L´via!

uppgötvun dagsins er The Mars Volta hefur hitað upp fyrir System of a Down er þó bæði mun áhugaverðari og meira spennandi mér dettur í hug þreyta á engilsaxnenskri og úrkynjaðri tröllríðandi menningarsíbylju sem mun fyrr en varir líða hjá og verða eins og hver annar menningarkimi og hér verða kannski haldnar bresk-bandarískar kvikmyndhátíðir annað hvert ár og thats it!

kemur Mars Volta svo sem ekkert við en væri það ekki samt hún er einkennilega áleitin erfið og tormelt en samt sem áður sjarmerandi og melódísk viljum við ekki eitthvað svona dularfullt en kunnuglegt eitthvað sem kemur á óvart fjölbreytni í einsleitninni óendanleika mennskunnar samband við eilífðina er það hinn súblími nútími sem maðurinn hefur tekið við af guði engin guðmiðja bara mannmiðja og hin einsleitna mennska gerir okkur þunglynd og níhílísk og bara þessi einstaka áminning um að í manna verkum búi eitthvað nýtt eitthvað sem var ósagt eitthvað sem kemur okkur á óvart eitthvað sem gleymdist og minnir okkur á að

Banksy


Láttu blómin tala... (say it with flowers)

Spunalæknar hlúa að fyrsta fórnalambinu

Nú hefur komið í ljós að Brasilíumaðurinn sem var drepinn af lögreglunni í London var ekki dúðaður, heldur léttklæddur þegar hann var myrtur. Raunar virðist ekkert grunsamlegt við ferðir hans. Hann labbaði í rólegheitum inn á lestarstöðina, kom við í sjoppu, borgaði sig inn og hljóp svo til að ná lestinni (öll könnumst við við þessar aðstæður). Þegar hann var búinn að ná lestinni og sestur niður skutu löggurnar byssuglöðu hann fimm sinnum í höfuðið á meðan öryggisvörður hélt honum niðri.

Ekkert af fyrri yfirlýsingum yfirvalda virðast standa. Trúverðugleiki þeirra í framtíðinni er þar af leiðandi enginn, síst af öllu lögreglunnar.

En það er nú kannski ekki það versta. Jean Charles de Menezes hefur ítrekað verið gerður ábyrgur fyrir eigin morði, ýmist fyrir að virða ekki fyrirmæli lögreglu, vera með útrunnið landvistarleyfi og svo náttúrulega fyrir að vera ekki rétt klæddur. Allt af þessu er líklega haugalygi og í besta falli kemur þetta málinu ekki bofs við. Það virðist ekki vera nóg að taka mannin af lífi heldur þarf minning hans og mannorð að bíða skaða líka.

Allt ber þetta mál með sér að spunalæknar hafi verið fengnir til að beina sjónum almennings frá því sem raunverulega gerðist. Þeir virðast ekki skilja að svona á ekki að vinna vinnuna sína. Almennilegt PR fólk horfist í augu við mistökin, biðst afsökunar, bætir skaðan að því marki sem það er hægt og setur í gang vinnu sem minnkar líkurnar á því að skaðin endurtaki sig eins og kostur er. Hin leiðin, leið spunalæknana, er öllum til minnkunar sem að málinu standa. Það er óheiðarlegt, ósiðlegt og ódrengilegt.

Sannleikurinn er víst fyrsta fórnarlamb í stríði, það er vel þekkt. En litlu erum við bættari þegar spunalæknarnir fara að hlúa að fórnarlambinu.


ps. vakna nú ekki spurningar um afdrif annarra sem tengjast stríðinu gegn hryðjuverkum? Hvað með David Kelly, tja... eða Robin Cook?

Maður spyr sig.

Löggan er kúl (not)

Nú ætla breskir að vísa Omar Bakri Mohammed úr landi. Hann er talinn stórhættulegur hryðjuverkamaður.

Aðeins norðar í álfunni standa íslenskir kollegar breskrar lögreglu og dómsyfirvalda í svipuðu vesenen, nema hvað að þeir einbeita sér að friðelskandi grænmetisætum.

Nú er spurning hvort að til verði réttarfarslegt fordæmi í alþjóðadómstólum um að vísa megi mótmælendum úr landi. Þannig geta breskir vísað hundruðum þúsunda úr landi næst þegar G-8 leiðtogar, Alþjóðabankinn eða WTO funda á bretlandseyjum. Nú og líka ef einhver vogar sér inn í landið sem er tilbúinn að sína óánægju sína í verki svona yfirleitt.

Nelson Mandela hefði líklega verið fangelsaður og sendur úr landi hefði hann komið hingað á sínum tíma, enda stóhættulegur mótmælandi sem braut lög til að koma skoðunum sínum á framfæri.

Hárskurður

Í gegnum tíðina hef ég skipt við marga og mismunandi klippara. Framan af voru þeir flestir slakir og áttuðu sig ekki á hverslags töffaraefni þeir höfðu í höndunum. Vegna feimni og óframfærni og trúlega vanþekkingar á hárskurði hafði ég lítið til málana að leggja þegar komið var í stólinn og klipparinn spurði hvernig klippingu ég vildi. "Bara stutt og snyrtilegt" var yfirleitt viðkvæðið. Stundum stundi ég upp úr mér "eitthvað töff", en útkoman var sjaldnast í þá áttina.

Þegar ég tók að eldast og gerðist breiðari í framkomu, fór ég í nákvæmari útlistanir á æskilegri útkomu hárskurðarins án þess þó að hafa neitt vit á tæknilegri útfærslu framkvæmdarinnar. Það er ekki mitt hlutverk að vita það, enda að gera mér sérstaka ferð til fagmanns.

Nýlega komst ég í kynni við frábæran klippara, það er gaman að fara heim til hennar, við erum farin að þekkjast vel og stundum sit ég hjá henni eftir klippingu og við fáum okkur öl. Hún er meira að segja frekar billeg þessi elska.

Stundum lét ég líka Þórdísi nágranna minn klippa mig, hún var skemmtilega hrá og kærulaus þannig að maður hafði yfir sér þetta vinsæla, villta en samt sem áður snyrtilega yfirbragð. En nú er hún flutt.

Þórdís klippti líka sjálfa sig. Og fyrst hún getur það, þá get ég það líka. Bara spurning um að láta sig hafa það í fyrstu skiptin. Auk þess tekur stundum tíma að mæla sér mót við elskulega klippara minn og vondur hárvöxtur leggst meira á sálarlífið en ég kæri mig um að ræða hér og nú.

Fyrst fór ég með skærin á hnakkan og toppin, snyrti lítillega og skildi eftir svoldið væld en lítið áberandi sveip vinstra megin á enninu. Við þetta sat í nokkra daga eða þangað til ég komst að því að snyrtingin hafði mislukkast herfilega og ég var á leiðinni að líta út eins og miðaldra húsmóðir með minnimáttarkennd sem fer tvisvar á mánuði í klippngu og litun til Simba.

Og þá var ekki nema um tvennt að ræða, snoða eða fara til Jóhönnu. Í bráðræði tók ég upp snoðvélina og byrjaði að gera að hausnum á mér. Fljótlega kom í ljós að ég kæmist upp með að raka ekki allt af og áður en yfir lauk var ég búinn að framkalla klippinguna sem ég hafði beðið um á svo hógværan hátt á mínum yngri árum en aldrei fengið. Sjálfstraustið jókst nú um allan helming og ég kippti frampartinum af vélinni eins og hinn vanasti klippari og snyrti hnakkan blindandi á þann hátt að Lieutenant Colonel Frank Slade hefði ekki getað gert betur.

Þegar ég ætlaði að renna í kringum vinstra eyrað kom hnykkur á vélina þannig að hún rann í nýsnoðað höfuð mitt og skildi eftir hvítt far sem myndar stórt og tígulegt álfaeyra.

En ég gefst ekki upp. Fórnarkostnaðurinn er ásættanlegur. Nýr kafli í sögu hárskurðar er hafin.

Ég á bágt með að skilja við vangaveltur sem sækja á mig í framhaldi af kynnum mínum við Christian Bök.