Útlínur bak við minnið...

Reyndar hefur þetta ekkert að gera með minni, nema náttúrulega svona á abstrakt hátt. Frekar útlínur hlutanna sem hafa glatað einkennum sínum að flestu öðru leyti.

Getur maður gengist upp í því að læra á þessar útlínur, lagt sig eftir formi án staðfestingar heilahvelanna. Fengið þau á tilfinninguna eins og þegar maður finnur lykt úr eldhúsi og greinir á milli steiktra og soðinna kjötbolla án þess að velta því fyrir sér eitt augnablik?

Getur maður gefið sig í það að lifa með þessum skýjamyndum, láta sér lynda við þær. Getur maður lært að elska þær eins og það sem maður þekkir raunverulega og hefur alltaf gert? Á maður ekki að gefa sig eftir þeim úr því að maður er þegn í ríki skuggamyndana á annað borð.

Þessar pælingar eru tileinkaðar Steinari Braga sem ég sakna sárt.

Þegar ég hóf nám í Háskólanum heyrði ég ýmsar sögur af þeim kennurum sem ég ætti hugsanlega eftir að komast í kynni við, eins og gengur. Engin saga var jafn skemmtileg fyndin, töfrandi og dulúðug og sagan af Matthíasi Viðari. Í sjálfu sér var ekki um neina sérstaka sögu að ræða heldur einfalda persónulýsingu sagða af skynugum frænda mínum. Um leið og færi gafst settist ég í tíma hjá Matthíasi og eftir það sótti ég í kúrsana fram yfir öll leyfileg mörk, enda kenndi hann við aðra skor. Engu að síður lærði ég sjaldan eins mikið um hvernig unnt er að hugsa og tala um bókmenntir þannig að fræðin hefjist upp yfir sig sjálf og verða að einhverju stærra og mikilvægara, standa jafnvel til jafns við fegursta skáldskap. Matthías hafði einhvern tíman á orði skáld, sem gert höfðu skáldskap úr lífi sínu. Kristján Fjallaskáld og Poe svo einhverjir séu nefndir gerðu það á vissan hátt. Matthías gerði það líka.

Ég þekkti Matthías ekki eins vel og margir sem lærðu hjá honum. En ég fann þó vel fyrir þeirri hlýju sem rætt er um núna í kjölfar andlátsins. "Hvað langar þig til að gera?" spurði hann mig einhvern tíman og ég ákvað að ljóstra því upp sem ég hef ekki þorað að segja nokkrum manni. "Mig langar til að stofna dagblað í anda Information" sagði ég. Þetta fannst honum svo sjálfsagt og eðlilegt að ég hefði alveg eins getað sagt honum að mig langaði til að lesa bók eftir Gunnar Gunnarsson. "Þetta eru bara loftkastalar", bætti ég við. "Nei", sagði hann og talaði mig inn á verknaðinn "Þú átt ekki bara að gera þetta, heldur verður þú að gera þetta". Eftir þetta samtal stóð ég í þeirri trú í margar vikur að það væri bara tímaspursmál hvenær ég léti verða af stórvirkinu, kannski geri ég það enn?

Í kvöld færi ég Matthíasi dreypifórn og skála til allra sem hafa grátið pínulítið og glaðst í senn yfir minningunni um þennan magnaða mann.

Safnadagurinn ætlar að heppnast ágætlega. Hef þegar lokið við Flúxus í Listasafni Íslands og er staddur í Hafnarhúsinu á sýningunni Frost Activity. Flúxus er svo sem merkilegt fyrirbæri út af fyrir sig en frekar pirrandi og agressív sýning. Ég var hundþreyttur þegar ég kom þaðan út. Hér í Hafnarhúsinu er hins vegar kyrrðin nánast bugandi og í öllu frostinu hellist yfir mig óendanlegur einmanaleiki og sorg. Eins og ég hafði vonast eftir er ég nánast einn í safninu og hef sýninguna nokkurn vegin út af fyrir mig. Í stuðlabergssalnum varð ég gjörsamlega aleinn og týndi mér í misfellunum sem æpa á mann úr mótum speglanna og götum steinanna. Ég þoldi ekki lengi við þar inni og forðaði mér út hið snarasta. Tilbrigði við simmetríu er að finna í öðrum sal þar sem ég gekk leiður og fúll um og þegar komið var í salinn með myndum af húsum og sjóndeildarhringjum var ég svo týndur í misfellunum að myndirnar sem voru skakkar öskruðu á mig og sögðu mér að hypja mér út. Leikfangasalurinn sem fólk hefur líklega séð í sjónvarpinu (eins og alla hina salina) opinberaði enn á ný fyrir mér einveruna þar sem sköpunarverk þeirra sem áður höfðu komið þarna lágu í óreiðu, mis vel á sig komin. Frekar einmana öll eitthvað. Ég settist niður til að athyga hvað gerðist, setti saman tvær stangir, reif þær í sundur og strunsaði út, fullkomlega óimponeraður. Nú held ég áfram að vafra um ein míns liðs og reyni að ástunda listneyslu, rífa mig frá dómhörku og lærðum skilningi.

Kannski galleríin fyrir ofan Lækjargötu geri eitthvað fyrir mig? Eða Borgarbókasafnið... hver veit?

Hélduð þið að ég væri dauður?

Nei aldeilis ekki. Og þó svo að ég hafi hugsanlega verið örlítið meðvitundarlaus er ég kominn á ról aftur. Morgunleikfimi, teygja, rétta, teygja, rétta. Horfa í kringum sig. Hefur eitthvað gerst á meðan ég svaf? Ekki mikið greinilega.

Hvað gera menn svo þegar þeir fara á ról. Jú það fyrsta sem menn gera er að fara í bankann og tala við mína ástkæru þjónustufulltrúa. Þær eru báðar óskaplega elskulegar en eftir að Björgólfur keypti bankann er eins og smá harka hafi hlaupið í leikinn. Ekkert alvarlegt samt vonandi.

Önnur veraldleg málefni taka svo við, flest auðleyst.

Listasöfn. Hjá mér hefur safnast upp óskapleg þörf fyrir listneyslu. Undanfarið hef ég gleypt í mik mikið af bókum, ég þarf eitthvað meira. Ég ætla niður í Hafnarhús í dag og svo kannski eitt eða tvö lítið gallerí.

Er annars að dunda mér við hina frábæru Skuggaleiki eftir Somoza, hreint frábær skemmtun.

Kveðjur, sálarkvalinn, en þó ekki, Þór