutanna sem hafa glatað einkennum sínum að flestu öðru leyti.

Getur maður gengist upp í því að læra á þessar útlínur, lagt sig eftir formi án staðfestingar heilahvelanna. Fengið þau á tilfinninguna eins og þegar maður finnur lykt úr eldhúsi og greinir á milli steiktra og soðinna kjötbolla án þess að velta því fyrir sér eitt augnablik?

Getur maður gefið sig í það að lifa með þessum skýjamyndum, láta sér lynda við þær. Getur maður lært að elska þær eins og það sem maður þekkir raunverulega og hefur alltaf gert? Á maður ekki að gefa sig eftir þeim úr því að maður er þegn í ríki skuggamyndana á annað borð.

Þessar pælingar eru tileinkaðar Steinari Braga sem ég sakna sárt.

Þegar ég hóf nám í Háskólanum heyrði ég ýmsar sögur af þeim kennurum sem ég ætti hugsanlega eftir að komast í kynni við, eins og gengur. Engin saga var jafn skemmtileg fyndin, töfrandi og dulúðug og sagan af Matthíasi Viðari. Í sjálfu sér var ekki um neina sérstaka sögu að ræða heldur einfalda persónulýsingu sagða af skynugum frænda mínum. Um leið og færi gafst settist ég í tíma hjá Matthíasi og eftir það sótti ég í kúrsana fram yfir öll leyfileg mörk, enda kenndi hann við aðra skor. Engu að síður lærði ég sjaldan eins mikið um hvernig unnt er að hugsa og tala um bókmenntir þannig að fræðin hefjist upp yfir sig sjálf og verða að einhverju stærra og mikilvægara, standa jafnvel til jafns við fegursta skáldskap. Matthías hafði einhvern tíman á orði skáld, sem gert höfðu skáldskap úr lífi sínu. Kristján Fjallaskáld og Poe svo einhverjir séu nefndir gerðu það á vissan hátt. Matthías gerði það líka.

Ég þekkti Matthías ekki eins vel og margir sem lærðu hjá honum. En ég fann þó vel fyrir þeirri hlýju sem rætt er um núna í kjölfar andlátsins. "Hvað langar þig til að gera?" spurði hann mig einhvern tíman og ég ákvað að ljóstra því upp sem ég hef ekki þorað að segja nokkrum manni. "Mig langar til að stofna dagblað í anda Information" sagði ég. Þetta fannst honum svo sjálfsagt og eðlilegt að ég hefði alveg eins getað sagt honum að mig langaði til að lesa bók eftir Gunnar Gunnarsson. "Þetta eru bara loftkastalar", bætti ég við. "Nei", sagði hann og talaði mig inn á verknaðinn "Þú átt ekki bara að gera þetta, heldur verður þú að gera þetta". Eftir þetta samtal stóð ég í þeirri trú í margar vikur að það væri bara tímaspursmál hvenær ég léti verða af stórvirkinu, kannski geri ég það enn?

Í kvöld færi ég Matthíasi dreypifórn og skála til allra sem hafa grátið pínulítið og glaðst í senn yfir minningunni um þennan magnaða mann.

Safnadagurinn ætlar að heppnast ágætlega. Hef þegar lokið við Flúxus í Listasafni Íslands og er staddur í Hafnarhúsinu á sýningunni Frost Activity. Flúxus er svo sem merkilegt fyrirbæri út af fyrir sig en frekar pirrandi og agressív sýning. Ég var hundþreyttur þegar ég kom þaðan út. Hér í Hafnarhúsinu er hins vegar kyrrðin nánast bugandi og í öllu frostinu hellist yfir mig óendanlegur einmanaleiki og sorg. Eins og ég hafði vonast eftir er ég nánast einn í safninu og hef sýninguna nokkurn vegin út af fyrir mig. Í stuðlabergssalnum varð ég gjörsamlega aleinn og týndi mér í misfellunum sem æpa á mann úr mótum speglanna og götum steinanna. Ég þoldi ekki lengi við þar inni og forðaði mér út hið snarasta. Tilbrigði við simmetríu er að finna í öðrum sal þar sem ég gekk leiður og fúll um og þegar komið var í salinn með myndum af húsum og sjóndeildarhringjum var ég svo týndur í misfellunum að myndirnar sem voru skakkar öskruðu á mig og sögðu mér að hypja mér út. Leikfangasalurinn sem fólk hefur líklega séð í sjónvarpinu (eins og alla hina salina) opinberaði enn á ný fyrir mér einveruna þar sem sköpunarverk þeirra sem áður höfðu komið þarna lágu í óreiðu, mis vel á sig komin. Frekar einmana öll eitthvað. Ég settist niður til að athyga hvað gerðist, setti saman tvær stangir, reif þær í sundur og strunsaði út, fullkomlega óimponeraður. Nú held ég áfram að vafra um ein míns liðs og reyni að ástunda listneyslu, rífa mig frá dómhörku og lærðum skilningi.

Kannski galleríin fyrir ofan Lækjargötu geri eitthvað fyrir mig? Eða Borgarbókasafnið... hver veit?

Hélduð þið að ég væri dauður?

Nei aldeilis ekki. Og þó svo að ég hafi hugsanlega verið örlítið meðvitundarlaus er ég kominn á ról aftur. Morgunleikfimi, teygja, rétta, teygja, rétta. Horfa í kringum sig. Hefur eitthvað gerst á meðan ég svaf? Ekki mikið greinilega.

Hvað gera menn svo þegar þeir fara á ról. Jú það fyrsta sem menn gera er að fara í bankann og tala við mína ástkæru þjónustufulltrúa. Þær eru báðar óskaplega elskulegar en eftir að Björgólfur keypti bankann er eins og smá harka hafi hlaupið í leikinn. Ekkert alvarlegt samt vonandi.

Önnur veraldleg málefni taka svo við, flest auðleyst.

Listasöfn. Hjá mér hefur safnast upp óskapleg þörf fyrir listneyslu. Undanfarið hef ég gleypt í mik mikið af bókum, ég þarf eitthvað meira. Ég ætla niður í Hafnarhús í dag og svo kannski eitt eða tvö lítið gallerí.

Er annars að dunda mér við hina frábæru Skuggaleiki eftir Somoza, hreint frábær skemmtun.

Kveðjur, sálarkvalinn, en þó ekki, Þór

Býð ég öllum í sveitinni!

Ég held að allir geti sammælst um það að gærkvöldið hafi heppnast dásamlega vel. Ég reyndi eftir bestu getu að sinna öllum veislugestunum en eins og við er að búast gafst ekki mikill tími fyrir hvern og einn og þurfti ég að hlaupa á milli í sífellu til að ræða við alla þá sem mættu.

Í augnablikinu hef ég ekkert meira að segja, bara að koma því til skila hversu þakklátur ég er fyrir að fólk hafi tekið þátt í þessu með mér.

Kæru vinir og velunnarar

Afmælisveislan hefur verið færð frá veitingastaðnum Metz yfir á skemmtistaðinn Þjóðleikhúskjallarann.

Tímasetning er óbreytt, þ.e.a.s. veislan stendur frá 22:00 - 24:00.

Ég biðst afsökunar á þessu raski og vona að það hafi ekki valdið neinum óþægindum. Þar sem að nokkrir fremstu tónlistarmenn þjóðarinnar hafa verið fengnir til að skemmta hefur verið ákveðið að gefa fólki kost á að setja heilar 250 krónur í söfnunarbauk til styrktar hljómsveitinni sem hyggur á mikla landvinninga nú á allra næstu misserum. Vonandi mælist þessi gjaldtaka ekki illa fyrir heldur verður einungis til að auka á ánægju kvöldsins.

Bestu kveðjur,
yðar einlægur
Þór Steinarsson afmælisbarn.

Ammmæli

Ó já, það er sem sagt í dag.

Afmælisundirbúningur er hægt og rólega að renna í vaskinn þar sem sá ágæti staður Metz rann settlega á rassgatið í dag. Ég bið boðsgesti samtað sitja á strák sínum og bíða eftir frekari skilaboðum.

Ef að einhver er með góðan stað í huga má sá hinn sami gjarnan hafa samband á netfangið thors@hi.is.

Þetta er mei dei!

10 dagar

Já, niðurtalningin er hafin. Allt stefnir í að afmælið muni slá út aðra áðurhaldnar veislur hér á Fróni, enda er ég allur að spennast upp. Ekki vegna þess að ég kem til með að eiga afmæli, heldur vegna þess að þetta verður svo gaman. Ég hef verið að setja stefnuna á ca. 60 manns en sé það í hendi mér að gestirnir verða aldrei færri en hundrað. Já það er gaman að vera til. Uppákomunum hefur fjölgað og eru ekki af verri endanum, en verður haldið leyndum enn um sinn.

Veitingastaðurinn Metz hefur verið bókaður, opnar kl. 21.00 og mæting ekki seinna en 21.45. Húsið opnar svo almenningi kl. 24.00 og þá verður sauðsvörtum almúganum stefnt á staðinn. Veitingar verða í boði á meðan byrgðir endast.

Fylgist með...

Keep on moving

Flutningar standa fyrir dyrum enn eina ferðina. Ég mun flytja mig um set, en ekki langt. Skuggahverfið varð fyrir valinu og verð ég þar fram á vor, þegar hverfið verður rifið. Afmælisveisluskipulagning gengur ágætlega. Ekki eru samt öll skipulagningarkurl komin til grafar þannig að boðskort eru ekki enn farin út. Þetta verður heljar mikið fjör og allir sem ég þekki eru velkomnir. Heyrst hefur að skemmtiatriðin verði ekki af verri endanum. Til að mynda verður lesið upp úr óútkomnum bókum þannig að eitthvað verður fyrir bókelska að sækja. Meira seinna...

Fyrir þá sem ekki treysta sér í mikið partí aldurs vegna geta huggað sig við það að huggulegt kaffisamsæti verður í nýju íbúðinni minni þegar ég hef komið mér fyrir.

Akkúrat.

Búakashja!

Mér leiðist, er ekkert að frétta af ykkur skúnkum í útlöndum sem þurfið ekki að hlusta sömu fréttirnar dag eftir dag og sama nöldrið í liðinu dag eftir dag. Svo ég tali nú ekki um liðið sem nöldrar yfir nöldrinu. Ísland er orðið innihaldslaust land fjármuna og græðgi. Það hefur kannski ýmislegt lagast undanfarin ár en að sama skapi hefur heill hellingur farið til andskotans. Bankarnir, Eimskip og Baugur eru í fréttum á hverjum einasta helvítis degi. Af hverju? Af því að fjölmiðlar hafa það gott á meðan þeir þurfa ekki að fylgjast með nema handfylli af fyrirtækjum (fyrir utan hina fjölmiðlana) til að fylla út í dálksentrimetrana. Hversu banalt er það?

Alla vega, umræðan er leiðinleg, andlaus og pirrandi. Það sem gerist á þessu stigi er að upp hefst umræða um umræðuna (ekki ólík þeirri sem fram fer hér og nú) sú er ævinlega mun andlausari og leiðinlegri en hin upprunalega umræða. Til að mynda lýsir Kolbrún Bergþórsdóttir því reglulega yfir, hvað umræða um tiltekið málefni sem hefur verið ríkjandi ákveðið lengi fer mikið í taugarnar á henni. Þetta er alvega jafn átakanlega ófrumlegt og umræðan sjálf.

Á ég að koma með nýjan vinkil á þetta allt saman?

Nei ég nenni því ekki, fari þetta allt saman í fúlan pytt.

Á meðan get ég huggað mig við að þetta er ekki endilega umræða um umræðuna, heldur frekar umræða um umræðuna sem fram fer um umræðuna.

Tired baby... Tired...

Kannast einhver við þetta:

You wanna fuck with me? Okay. You wanna play rough? Okay. Say hello to my little friend!

You think you're big time? You gonna fuckin' die - big time! Here comes the pain!

Þessi orð eru náttúrulega löngu orðin klassísk í nútímamenningunni. Gædd einhverri villidýrslegri heift úr undirdjúpum mesta kvikmyndaleikara okkar tíma. stundum verður mér hugsað til niðurlags Carlitos Way, einhverrar allra bestu myndar sem gerð hefur verið. Einstaka sinnum renna saman frábær skrif rithöfundar og óaðfinnanleg tjáning leikarans. Það er ekki oft en ef menn vilja sjá dæmi um slíkt er hægt að kíkja á eftirfarandi atriði í lok myndarinnar:

Sorry boys, all the stitches in the world can't sew me together again. Lay down...lay down. Gonna stretch me out in Fernandez funeral home on hun and ninth street. Always knew I'd make a stop there, But a lot later than a whole gang of people thought Last of the Mo-Ricans, well maybe not the last Gail's gonna be a good mom New improved Carlito Brigante Hope she uses the money to get out No room in this city for big hearts like us... Sorry baby, I tried the best I could. Honest Can't come with me on this trip loaf Getting the shakes now, Last call for drinks, Bars closing down Sun's out Where are we going for breakfast, Don't wanna go far Rough night Tired baby... Tired...

Hvenær er síðar?

Bloggið, eins og lífið sjálft er óþolandi rúnk (og stundum er meira að segja hótað að taka mann í rassgatið) og sjálfhverfa. Maður þarf virkilega að hafa fyrir því að koma auga á einhvern tilgang með því að gaspra svona fyrir framan veröldina. Og hvernig kemst maður þá yfir sjálfhverfuna? Veit ekki, kannski ekki.

Annað hvort kemst ég að því eða tek síðuna af lífi.

Núna!

Já góðu vinir, kunningjar, velunnarar, afturbataalkóhólistar.

Ég mun fýra þrjátíuára afmælisdeginum þann 30. janúar. Staður og nákvæmari stund verða tilkynnt þegar þær upplýsingar liggja fyrir. Þeir sem finna sig hér á listanum hægra megin við textan eru sérstaklega velkomnir og munu þeir fá sent rafrænt boðskort áður en langt um líður. Afhverju? Einsfaldlega af því að það er about time!

Þetta verður mikið og efitt kvöld, boðsgestir eru hvattir til að spara kraftana fram að afmælinu og afturbataalkóhólistar eru hvattir til að mæta á minnsta kosti þrjá AA fundi á dag vikuna fyrir afmælið.

"höfuðeinkenni á skáldskap hans er ekki tilraun til að vekja samúð heldur íhugun, undrun, uppreisn gegn aðstæðum"*

Ekki er óalgegnt að fólk afgreiði Guðberg sem meinfýsið skapillskuskáld. En skáldskapur, hugsun og list Guðbergs er mun viðameiri og heilsteyptari en svo. Í raun er hægt að taka hvert einasta verk hans, hverja einustu blaða- eða tímaritsgrein og púsla því saman í einhverja fegurstu mynd sem sköpuð hefur verið úr hráefninu sem Ísland gefur kost á. En þessi mynd er ekki sundurlaus súrrealismi. Þessi mynd, þetta verk, hefur heilsteypta og hnökralausa áferð og myndin stendur ljóslifandi fyrir hverjum sem nennir að horfa.

Eftirfarandi hefur skáldið ritað:

Guðbergur hefur reynt að semja lífsverk byggt á eigin fagurfræði og hann vissi að henni yrði ekki vel tekið. Í öllu tók hann mið af hrauninu þar sem hann ólst upp. Hraun er þannig: Glóandi magn grjóts sem rennur úr eldfjalli. Það stöðvast, kólnar og deyr, en aðeins að vissu marki. Í þannig úfnu ástandi safnar það smám saman á sig mosa sem molnar og breytist í jarðveg sem úr geta jafnvel vaxið há tré við réttar aðstæður.

Sá sem hefur unnið svoleiðis verk hatar ekki þjóð sína.

Um Guðberg hefur nýlega verið skrifað lært rit sem ég hvet alla til að lesa og nefnist Holdið hemur andann.

Um hana hefur verið sagt:

[Í bókinni] er haldið fram að fagurfræði í skáldskap Guðbergs feli ekki aðeins í sér samræðu við íslenska menningu og samfélag, heldur megi finna í henni hugmyndasögulegar samsvaranir við ákveðin skáld og heimspekinga í vestrænni hugmyndna- og frásagnarhefð.

Þessi samræða Guðbergs er ekki meinfýsið argaþras, ekki nöldur brundills gamalmennis, heldur einhver uppbyggilegasta og gáfulegasta samræða sem fram hefur farið á þessu litla landi. Samræða sem spannar gjörvallan skáldskaparheim og feril GB. Þetta vita einhverjir en fáir hafa komið auga á. Hægt er að benda á, þessu til staðfestingar, fyrsta ljóðið í fyrstu bók Guðbergs Endurtekin orð . Ef grannt er skoðað má sjá að skáldið opnar hugmyndaheim sem stendur ennþá óhaggaður 43 árum síðar og gefur okkur mikilvæga tengingu við evrópska fagurfræði og hugmyndasögu.

Festingin

Gef þú mér rauða sól
og gulan bréfmána
til að líma á bláan grunn.
Og sjö stjörnur.

Ég bý til úr leir
jarðarinnar
tvær mannverur,
brenni lófa þeirra saman,
bý til festingu.

En ég ríki ekki yfir líkt og
guð.
Gefðu mér sólina rauðu,
leir og gulan bréfmána.
(s. 9)

(Ef einhver hefur áhuga á að kynna sér þessar pælingar um tengingu ljóðsins við hugarheim skáldsins, bendi ég á rit sem var gefið út í framhaldi af fyrsta ritþingi Gerðubergs þar sem GB var til viðtals og umræðu.)

Þau fáu skáld sem hafa haft slíka þýðingu fyrir list þessarar fátæku þjóðar, eins og hér hefur verið rakið í fátæklegu máli, eiga að mínu viti ekki skilið að vera kallaðir hatursmenn hennar. Og kannski er sárast að horfa upp á úthrópunina þegar hún kemur úr ranni eins þessara fáu skálda.

*sjá texta skáldsins.

Dæs, æ ég veit ekki...

Óskiljanlegur pistill Sigríðar Halldórsdóttur sem birtist í Fréttablaðinu í dag gerði mig dapran auk þess að gera mér ljóst að hún botnar hvorki eitt né neitt í því sem Guðbergur er að segja. Það gera reyndar ekki margir en mig grunar að það sé vegna þess að það er svo auðvelt að misskilja viljandi glimrandi og bráðhollar athugasemdir Skáldsins.

Mér er svo sem skítsama þó að Sigga og hennar líkar (man einhver GAT) séu í fílukasti á síðum dagblaðana en þegar hún sakar GB um að hata þjóð sína þá er hún á háskalegri braut. Mig grunar að vinstrisinnuðu smáborgararnir hafi ekki séð brot af því sem GB er fær um þegar hann þarf að vanda um fyrir einhverjum ef að svona á að halda áfram.

Hvernig væri nú að fólk færi að bera tilhlýðilega virðingu fyrir eina íslenska rithöfundi þessar kynslóðar sem lifði Laxness af?