Mér eru ljóð hugleikin þessa dagana, meira en venjulega enda ljóðahátíð í nánd og allt í einu er ég farinn að umgangast mestu ljóðjöfra vesturlanda sem eru komnir hingað til að fjalla um ljóðlist.

Við eigum að sjálfsögðu okkar eigin ljóðjöfra, þó að flestir þeirra séu fallnir frá. Einn af þeim var Dagur Sigurðarson. Um hann fjallar Geirlaugur Magnússon í grein á vef forlagsins Eddu. Þar kemur m.a. fyrir þetta ljóð.

Ljóðið um ljóðið

Ég er kóngur í ríki mínu. Skrýtið
hve tilveran hljómar og ómar og bergmálar. Hlustið
á flautið úr skipunum sofna á lágnættiskoddann
og einfara bíla sem spinna og mala og urra
á götunum úti með ískri og kveini á stángli
keimlíkt breimakór katta og grátandi barna
fyrríkvöld. Þrestirnir þegja í bili, en regnið
dynar og sónar á þekjunni einsog í upphafi
lélegrar skáldsögu. Ég veit um mann sem fer
upp á konu núna úti í bæ. Þau heyra
söng sem von er. Er ekki skrýtið
hve tilveran raular. Nú korrar og murrar og saunglar
í hverjum armsvörtum kima blánæturstemman
og dregur sei-ei-ei-ei-eiminn. Ljóðið
þýtur í blóði mér, hvín mér í höfði. Brátt
styttir hann upp og stjörnur gægjast fram
úr hljóðu þykkni með saungleiftrum skærum og túnglið
tónar lángdreginn drunubassa til morguns
er sólin fer á loft með snarki og braki
og flugnasuði, kvaki og tísti fugla,
í brunalosta. Dagurinn byrjar sköll
með úrillar raddir og geltandi þrýstiloftsbora:
og víst er ég kóngur í ríki mínu. Allir
sem eyru hafa og heyra skulu fá passa.