Warren Ellis reykir geimsígarettur


http://www.diepunyhumans.com/
http://moblog.co.uk/blogs.php?show=37

...og fyrir aðra comix aðdáendur...


Frá vinstri Steve Dillon, John McCrea, Darick Robertson, Garth Ennis eftir að Robertson lagði lokahönd á Transmet. Ellis er fjarri góðu gamni, enda að nördast eitthvað í USA...

Hvernig var með þessa sögu, átti ekki að gera kvikmynd eftir henni? Hefur einhver fréttir af því?

Fyrir Flash/Metropolis/Comix nörda.

http://www.zephyrsyndicate.com/

Það er kominn tími til að líta yfir vikuna og sjá hvort að hún hafi verið harla góð. Reyndar er það svo að í fyrsta skipti get ég sagt svo með sæmilegri samvisku því að ég hef verið bölvaður aumingi seinni part sumars. Ég kem sum sé til með að eyða deginum í að vera ánægður með vikuna á milli þess sem ég drekk í mig fróðleik um rafræna stjórnsýslu á bókhlöðunni.

Fyrir utan sæmilegustu iðjusemi hef ég haldið lyfjaneyslu í lágmarki, drukkið eins og meðal góðtemplari og farið snemma að sofa.

Hallelúja!

[Halldór Ásgrímsson] segir mikilvægt að framsóknarkonurnar hyggist auka sitt starf innan flokksins og fagnar þeirri ákvörðun.

Þær voru sem sagt ekki nógu duglegar...!

Ég hef ekki áttað mig almennilega á því fyrr að Guð leit yfir verk sitt á fimmta degi og sá að það var harla gott. Í lestrarleti minni hélt ég að hann hefði gert það á hvíldardeginum; hinum sjöunda. En svo er ekki. Ef við gefum okkur þá að sá sjöundi hafi verið sunnudagur (hvíldardagurinn) en ekki laugardagur eins og vika okkar dauðlegu er samansett, þá hefur hann litið yfir verkið og séð að allt sem hann hafi gjört var harla gott á föstudegi! Þar með gerast föstudagar mun helgari í mínum huga eftir að þetta er komið á hreint. Enda hef ég endurfæðst til andlegra lífs. Ég mun aldrei framar afneita Guði, slíkt er ekki einni vesælli sál umkomið. Föstudagar munu hér eftir vera notaðir af bestu samvisku til að líta yfir verk liðinnar viku og vonandi sjá sem oftast að verkið sé harla gott.

Amen

Ég held ég sé að verða íhaldssamari með árunum.

Hlynur Hallsson á ansi hreint beittan pistil á Morgunpósti Vg í dag. Ég held að vér getum verið sammála honum í einu og öllu.

Þessi stutta klippa hefur vakið ómælda skemmtun hjá mér undanfarna daga. Einu sinni á dag hið minnsta. Geri þó ráð fyrir að það sé betra að hafa meira en 56k módem.

And lastly I like to bring to light a terrible thing the liberals are trying to do... to you. They´re trying to incourage people... to vote.

So stick with Bushie, and don´t vote... listen to liberals or democrats or other republicans that make fun of me, or read the news or watch the news, exept for Fox. Thank you and God bless.

Í gær var haldið í fjallgöngu. Upphafleg áætlun snerist um að fara á Botnssúlur en það var liðið langt á daginn þegar við fórum af stað og því ákváðum við Ásgrímur ferðafélagi minn að stytta ferðina og fara upp á hæst tind Móskarðshnjúka. Fjallið er gríðarlega fallegt eins og meðfylgjandi mynd sýnir, bæði litur og lögun.



Gönguleiðin upp á fjallið er ekki löng og því ákváðum við að bæta aðeins við leiðina og lögðum bílnum við skíðasvæðið í skálafelli og gengum eftir fjallshlíðinni endilangri þangað til við komum að Svínaskarði sem sker þessi tvö fjöll og þá gat fjallgangan hafist að einhverju viti.



Þegar við vorum að komast yfir malarhryggin og líparítið var í ca. 150 metra fjarlægð, áðum við til að ég gæti blásið og vökvað mig. Í miðjum pústunum sáum við fugl koma svífandi í uppstreyminu minnst 500 metrum yfir tindinum. Eftir að hafa báðir grandskoðað fyglið í kíki sannfærðumst við um að þetta væri haförn, enda vænghaf, lögun og tíguleiki slíkur að útilokað er að um annað hafi verið að ræða.

Útsýnið af tindinum er magnað, í fyrsta lagi stendur maður á lítilli nybbu þannig að gervallt undirlendið er berskjaldað fyrir manni, eins sér maður Þingvallavatn, Hvalfjörð og Reykjavík allt í sömu svipan sem varla gerist undir öðrum kringumstæðum.

Gangan tók fjóra tíma, þar af var fjallgangan sjálf ekki nema fjórðungur í mesta falli. Áætlað er að u.þ.b. 10 kílómetrar hafi verið farnir.

Lesa má nánar um hnjúkana hér.

Ég sá Farenheit 9/11 í gær. Eins og allir vita hafa skapast einhverjar hallærislegar deilur um sannleiksgildi myndarinnar. Ég mæli bara með því að fólk myndi sína eigin skoðum með því að sjá myndina sjálft.

Annars varð mér hugsað til texta sem ég las nýlega í Reisubókarkorni HKL. Þessi texti er skrifaður á "öðru ári friðarins" 1951 en sannleikurinn er eins og gefur að skilja gamall og nýr. Höfundurinn tók sig til eftir stríðalok og ferðaðist til Danmerkur, Svíþjóðar og Tékklands. Hugleiðingarnar skýra sig að öðru leyti sjálfar.

Ég læt mig hafa það að slá inn textann:

Maður ferðast ekki leingi um þessar mundir svo verkanir stríðsins geri sín ekki vart , þær segja til sín dögum oftar í öllum viðskiftum, ekki síst andspænis þeim aðiljum sem maður verður að eiga gott við til að komast leiðar sinnar. Samgaungukerfi landanna eru biluð, og hvorki hægt að ferðast né flytja mönnum nauðsynjar , og ekkert minna en stríð virðist duga til að koma samgaungunum aftur í lag. Því það er gömul saga að í stríði er lafhægt að fæða jafnvel milljónir manna af aðkomuherjum til viðbótar við heimafólk landanna, og flytja öllum alt sem þeir þurfa, yfir hvaða torfærur sem er; en í friði þykir þeim sem græða borga sig betur að gera ekki neitt, heldur láta allt dánkast, að minnsta kosti fyrst í stað, þángað til búið er að koma því kverkataki á almennníng í löndunum, sem nauðsynlegt er til þess að takast megi að kúga hann vel og vandlega, á friðsamlegan hátt.

Ég hlusta bara á Tom Waits þessa dagana. Ég varð mér út um mikið af efni og það einhvernvegin dugar mér.

The face could laugh and cry
It was his devil twin
And at night she spoke to him
Things heard only in hell
But they were impossible to separate
Chained together for life.

tzzzzz...

Ég er kominn heim eftir nær tveggja vikna ferðalag. Fór á ættarmót í Hrísey og svo til Egilsstaða til að eyða Verslunarmannahelginni. Á þessu ferðalagi voru keyrðir að minnsta kosti 1600 km. Þar af 700 í dag. En ég er svo sem ekki einn um það...

Í kvöld fékk ég svo nokkrar bækur í safnið sem ég met mikils. Þar á meðal Ævisögu Árna prófasts Þórarinssonar í sex bindum og ýmislegt fleira. Þessar bækur prýða nú stofu mína og virðist hún í kjölfarið hýsa ólíkt merkari mann en áður.

Þórdís systir mín fer út til Barcelona eftir tvo daga, Sigfús eftir 5 og Steinar Bragi eftir 16. Huginn er farinn. Það verður eyðilegra um að litast með hverjum deginum. Einhverjir farfuglar sem láta sér nægja sumardvöl í útlöndum fara svo að tínast heim einn af öðrum. Suma get ég ekki beðið eftir að hitta. Svona líður tíminn og hérna sit ég og horfi á fólk koma og fara, sit hér eins og súkkat, ekki með í lífsleiðinni sem liggur inn og út fyrir landsteinana. Mér er samt eiginlega hálfsama enda að verða eldri, eiginlega gamall. Ástæðan fyrir þessu (útskýringin fylgir með svo að ættingjar mínir og vinir sem eru talsvert eldri en ég en telja sig ekki "gamla", fussi ekki eins og þeir hafa vanið sig á þegar umræðuefnið ber á góma) er að ég, og líklega aðrir, eldast mishratt. Stundum líða mörg ár án þess að nokkuð breytist en svo kemur að því einn daginn að heilinn í manni stökkbreytist og persónuleikinn um leið. Uuu, nei ekki þroski heldur aldur. Ég verð líklega alltaf jafn vitlaus á meðan mótstaðan minnkar.

Komið þið og farið.